I GSK 1295/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia NSA Piotr Pietrasz (spr.) Sędzia del. WSA Paweł Janusz Lewkowicz Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Kaczmarek po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Powiatu W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 1418/20 w sprawie ze skargi Powiatu W. na decyzję Ministra Finansów z dnia 30 czerwca 2020 r. nr ST5.4755.124.2019.3.HGPY w przedmiocie zobowiązania do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Powiatu W. na rzecz Ministra Finansów 10 800 (słowie dziesięć tysięcy osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 marca 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 1418/20 oddalił skargę Powiatu W. na decyzję Ministra Finansów z dnia 30 czerwca 2020 r., znak: ST5.4755.124.2019.3.HGPY w przedmiocie zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2016. Powiat W. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę kasacyjną zaskarżając powyższy wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi WSA w Warszawie, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) zarzucił naruszenie: 1. prawa materialnego, a mianowicie art. 37 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 28 ust. 5 ustawy z dnia 13 listopada 2003 roku o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 23 ze zm., dalej: u.d.j.s.t.) w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 grudnia 2015 roku w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2016 (Dz. U. 2015, poz. 2294) poprzez ich błędne zastosowanie i nieprawidłowe uznanie, że Powiat W. otrzymał na rok 2016 kwotę części oświatowej subwencji ogólnej w wysokości wyższej od należnej odnośnie do subwencji naliczonej na uczniów i wychowanków Młodzieżowego Ośrodka Socjoterapii w B. D., wchodzącego w skład Zespołu Placówek Resocjalizacyjnych w B. D., Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego nr [...] w B. D. oraz Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego nr [...] w G., wchodzących w skład Zespołu Placówek Resocjalizacyjnych w B. D. na kwotę 1.201.599,00 zł, podczas gdy kwota części oświatowej subwencji ogólnej przekazana Powiatowi W. na rok 2016 była ustalona w prawidłowy sposób, a w konsekwencji tego brak było podstaw do uznania, że Powiat W. zobowiązany jest do zwrotu nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej; 2. prawa materialnego, a mianowicie art. 28 ust. 1 u.d.j.s.t. w zw. z § 3 rozporządzenia z dnia 22 grudnia 2015 r. poprzez ich błędną wykładnie i nieprawidłowe uznanie, że subwencja dla Powiatu W. na rok 2016 nie przysługiwała na tych uczniów i wychowanków Młodzieżowego Ośrodka Socjoterapii w B. D., wchodzącego w skład Zespołu Placówek Resocjalizacyjnych w B. D., Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego nr [...] w B. D. oraz Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego nr [...] w G., wchodzących w skład Zespołu Placówek Resocjalizacyjnych w B. D., których faktycznie nie było jeszcze w ośrodkach, podczas gdy podstawę ustalenia liczby wychowanków w Młodzieżowym Ośrodku Wychowawczym oraz Młodzieżowym Ośrodku Socjoterapii stanowił stan faktyczny ustalony na podstawie księgi wychowanków oraz liczby wskazań dla nieletnich do danego ośrodka; 3. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 37 ust. 1 pkt 2 u.d.j.s.t. w zw. z § 3 rozporządzenia z dnia 22 grudnia 2015 r. poprzez ich błędną wykładnię i nieprawidłowe przyjęcie, że subwencja z budżetu państwa dla jednostki samorządu terytorialnego powinna być naliczona wyłącznie na tych wychowanków Młodzieżowych Ośrodków Wychowawczych oraz Młodzieżowych Ośrodków Socjoterapii, którzy korzystali z zakwaterowania w tym ośrodku według stanu na dzień 30 września 2015 r., podczas gdy do obliczenia należnej Powiatowi W. kwoty części oświatowej subwencji ogólnej należało uwzględnić również tych wychowanków, którzy otrzymali skierowanie do tego ośrodka, a ponadto należało powyższe ustalenia czynić według stanu nie tylko na dzień 30 września 2015 r., lecz również na dzień 10 października 2015 r.; 4. prawa materialnego, a mianowicie § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 27 grudnia 2011 roku w sprawie szczegółowych zasad kierowania, przyjmowania, przenoszenia, zwalniania i pobytu nieletnich w młodzieżowym ośrodku wychowawczym (Dz. U. 2011, Nr 296, poz. 1755) poprzez jego błędne niezastosowanie i pominięcie, że Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy zobowiązany jest do rezerwacji miejsca dla danego wychowanka przez okres 1 miesiąca i w tym okresie czasu Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy nie może przyjąć innego nieletniego oraz jest zobowiązany do ponoszenia kosztów zakwaterowania wychowanka, który otrzymał już skierowanie do ośrodka, a jeszcze do niego nie przybył; 5. prawa materialnego, a mianowicie art. 37 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 28 ust. 5 u.d.j.s.t. w zw. z § 3 rozporządzenia z dnia 22 grudnia 2015 r. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i nieuwzględnienie wszystkich aspektów subwencji oświatowej, a zwłaszcza nierozważenie celowego charakteru subwencji, co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego uznania, iż wychowankiem Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego lub Młodzieżowego Ośrodka Socjoterapii jest wyłącznie ten nieletni, który przybył do placówki, podczas gdy wykładnia systemowa i celowościowa nakazują objęcie zakresem tego pojęcia również tych wychowanków, którzy jeszcze nie przybyli do Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego lub Młodzieżowego Ośrodka Socjoterapii, lecz otrzymali do nich skierowanie; 6. prawa materialnego, a mianowicie art. 2 w. zw. z art. 7 w zw. z art. 167 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez ich błędne niezastosowanie i uznanie, że Powiat W. otrzymał na rok 2016 kwotę części oświatowej subwencji ogólnej w wysokości wyższej od należnej odnośnie do subwencji naliczonej na uczniów i wychowanków Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego nr [...] w B. D., Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego nr [...] w G. oraz Młodzieżowego Ośrodka Socjoterapii w B./ D. na kwotę 1.201.559,00 złotych, podczas gdy kwota części oświatowej subwencji ogólnej przekazana Powiatowi W. na rok 2016 była ustalona w prawidłowy sposób, a ponadto czyniła zadość zasadzie udziału jednostek samorządu terytorialnego; 7. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.) poprzez oddalenie skargi Powiatu W. na decyzję Ministra Finansów w sytuacji, gdy wydana przez Ministra Finansów decyzja oparta została na niedostatecznym rozważaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego, a zwłaszcza z pominięciem okoliczności dotyczących prezentowanej przez organy administracji publicznej, w tym Ministerstwo Edukacji Narodowej wykładni przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę wydanej decyzji. 8. z ostrożności procesowej, naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 9,10,11,12, 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1 i 2, 80, 81,107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuzasadnione oddalenie skargi Powiatu, pomimo, że zaskarżona decyzja narusza wymienione przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w konsekwencji: - niepodjęcia wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony, - niezebrania i nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. - nieudowodnienia okoliczności faktycznych, będących podstawą wydania decyzji o zwrocie części subwencji oświatowej. - dokonania oceny, że okoliczności zawyżenia liczby uczniów kwalifikujących się do naliczenia subwencji, zostały udowodnione - niezawarcia w uzasadnieniu decyzji pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego, podczas gdy WSA w Warszawie zobowiązany był do poddania decyzji Ministra Finansów pod kątem przeprowadzenia postępowania zgodnie z zasadami i regułami wyrażonymi w k.p.a. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenie decyzji Ministra Finansów z dnia 30 czerwca 2020 r. Ewentualnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnej, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Jednocześnie na podstawie art. 193 Konstytucji RP wniósł o przedstawienie przez Naczelny Sad Administracyjny pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego, czy przepis § 3 rozporządzenia z dnia 22 grudnia 2015 r. jest zgodny z art. 2, 32 ust. 1, 87 oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, w zakresie w jakim wskazuje, że "wychowankiem’’ młodzieżowego ośrodka wychowawczego jest osoba nieletnia korzystająca z zakwaterowania w ośrodku. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Ministra wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy stwierdzić, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenie oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis ten wyznacza granice, w jakich NSA uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej. W realiach tej sprawy spór pomiędzy Sądem I instancji a skarżącym kasacyjnie dotyczył problematyki prawidłowości naliczenia subwencji z budżetu państwa dla jednostki samorządu terytorialnego na wychowanków Młodzieżowych Ośrodków Wychowawczych oraz Młodzieżowych Ośrodków Socjoterapii, który zostali zakwaterowani w tym ośrodku według stanu na dzień 30 września 2015 r., z zastosowaniem wagi P42 i P43. Zagadnienie powyższe reguluje rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2016. Zgodnie z § 3 ww. aktu prawnego podział części oświatowej, po odliczeniu rezerwy, o której mowa w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, będącej w dyspozycji ministra właściwego do spraw finansów publicznych, następuje według algorytmu określonego w załączniku do rozporządzenia. Natomiast zgodnie ust. 2 pkt 5 załącznika do ww. rozporządzenia waga P42 wynosi 6,500 dla wychowanków specjalnych ośrodków szkolno-wychowawczych, specjalnych ośrodków wychowawczych (na podstawie orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego, o których mowa w art. 71b ust. 3 ustawy wymienionej w § 1 ust. 1 rozporządzenia) i młodzieżowych ośrodków socjoterapii, którzy korzystają z zakwaterowania w tych ośrodkach, na podstawie orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego, o których mowa w art. 71b ust. 3 ustawy wymienionej w § 1 ust. 1 rozporządzenia (waga P42 wyklucza się z wagami P38 i P39) - wymagających stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy - N42,i. Z kolei waga P43 wynosi 10,000 dla wychowanków młodzieżowych ośrodków wychowawczych, którzy korzystają z zakwaterowania w tych ośrodkach (waga P43 wyklucza się z wagami P38 i P39) - wymagających stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy - N43,i. Artykuł 176 p.p.s.a. określa elementy składowe skargi kasacyjnej, a zgodnie z § 1 pkt 2 tego przepisu jej obligatoryjnym elementem jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji (por. postanowienia NSA z 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; z 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; z 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04, wszystkie dost. w CBOiS - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych. Chociaż w uzasadnieniu skargi kasacyjnej kwestionowano niezastosowanie w sprawie wagi P42 i P43, to w jej zarzutach nie zakwestionowano wykładni oraz wadliwego zastosowania postanowień ust. 2 pkt 5 załącznika do ww. rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2016. Z drugiej strony stawiając zarzuty naruszenia art. 37 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 28 ust. 5 ustawy z dnia 13 listopada 2003 roku o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 grudnia 2015 roku w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2016 nie sposób kwestionować postanowień załącznika do ww. rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 grudnia 2015 r. w zakresie wagi P42 i P43. Już z tych powodów zarzuty naruszenia prawa materialnego okazały się niezasadne. Niezależnie jednak o powyższych wniosków należy wskazać, że waga P42 i P43, zgodnie z opisem zawartym w załączniku do rozporządzenia w sprawie podziału części oświatowej subwencji jest przewidziana dla wychowanków młodzieżowych ośrodków wychowawczych, którzy korzystają z zakwaterowania w tych ośrodkach. Z tego opisu wynika, że przy przypisywaniu ww. wag istotne jest to, czy wychowanek korzysta z zakwaterowania w ośrodku. Inaczej rzecz ujmując waga P42 i P43 może być zastosowana tylko do tych wychowanków, którzy zostali skierowani a następnie przyjęci do młodzieżowego ośrodka wychowawczego, a w konsekwencji w nim zakwaterowani. Nie wymaga przy tym szerszego wywodu, że pojęcie "korzystają z zakwaterowania" należy rozumieć w ten sposób, że chodzi tu o tymczasowe, tj. obejmujące okres pobytu w młodzieżowym ośrodku wychowawczym, korzystanie z pomieszczeń mieszkalnych znajdujących się w tym ośrodku (por. wyrok NSA z 24 stycznia 2017 r., sygn. akt II GSK 1309/15, LEX nr 2258565). Korzystanie z zakwaterowania oznacza faktyczne zamieszkiwanie w ośrodku. Opis tych wag jest jasny w literalnym brzmieniu i nie powinien budzić wątpliwości co do zakresu podmiotowego tychże wag. W odróżnieniu od wagi P42 i P43 opisy innych wag posługują się wyłącznie pojęciami takimi jak np. wychowanek internatów i burs (waga P38) czy wychowanków młodzieżowych ośrodków socjoterapii, którzy nie korzystają z zakwaterowania w tych ośrodkach (waga P44). Już tylko zestawienie terminów użytych w tych wagach wskazuje, iż prawodawca wyraźnie odróżnia dla potrzeb określenia kwoty części ogólnej subwencji oświatowej wychowanków zakwaterowanych w ośrodku i nie zakwaterowanych w ośrodku i z faktycznym zakwaterowaniem wiąże wyższą wagę. Jest to oczywisty zabieg jeśli uwzględni się, że koszty ponoszone przez ośrodek wychowawczy czy opiekuńczy są wyższe w sytuacji gdy wychowanek jest zakwaterowany w tym ośrodku. Koszty te generuje konieczność zapewnienia takiemu wychowankowi warunków mieszkaniowych, wyżywienia, jak i całodobowej opieki wychowawcy. Te zapewne względy wpłynęły na zróżnicowanie wag w stosunku do innych wag w przypadku wychowanków zakwaterowanych w ośrodku. Algorytm podziału subwencji oświatowej pomiędzy poszczególne jednostki samorządu terytorialnego i zastosowane w nim wagi przeliczeniowe służą bowiem wyłącznie do zróżnicowania wysokości subwencji ze względu na różnorodność zadań realizowanych bądź dotowanych przez samorządy. Istota algorytmu nie polega natomiast na dzieleniu środków na poszczególne szkoły, placówki czy grupy wydatków, a część ogólnej subwencji oświatowej nie służy pokryciu kosztów pozostawania ośrodka w "gotowości", w "oczekiwaniu" na przyjęcie wychowanka skierowanego do tego ośrodka. Z analizowaną regulacją prawną, w szczególności opisem spornych wag, spójny jest art. 16 pkt 4 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o systemie informacji oświatowej, w myśl którego dane dziedzinowe w związku z objęciem ucznia opieką m.in. w młodzieżowym ośrodku wychowawczym obejmują datę rozpoczęcia i datę zakończenia pobytu w ośrodku. Prezentowanemu stanowisku w żaden sposób nie przeczy przywołana w skardze kasacyjnej regulacja prawna rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad kierowania, przyjmowania, przenoszenia, zwalniania i pobytu w ośrodku, jak i ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich. Zgodnie z § 4 ust. 4 ww. rozporządzenia w przypadku niedoprowadzenia nieletniego do ośrodka w ciągu miesiąca od dnia wskazania tego ośrodka przez ORE, dyrektor ośrodka powiadamia o tym właściwego starostę oraz ORE, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego, o którym mowa w § 2 ust. 1, a ponadto - sąd rodzinny. Zauważyć bowiem należy, że z przepisu § 6 tego rozporządzenia wynika bowiem, że nieletniemu umieszczonemu w ośrodku zapewnia się warunki niezbędne do nauki, wychowania, resocjalizacji i terapii, w tym warunki bezpiecznego pobytu. Oznacza to, że całodobowa placówka opiekuńczo-wychowawcza zapewnia nieletniemu wychowankowi tej placówki podczas pobytu w ośrodku pokrycie kosztów wyżywienia oraz zaopatrzenia nieletniego wychowanka w odzież, obuwie, środki czystości i środki higieny osobistej oraz leki, okulary, podręczniki i pomoce szkolne, a także kieszonkowe. Użyty w tym przepisie zwrot "nieletniemu umieszczonemu w ośrodku" wskazuje na nieletniego umieszczonego w ośrodku. To nieletniemu przebywającemu w ośrodku w sensie zakwaterowania zapewnia się warunki niezbędne do nauki, wychowania, resocjalizacji i terapii, w tym warunki bezpiecznego pobytu. Z powyższego wynika zatem, że realizacja wskazanych w tym przepisie zadań wobec nieletniego następuje z momentem jego umieszczenia w ośrodku, czyli jego zakwaterowania, nie zaś w dacie jego skierowania do ośrodka. Oznacza to, że celem subwencji ogólnej w części oświatowej jest dofinansowanie wychowanków przebywających w ośrodku, dofinansowanie zadań w zakresie ich nauki, wychowania, resocjalizacji i terapii, w tym warunków bezpiecznego pobytu w ośrodku. Zatem nie tylko wykładnia literalna rozporządzenia dotyczącego naliczania subwencji w zakresie odnoszącym się do zdefiniowania wagi P42 i P43, ale też wykładnia systemowa uwzględniająca przepisy rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad kierowania, przyjmowania, przenoszenia, zwalniania i pobytu w ośrodku, a także wywiedziony z nich rezultat wykładni celowościowej, przekonuje do zakwestionowania prawidłowości stanowiska zajętego w tym zakresie w skardze kasacyjnej. Niezasadne okazały się również zarzuty naruszenia art. 2 w. zw. z art. 7 w zw. z art. 167 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Naruszenie wskazanych regulacji konstytucyjnych uzasadniono uznaniem, że Powiat W. otrzymał na rok 2016 kwotę części oświatowej subwencji ogólnej w wysokości wyższej od należnej. Skoro zaś niezasadne okazały się zarzuty naruszenia prawa materialnego dotyczące zasad obliczenia dotacji, w konsekwencji niezasadny okazał sie zarzut naruszenia ww. przepisów konstytucyjnych. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do przedstawienia na podstawie art. 193 Konstytucji RP pytania prawnego co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, a mianowicie § 3 rozporządzenia z dnia 22 grudnia 2015 r. z art. 2, art. 32 ust. 1, 87 oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Zauważyć należy, że warunkiem przedstawienia skutecznego pytania prawnego jest stwierdzenie, że od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. W tej sprawie taka zależność nie zaistniała, a to ze względu na wadliwość zarzutów naruszenia prawa materialnego. Niezasadne okazały się również zarzuty naruszenia prawa procesowego. Po pierwsze, nie mają w sprawie znaczenia okoliczności i przyczyny nieobecności wychowanków w ośrodku. Z treści postanowień regulacji materialnoprawnych wynika, że istotne jest to ilu wychowanków przebywa w ośrodku w dniu 30 września 2015 r. Zakres postępowania dowodowego zakreśla bowiem norma prawa materialnego. Ponadto w sprawie nieistotna była data 10 października 2015 r. a to dlatego, że jak trafnie wskazał Sąd I instancji zgodnie z art. 112 ust. 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o systemie informacji oświatowej dane w bazach oświatowych m.in. dotyczące roku 2016 były aktualizowane i przekazywane według stanu na dzień 31 marca i 30 września. Dodać należy, że powyższego ustalenia Sądu I instancji skarżąca kasacyjnie nie zakwestionowała. Brak bowiem w tym zakresie jakiegokolwiek zarzutu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego organ administracyjny w sposób rzetelny dokonał ustaleń w zakresie ustalenia wychowanków, którzy nie byli zakwaterowani w ww. ośrodkach, co w konsekwencji skutkowało zawyżeniem liczby uczniów przeliczeniowych. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania orzekł stosownie do art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).