I GSK 1221/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia del WSA. Jacek Boratyn (spr.) Protokolant asystent sędziego Maja Wiercińska po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. C. O. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 428/20 w sprawie ze skargi E. C. O. Sp. z o.o. w W. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej na dofinansowanie funduszu operacyjnego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od E. C. O. Sp. z o.o. w W. na rzecz Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 24 listopada 2020 r., sygn. V SA/Kr 428/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej WSA w Warszawie) po rozpoznaniu skargi E. C. O. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej zwanej skarżącą lub spółką, na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Agencja dalej zwana ARMiR) z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na dofinansowanie funduszu operacyjnego, oddalił skargę. W stanie faktycznym sprawy spółka wystąpiła z wnioskiem o przyznanie jej rocznej pomocy finansowej na dofinansowanie funduszu operacyjnego za 2018 r. Decyzją z dnia [...] października 2019 r. nr [...] Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Warszawie (przyznał spółce pomoc finansową na dofinansowanie funduszu operacyjnego za 2018 r., w wysokości 1 056 654,51 zł i odmówił przyznania pomocy finansowej w pozostałej części w wysokości 25 555,88 zł. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że spółka jest w trakcie realizacji programu operacyjnego na lata 2017-2019, zatwierdzonego decyzją Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2017 r. Ostatnie zmiany programu operacyjnego na 2018 r. zostały zatwierdzone decyzją Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 19 stycznia 2018 r. W tym samym dniu zatwierdzona została również zmiana wysokości funduszu operacyjnego na 2018 r. w kwocie 2 164 420,78 zł, zmiana wysokości wydatków na działania zatwierdzone w programie operacyjnym oraz zmiana wysokości pomocy finansowej ze środków pochodzących z Unii Europejskiej na 2018 r. w wysokości 1 082 210,39 zł. Organ wskazał następnie, że w ramach wniosku o przyznanie pomocy finansowej na dofinansowanie funduszu operacyjnego za 2018 r. przyznano dofinansowanie m. in. do działania "Dostosowanie oferty handlowej organizacji producentów do popytu", w ramach którego spółka zakupiła 16 170 szt. sadzonek jabłoni (dwuletnie drzewka jabłoni Red Prince Select) do gospodarstw 11 członków oraz słupy strunobetonowe do 8 gospodarstw. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdził jednak, że zakup części drzewek jabłoni odmiany Red Prince Select oraz słupów strunobetonowych na powierzchnię 0,4 ha stanowił koszt niekwalifikowany. Organ wyjaśnił, że z dostarczonych przez spółkę dokumentów wynikało bowiem, że 1770 szt. drzewek nie zostało posadzonych u członków, do których miały one trafić, zgodnie z ostatnią zatwierdzoną zmianą programu operacyjnego (decyzja z dnia 19 stycznia 2018 r.). Drzewka jabłoni odmiany Red Prince Select, zakupione w 2018 r. przez spółkę, nie zostały przekazane do wskazanych w programie gospodarstw, ale do innych. Oprócz tego zostały rozdysponowane w wyższych niż zatwierdzone w programie operacyjnym ilościach. W kwestii zakupu słupów strunobetonowych, które miały zostać rozmieszczone na powierzchni 4,3 ha u 7 członków, rozbieżność pomiędzy zatwierdzonym a zrealizowanym zakresem polega na zakupie słupów na łączną powierzchnię 4,7 ha do gospodarstw 8 członków. W związku z tym organ uznał, że zakupione drzewka jabłoni odmiany Red Prince Select, w ilości 1770 szt., zgłoszone do dofinansowania w kwocie 36 285,00 zł stanowią koszt niekwalifikowany, podobnie jak słupy strunobetonowe zakupione na dodatkowe 0,4 ha za kwotę 13 824,55 zł (łącznie koszty niekwalifikowane stanowią kwotę 50.109,55 zł). W konsekwencji zaś wyliczona kwota pomocy wynosiła 1 056 654,51 zł i była niższa od wnioskowanej o 25 555,88 zł. Prezes ARIMR, po rozpatrzeniu odwołania spółki od decyzji organu I instancji, utrzymał w mocy to rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy podkreślił, że spółka była obowiązana realizować program operacyjny w jego ostatniej wersji, zatwierdzonej decyzją z dnia 19 stycznia 2018 r., podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że jedno z działań zostało zrealizowane niezgodnie z zatwierdzonym programem. Za niezasadne uznano przy tym stanowisko spółki, że dokonane przez nią zmiany programu operacyjnego nie wymagały zatwierdzenia. Powołując się na przepisy § 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 8 września 2017 r. w sprawie warunków i trybu zmian programu operacyjnego wprowadzanych w takcie jego realizacji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1754; zwanego dalej: "rozporządzeniem z dnia 8 września 2017 r.") Prezes ARiMR uznał, że stwierdzone zmiany dotyczyły treści programu operacyjnego zatwierdzonego na 2018 r., zatem ich zmiana w trakcie realizacji programu operacyjnego niewątpliwie wymagała zatwierdzenia decyzją dyrektora oddziału regionalnego ARiMR. Organ odwoławczy dostrzegł wprawdzie, że organ I instancji przywołał nieobowiązujący przepis normujący kwestię nakładania kary za niekwalifikowane kwoty, niemniej jednak uznał za prawidłowe ustalenia poczynione w tym zakresie, wskazując na aktualne w tym względzie przepisy art. 61 ust. 1-4 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2017/891 z dnia 13 marca 2017 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw, uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do kar, które mają być stosowane w tych sektorach, a także zmieniające rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 (Dz.U. UE. L.138 z 2017 r., str. 4, ze zm.; zwanego dalej: "rozporządzeniem nr 2017/891). W konsekwencji podzielił stanowisko, że skoro różnica procentowa pomiędzy łączną wnioskowaną kwotą pomocy w wysokości 1 082 210,39 zł, a łączną należną kwotą pomocy finansowej w wysokości 1 056 654,51 zł wynosiła 2,41 %, zatem była mniejsza niż 3 %, to nie nakłada się kary, stosownie do art. 61 ust. 3 rozporządzenia nr 2017/891. W tym stanie rzeczy należało przyznać spółce pomoc finansową pomniejszoną o niekwalifikowalną kwotę 25 555,88 zł. WSA w Warszawie, po rozpoznaniu skargi spółki, wyrokiem z 24 listopada 2020 r., skargę tę oddalił. Sąd stwierdził, że spór w sprawie sprowadza się do ustalenia, czy realizując działanie 1.1. skarżąca mogła wprowadzić zmiany bez uzyskania zatwierdzenia w formie decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, czy też – jak wywodzą to organy – z uwagi na charakter tych zmian winna takie zatwierdzenie uprzednio uzyskać. Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia z dnia 8 września 2017 r., zmiany programu operacyjnego wprowadzane w trakcie jego realizacji i dokonywane w danym roku jego realizacji nie wymagają zatwierdzenia przez dyrektora oddziału regionalnego Agencji, chyba że dotyczą zmiany treści programu operacyjnego, w szczególności polegającej na zmianie rodzaju, zakresu lub sposobu realizacji działań zatwierdzonych w programie operacyjnym. W tym kontekście WSA w Warszawie doszedł do wniosku, że zmiana polegająca na rozdysponowaniu sadzonek w innych ilościach i do innych gospodarstw niż to zostało zatwierdzone w programie operacyjnym niewątpliwie musi być oceniona jako zmiana polegająca na zmianie zakresu i sposobu realizacji działania. Nie wymaga przy tym szerszego wywodu, co należy rozumieć przez "zakres" czy "sposób" realizacji działania, bowiem chodzi o przyjęte i zatwierdzone ilości sadzonek, jakie miały być przekazane poszczególnym członkom spółki w 2018 r., jak również o miejsce ich nasadzenia. Jak to słusznie dostrzegł przy tym Prezes ARiMR, zgodnie z zapisami "Strategii krajowej na rzecz zrównoważonych programów operacyjnych organizacji producentów owoców i warzyw oraz zrzeszeń organizacji producentów owoców i warzyw w Polsce na lata 2018-2022" (Dz. Urz. MRiRW z 2017 r., poz. 70), w przypadku realizacji operacji polegającej na zakupie kwalifikowanego materiału szkółkarskiego organizacja producentów lub zrzeszenie organizacji producentów w programie operacyjnym zawiera informację o planowanym miejscu jego posadzenia ze wskazaniem obrębu i numeru ewidencyjnego działki lub działek (pkt 3.1.). Członkowie spółki podjęli zaś decyzję, że działanie 1.1 zostanie zrealizowane poprzez zakup 16 170 dwuletnich sadzonek jabłoni Red Prince Selekt, które następnie zostaną nasadzone w określonych miejscach – tj. w 11 gospodarstwach członków organizacji na łącznym obszarze 6,80 ha. W konsekwencji, to członkowie organizacji zaakceptowali – zgodnie z art. 25 ust. 2 rozporządzenia nr 2017/891 – wykorzystanie funduszu operacyjnego na działanie 1.1 w opisany wyżej sposób, który następnie został zatwierdzony w programie operacyjnym na 2018 r. W ten sam sposób ocenić należało zakup słupów na powierzchnię większą niż została zatwierdzona w programie operacyjnym, bowiem zmiana ta również polega na zmianie zakresu działania. W konsekwencji zgodzić należało się z organami, że stwierdzone w toku postępowania zmiany wymagały zatwierdzenia decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego ARIMR, zaś działanie zrealizowane bez takiego zatwierdzenia nie mogło zostać uznane za kwalifikowalne w odniesieniu do zakupu 1770 szt. sadzonek przekazanych do innych członków, a także w odniesieniu zakupu słupów na zwiększoną o 0,4 ha powierzchnię – niż to zatwierdzono w programie operacyjnym na 2018 r. Sąd dodał ponadto, że bez wpływu na powyższą ocenę pozostaje natomiast podnoszona przez skarżącą okoliczność, że w dniu 30 listopada 2018 r. złożyła ona wniosek o zmiany programu operacyjnego, który nie został rozstrzygnięty decyzją ostateczną do dnia złożenia skargi. Dopóki bowiem wnioskowane zmiany nie zostaną zatwierdzone, dopóty nie można realizować programu operacyjnego w inny sposób, czy też w innym zakresie, niż dotychczas zatwierdzony. samo wystąpienie z wnioskiem o zatwierdzenie zmian w programie operacyjnym w trakcie jego realizacji nie powoduje niejako automatycznie, że zmiany zostaną zatwierdzone, a tym samym, że organizacja może realizować program operacyjny z uwzględnieniem wnioskowanych zmian bez ich zatwierdzenia. Nie bez znaczenia jest przy tym to, że w przepisach rozporządzenia nr 2017/891 przewidziano, że złożony w terminie wniosek o zmianę winien zostać załatwiony najpóźniej do dnia 15 grudnia roku, w którym został przedłożony (art. 33 ust. 2). Jedynie z należycie uzasadnionych przyczyn, takie decyzje mogą zostać podjęte po tej dacie, najpóźniej do dnia 20 stycznia po dacie przedłożenia. W decyzji zatwierdzającej można określać kwalifikowalność wydatków od dnia 1 stycznia roku następującego po dacie przedłożenia. Regulacje te dodatkowo potwierdzają, że ewentualne zmiany nie tylko muszą zostać zatwierdzono, ale określają także do jakiego terminu zatwierdzenie takie winno nastąpić, by program operacyjny mógł być zrealizowany w okresie rocznym. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z 24 listopada 2020 r. wniosła spółka, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci błędnego zastosowania art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647, t.j.), zwanej dalej: "P.u.s.a.", w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), poprzez niedostrzeżenie przez Sąd I instancji, że w trakcie rozpoznawania skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, Wydział VIII Zamiejscowy w Radomiu, wyrokiem z dnia 15 lipca 2020 roku o sygn. akt: VIII SA/Wa 124/20 uchylił decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie o nr 9/2019 i poprzedzającą ją decyzje Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr 9007/6750/137/19 w przedmiocie umorzenia postępowania w zakresie zmiany programu operacyjnego skarżącej na rok bieżący 2018, a zatem decyzji w oparciu o którą zapadła decyzja zaskarżona w przedmiotowej sprawie i przyjęcie za organami, że w sposób prawidłowy odmówiły skarżącej pomocy finansowej ze względu na realizację działań niezgodnie z ostatnią zatwierdzoną wersją programu operacyjnego, pomimo że w/w wyrok WSA o sygn. akt VIII SA/Wa 124/20 powoduje, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi podstawa wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 8), a Sąd I instancji niewłaściwie zastosował art. 151 P.p.s.a. i oddalił skargę, zamiast art. 145 § 1 pkt 1) lit. b) co winno skutkować uchylenie zaskarżonej decyzji. Na tej podstawie skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, względnie, w przypadku uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona o rozpoznanie skargi i uchylenie decyzji Prezesa ARiMR o nr 10/2019 oraz poprzedzającej ją decyzji organu niższego stopnia w zaskarżonym skargą zakresie. Oprócz tego spółka zwróciła się o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że decyzje umarzające stanowiły podstawę orzekania przez organy w przedmiotowej sprawie, tj. stanowią "oparcie" w rozstrzygnięciu organów w przedmiotowej sprawie. Prezes ARiMR w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. Organ dodał, że wszelkie okoliczności związane z wnioskami o zmianę programu operacyjnego, odnośnie których uchylono decyzje umarzające, na gruncie niniejszej sprawy stanowią kwestię poboczną niemającą wpływu na treść rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania przepisów postępowania, podkreślić należy, że prawidłowo sformułowany zarzut tego typu winien wskazywać konkretne regulacje procesowe, którym uchybił sąd pierwszej instancji, a także to, że naruszenie tego rodzaju regulacji mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie może więc ograniczyć się tylko do wskazania, że do naruszenia określonych przepisów faktycznie doszło, ale musi wykazać, co najmniej potencjalny, związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem, a wynikiem sprawy, tj. treścią zapadłego orzeczenia. W niniejszym przypadku skarżąca kasacyjnie spółka przeciwko wyrokowi WSA w Warszawie sformułowała wyłącznie jeden zarzut, w którym podniosła naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do przedmiotowego zarzutu stwierdzić należy, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Wynika to przede wszystkim z tego, że został on nieprawidłowo skonstruowany, a przy tym jego twierdzenia nie znajdują uzasadnionych podstaw w świetle okoliczności sprawy. Jeżeli chodzi o wadliwą konstrukcję przedmiotowego zarzutu to stwierdzić należy, że jako naruszone przepisy spółka wymieniła art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a., a także § 3 P.p.s.a., a także art. 151 i art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a., poprzez niezastosowanie tych dwóch ostatnich regulacji, w zw. z bliżej nieokreślonym w samym zarzucie art. 145 § 1 pkt 8. Dopiero w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazała, że chodzi jej o art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Mając na względzie tego rodzaju prawne podstawy zarzutu stwierdzić należy, że art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a., art. 3 § 1 P.p.s.a. nie mieszczą się w zakresie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., ponieważ są to przepisy ustrojowe wyjaśniające funkcje pełnione przez sądy administracyjne. Przepisy te nie regulują bezpośrednio postępowania przed sądami administracyjnymi, wobec czego Sąd I instancji ich nie stosował. Wskazują one odpowiednio na cele działania sądów administracyjnych oraz zakres ich kognicji. Do naruszenia tych przepisów mogłoby dojść jedynie wówczas, gdyby Sąd I instancji nie dokonał kontroli stanowiącego przedmiot skargi aktu, zastosowałby inne kryterium jego oceny niż zgodność z prawem bądź wyszedłby poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego, rozpoznając skargę na akt lub czynność niepoddane jego kognicji lub zastosował środki ustawie nieznane. Z tego rodzaju sytuacją na gruncie niniejszej sprawy nie mamy do czynienia. Jeżeli zaś chodzi o art. 151 i art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. to są to przepisy wynikowe, a więc określające sposoby orzekania przez wojewódzki sąd administracyjny, w sytuacji oddalenia skargi lub jej uwzględnienia, w określonych przypadkach, wobec czego nie mogą stanowić samoistnej podstawy zarzutu skargi kasacyjnej, bez powiązania ich z innymi, znajdującymi zastosowanie na gruncie danej sprawy regulacjami. W rozpatrywanym przypadku spółka powiązała wprawdzie zarzut naruszenia art. 151 i art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., jednakże wbrew jej sugestiom brak jest podstaw do przyjęcia, że w sprawie doszło do naruszenia tej ostatniej regulacji. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. W okolicznościach przedmiotowej sprawy nie sposób jest przyjąć, że zaskarżona do WSA w Warszawie decyzja z dnia 17 grudnia 2019 r. została wydana w oparciu o decyzję z dnia 4 grudnia 2019 r. nr 9/2019 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany programu operacyjnego, uchyloną następnie wyrokiem WSA w Warszawie z 15 lipca 2020 r., sygn. VIII SA/Wa 124/20. Organ bowiem, odmawiając przyznania spółce wsparcia w pełnej wysokości, nie wskazywał w jakimkolwiek zakresie na decyzję umarzającą postepowanie w sprawie z wniosku o zmianę programu operacyjnego, złożonego 30 listopada 2018 r. Co więcej samo umorzenie postępowania w sprawie z tego wniosku powodowało, że w momencie rozstrzygania przez organ w sprawie wysokości wsparcia, nie miał on do czynienia ze zmianą programu operacyjnego. Takiego skutku nie można również wywieść z wyroku WSA w Warszawie z 15 lipca 2020 r., sygn. VIII SA/Wa 124/20. W tym wyroku Sąd stwierdził jedynie że po upływie terminu 20 stycznia organ traci zdolność do zatwierdzenia zmiany programu operacyjnego na dany rok, w niniejszym przypadku 2018, nie traci natomiast generalnie uprawnienia do merytorycznego załatwienia sprawy i po ewentualnym uznaniu prawidłowości złożonego wniosku o zatwierdzenie zmian programu operacyjnego na 2018 r. odroczenia go o rok. Innymi słowy z motywów uzasadnienia wskazanego wyżej wyroku nie można wywieść, że zmiany programu operacyjnego za 2018 r. zostały zatwierdzone, ze skutkiem odnośnie działań podejmowanych w tym roku. Tym samym nie można mówić o zrealizowaniu przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. To nie umorzenie postępowania z wniosku o zmianę programu było podstawą zmniejszenia kwoty wsparcia dla spółki, ale brak zmiany tego programu w 2018 r. Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę. Na podstawie art. 209, art. 204 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 207 § 1 P.p.s.a., w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a., oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935, dalej zwanego rozporządzeniem), Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od skarżącej kasacyjnie na rzecz Prezesa ARiMR kwotę 360 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Kwota ta obejmuje zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną i reprezentował organ na rozprawie.