I GSK 118/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia NSA Tomasz Smoleń Sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 września 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 386/22 w sprawie ze skargi K. W. na decyzję Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łodzi z dnia 31 marca 2022 r., nr 100/2022 w przedmiocie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od K. W. na rzecz Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łodzi 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 15 września 2022 r., sygn. III SA/Łd 386/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej WSA w Łodzi) po rozpoznaniu skargi K. W. (dalej zwanej skarżącą lub wnioskodawczynią) na decyzję Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w Łodzi z dnia 31 marca 2022 roku nr 100/2022 w przedmiocie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na 2020 r., oddalił skargę. W stanie faktycznym sprawy skarżąca złożyła wniosek o przyznanie jej płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na 2020 r., w wariancie 2.1 Międzyplony, deklarując powierzchnię 28,09 ha. W okresie od 16 do 23 października 2020 r. w gospodarstwie rolnym skarżącej została przeprowadzona kontrola na miejscu. Podczas czynności kontrolnych stwierdzono nieprzestrzeganie wymogu R 218, dotyczącego gatunku rośliny dominującej w mieszance złożonej z minimum 3 gatunków roślin, zastosowanej, jako międzyplon lub gatunki zbóż wykorzystane w mieszance, który nie przekraczał 70% składu. Na każdej działce stwierdzono wysianie ponad 70% składu mieszanki zbożowej, złożonej z pszenżyta oraz owsa. Stwierdzona na działkach gryka w żadnym przypadku nie stanowiła ponad 30% składu mieszanki poplonowej. 4 stycznia 2021 r. skarżąca złożyła zastrzeżenia do raportu z kontroli, w którym oświadczyła, że spora część wysianej gryki wypadła. Podkreśliła, że warunki pogodowe wschodów gryki były niekorzystne, a ponadto część wysianej gryki została zagłuszona przez zboża. W odpowiedzi na zgłoszone zastrzeżenia do protokołu kontroli w piśmie z 9 lutego 2021 r. Kierownik Biura Kontroli na Miejscu wyjaśnił, że zastrzeżenia nie zostały uwzględnione, ponieważ czynności kontrolne zostały przeprowadzone prawidłowo, a w raporcie zostały udokumentowane wszystkie fakty, które miały miejsce w toku kontroli. Wskazano także, że na zadeklarowanych 33 działkach, na których został wysiany poplon, wykonano 68 prób liczenia składu mieszanki. W żadnym przypadku ilość roślin gryki nie zbliżyła się do 30% składu mieszanki, na 7 działkach procent był niższy niż 10, w przedziale 10-20% było 25 działek, a tylko na jednej działce rolnej K1 w mieszance stwierdzono 25,68% gryki, co oznacza, że albo materiał siewny był nieodpowiedniej jakości, albo nastąpiła pomyłka w proporcjach w trakcie przygotowywania mieszanki. Odnosząc się do pozostałych argumentów dotyczących temperatury wskazano, że zgodnie z komunikatem Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej październik 2020 r. był anormalnie ciepły, średnia temperatura była o 1,8 stopnia wyższa od średniej wieloletniej, a twierdzenie o ginięciu roślin gryki przy temperaturze 2°C nie jest prawdziwe, ponieważ najgrubsze części roślin pozostają w gruncie widoczne pomimo braku dalszego wzrostu, a termin kontroli był odpowiedni, 5-6 tygodni po granicznym terminie wysiewu, rośliny bez okrywy śnieżnej nie porażone od mrozu. Dodano również, że w przypadku stwierdzenia ww. nieprawidłowości w udatności upraw poplonowych należało potraktować je jako wystąpienie siły wyższej i poinformować właściwego Kierownika Biura Powiatowego o zaistniałej sytuacji w ciągu 10 dniu od dnia ustania przyczyny, ponieważ to obowiązkiem wnioskodawcy jest informować o wszelkich tego typu zjawiskach mających wpływ na prawidłowość deklaracji. W okresie od 11 do 16 lutego 2021 r. została przeprowadzona wizytacja terenowa w ramach kontroli Pakietu 2.1 w celu oceny wymogu zakazu wznawiania zabiegów agrotechnicznych przed 1 marca. W piśmie z 31 marca 2021 r. strona wniosła zastrzeżenia do raportu z kontroli. Podkreśliła, że przygotowana i wysiana na wszystkich działkach mieszanka poplonowa składała się z trzech gatunków roślin, tj. gryka, pszenżyto jare i owies w proporcjach na 1 ha: gryka 40%, pszenżyto jare 30% i owies 30%. Okoliczność powyższą potwierdzają pisemne oświadczenia osób biorących udział w przygotowaniu i wysianiu mieszanki. Decyzją z 18 sierpnia 2021 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Radomsku przyznał stronie płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną na 2020 r. w łącznej wysokości 14 457,25 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę 3 547,75 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia oraz nałożył sankcję w wysokości 3 036,30 zł. Decyzją z 31 marca 2022 r. Dyrektor Łódzkiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Łodzi utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ stwierdził, że powierzchnia deklarowana kwalifikowana we wniosku o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach pakietu/wariantu 2.1 Międzyplony wynosiła 28,09 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona wynosi 27,70 ha. Organ podkreślił, że w toku kontroli na miejscu przeprowadzonej w okresie od 16 do 23 października 2020 r. stwierdzono brak przestrzegania wymogu określonego w § 4 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia w zw. z cz. 2 pkt 3 załącznika nr 2 do rozporządzenia – R 2 1 8 "Gatunek rośliny dominującej w mieszance złożonej z minimum 3 gatunków roślin zastosowanej, jako międzyplon lub gatunki zbóż wykorzystywane w mieszance nie przekraczają 70%. W toku kontroli skontrolowano 33 działki rolne, na których zostały wysiane poplony wykonując 68 prób liczenia składu mieszanki. W żadnym przypadku ilość roślin gryki nie zbliżyła się do 30% składu mieszanki. Z uwagi na powyższe uchybienia płatność w ramach wariantu: 2.1 Międzyplony została zmniejszona łącznie o kwotę 3 547,75 zł, a dodatkowo została nałożona na stronę sankcja. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ II instancji wskazał, że zasady odstąpienia od stosowania kar administracyjnych w przypadku wystąpienia zdarzeń o charakterze siły wyższej, bądź okoliczności nadzwyczajnych regulują art. 29 ust. 3 i 4 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, art. 64 ust. 2 i art. 2 ust. 2 rozporządzenia Nr 1306/2013 oraz art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 640/2014. Kontrola na miejscu została przeprowadzona w okresie od 16 do 23 października 2020 r., a skarżąca nie poinformowała Kierownika Biura Powiatowego ARiMR o wystąpieniu nadzwyczajnych okoliczności - przymrozków. Zgłoszenia nieprawidłowości dokonała dopiero w zastrzeżeniach do raportu z kontroli na miejscu z 4 stycznia 2021 r. złożonych do Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego ARiMR, a nie do organu właściwego, tj. Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Radomsku. W ocenie organu odwoławczego wskazana przez stronę okoliczność – przymrozki, potencjalnie mogłaby zostać uznana za nadzwyczajną ale tylko w przypadku pisemnego powiadomienia Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Radomsku w terminie 15 dni roboczych od dnia, w którym beneficjent był w stanie dokonać tej czynności, a przy tym musiałaby zostać poparta odpowiednimi dowodami potwierdzającymi wymarznięcie. Dowodem takim może być wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, np. dokumenty, w tym protokół z oszacowania szkód w gospodarstwie, zeznania świadków, opinie biegłych, oględziny. Odnosząc się do kwestii braku wskazania w decyzji organu I instancji daty, od której należy liczyć termin 15 dni na zgłoszenie wystąpienia przymrozków, zdaniem organu odwoławczego przyjąć należy, że najpóźniej od pierwszego dnia kontroli, tj. 16 października 2020 r., należy liczyć 15-dniowy termin na zgłoszenie tego faktu Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR w Radomsku. WSA w Łodzi po rozpatrzeniu skargi wnioskodawczyni na decyzję organu odwoławczego, oddalił przedmiotową skargę. Sąd stwierdził, że organy administracji słusznie pomniejszyły przyznaną płatność z uwagi na naruszenie obowiązującego w odniesieniu do niej wymogu. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że ilość gryki na 33 skontrolowanych działkach była mniejsza niż 30% całości mieszanki. Oznacza to, że gatunki zbóż wykorzystane w mieszance poplonu (pszenżyto i owies) przekraczały 70% całego składu mieszanki a tym samym doszło do naruszenia wymogu uzasadniającego pomniejszenie przyznanej płatności i nałożenie sankcji. Organy administracji trafnie też uznały, że brak było podstaw do odstąpienia od pomniejszenia płatności z tego powodu. Zgodzić się bowiem należy z organem odwoławczym, że przymrozki na które powołuje się skarżąca można potraktować jako nadzwyczajną okoliczność. Nie można było bowiem przewidzieć ich wystąpienia na początku października, były one niezależne od strony i ich następstw nie można było uniknąć mimo zachowania należytej staranności. Samo tego rodzaju zjawisk nie uzasadnia jednak odstąpienia od pomniejszenia płatności. Konieczne jest zgłoszenie tego faktu w prawem przewidzianych terminach odpowiedniemu organowi, z czym na gruncie niniejszej sprawy nie mamy do czynienia. W niniejszej sprawie nie został zachowany piętnastodniowy termin do dokonania zgłoszenia przymrozków przez skarżącą, o którym mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 640/2014. Organy administracji trafnie uznały, że termin ten winien być liczony od dnia 16 października 2020 r. to jest od pierwszego dnia kontroli, która stwierdziła niewielką ilość gryki na 33 działkach. Sąd dodał, że spóźnione zgłoszenie przymrozków przez skarżącą dokonane zostało do organu niewłaściwego a mianowicie do Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego ARiMR a nie do organu właściwego, którym, zgodnie z treścią art. 23 ust. 3 ustawy o wspieraniu obszarów wiejskich, jest Kierownik Biura Pointowego ARiMR w Radomsku. Zgłoszenie było zatem nie tylko spóźnione ale także dokonano je do niewłaściwego organu. WSA w Łodzi zauważył, że sam fakt zaistnienia przymrozków, na które powołuje się skarżąca, nie został przez nią dokładnie wyjaśniony. Jedynym dowodem na wystąpienie przymrozków są bowiem oświadczenia skarżącej, bardzo ogólne i lakoniczne. Skarżąca podała jedynie, że przymrozki występowały przez okres około półtora tygodnia, ale nie wskazała dokładnie czasu ich wystąpienia. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Łodzi wniosła wnioskodawczyni, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, podczas gdy zachodzą przesłanki uchylenia zaskarżonej decyzji oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; 2. naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a., 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a., art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, poprzez niedostateczne odniesienie się w uzasadnieniu wyroku do zarzutów podniesionych w skardze i twierdzeń skarżącej, które to lakoniczne odniesienie się skutkuje uniemożliwieniem bądź przynajmniej znacznym utrudnieniem możliwości zdekodowania procesu rozumowania, jaki doprowadził Sąd I instancji do uznania, że organ administracji publicznej wyjaśnił wszystkie okoliczności sprawy, podczas gdy okoliczności te nie zostały dostatecznie wyjaśnione, a ocena materiału dowodowego została przeprowadzona wybiórczo (m.in. nie ustalono chociażby jaki procent uprawy poplonu, stwierdzonego w gospodarstwie skarżącej podczas kontroli w dniu 16-23 października 2020 roku, stanowiła tzw. samosiewy, nie wyjaśniono ustaleń w zakresie tego, od jakiej daty należy liczyć 15 - dniowy termin na zgłoszenie wystąpienia siły wyższej; uznano, że skarżąca nie udowodniła wystąpienia przymrozków); 3. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 65 § 1 i 3 K.p.a. poprzez wadliwą kontrolę działań organów i niedostrzeżenie tego, że błędem organów było uznanie, że skarżąca złożyła zawiadomienie o wystąpieniu siły wyższej do niewłaściwego organu, podczas gdy jak wynika z art. 65 k.p.a., nawet w razie wniesienia pisma do niewłaściwego organu, termin uznaje się za zachowany; 4. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 33 ust. 3 oraz § 34a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno- środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U.2015.415 z póź. zm.), polegającego na błędnym zastosowaniu tych przepisów, skutkującym zmniejszeniem przyznanej skarżącej płatności rolno-środowisko-klimatycznej za rok 2020 o kwotę w wysokości 3.547,75 zł oraz nałożeniem na nią sankcji w wysokości 3.036,30 zł, pomimo braku wystąpienia ku temu podstaw; 5. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 640/2014 uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014, str. 48, z późn. zm.), poprzez niezastosowanie tego przepisu wobec uznania, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły okoliczności nadzwyczajne/siła wyższa, skutkujące zachowaniem przez skarżącą prawa do płatności rolno- środowisko-klimatycznej za rok 2020 w pełnym wymiarze, tj. bez zmniejszenia o kwotę w wysokości 3 547,75 zł, podczas gdy wbrew twierdzeniom Sądu i organów skarżąca wykazała, że na początku października 2020 roku niekorzystnych warunków atmosferycznych, w postaci około półtoratygodniowych przymrozków, które doprowadziły do wypadnięcia znacznej części wysianej gryki, a w konsekwencji - do niezawinionego niewywiązania się przez skarżącą z wymogów dotyczących mieszaki poplonowej. Na tej podstawie skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Łodzi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjnej, na podstawie art. 188 P.p.s.a. Oprócz tego skarżąca wystąpiła o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że na większości skontrolowanych działek ilość gryki w mieszance poplonowej oscylowała w granicach 10-20%, a zatem nie odbiegała znacząco od wymaganych 30%, przez co różnica ta była niezauważalna. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W przypadku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, podkreślić należy, że prawidłowo sformułowany zarzut tego typu winien wskazywać konkretne regulacje procesowe, którym uchybił sąd pierwszej instancji, a także to, że naruszenie tego rodzaju regulacji mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie może więc ograniczyć się tylko do wskazania, że do naruszenia określonych przepisów faktycznie doszło, ale musi wykazać, co najmniej potencjalny, związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem, a wynikiem sprawy, tj. treścią zapadłego orzeczenia. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zarzucenia naruszenia prawa materialnego, poprzez jego błędne zastosowanie, zarzut skargi kasacyjnej winien zawierać jednoznaczne stwierdzenie na czym miał polegać w konkretnym przypadku błąd subsumpcji. Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, w formie pozytywnej, wiąże się z zarzuceniem zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, zaś w formie negatywnej, z zarzuceniem niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana w sprawie ze względu na ustalenia jej stanu faktycznego (zob. np. wyrok NSA z dnia z 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2735/15 – dost. w CBOSA – orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszym przypadku skarżąca kasacyjnie sformułowała łącznie pięć zarzutów, trzy spośród których oparła na twierdzeniach odnośnie naruszenia przepisów postępowania, dwa zaś naruszenia prawa materialnego. W związku z tym w pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutów procesowych, gdyż ocena zasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone. W odniesieniu do zarzutu nr 1 stwierdzić należy, że zarzut ten, z powody wadliwego sposobu jego skonstruowania, uznać należy za nieskuteczny. Skarżąca kasacyjnie bowiem w tym przypadku, jako jedyny naruszony przez Sąd pierwszej instancji przepis wskazała mający wynikowy charakter (tj. określający jeden ze sposobów orzekania przez wojewódzki sąd administracyjny) art. 151 P.p.s.a., bez powiązania go z jakimikolwiek innymi przepisami, których uchybienia ten Sąd miałby się dopuścić. Tymczasem zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego wynikowe przepisy P.p.s.a., bez powiązania ich z innymi regulacjami, nie mogą stanowić samodzielnej podstawy zarzutu skargi kasacyjnej. Tak więc tak sformułowany zarzut, jako niewłaściwie sprecyzowany i skonkretyzowany nie mógł zostać uznany za zasadny. Za wadliwie sformułowany uznać należy również zarzut skargi kasacyjnej oznaczony w jej treści nr. 2, który, w ramach swojej podstawy prawnej zawiera przepisy, niebędące przedmiotem zastosowania ani rozstrzygających sprawę organów, ani WSA w Łodzi. I tak, jako naruszone przez Sąd pierwszej instancji wskazano w tym wypadku między innymi art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, tymczasem wniosek skarżącej o przyznanie jej płatności, który zainicjował postępowanie w sprawie, odnosił się do płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej, podstawę przyznania której stanowią przepisy ustawy z 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 182, ze zm., dalej zwanej u.w.r.o.w.). Tak więc przywołany przez skarżącą przepis nie mógł zostać naruszony przez Sąd. Oprócz art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego skarżąca kasacyjnie jako naruszone przez Sąd pierwszej instancji, w ramach omawianego zarzutu, wymieniła także art. 141 § 4 P.p.s.a. oraz art. 7 K.p.a., 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a.. Uchybienia tym wszystkim regulacjom upatruje ona w nieustosunkowaniu się przez WSA w Łodzi do wszystkich zarzutów skierowanej do niego skargi. Odnosząc się do tego rodzaju twierdzeń zauwazyć należy, że art. 141 § 4 P.p.s.a. określa wymogi jakim winno odpowiadać uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jego naruszenie można wiązać z sytuacją, w której uzasadnienie wyroku, na skutek pominięcia któregoś z elementów uzasadnienia, nie poddawałoby się kontroli. Z tego rodzaju sytuacją na gruncie niniejszej sprawy nie mamy jednak do czynienia. WSA w Łodzi przedstawił bowiem podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia i należycie ją wyjaśnił. Co zaś się tyczy podnoszonego przez skarżącą nieustosunkowania się do wszystkich zarzutów jej skargi, to w tym względzie zauważyć należy, że wojewódzki sąd administracyjny nie ma bezwzględnego obowiązku odnoszenia się do wszystkich z nich. Winien on ustosunkować się przede wszystkim do tych spośród nich, które mają istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, przy czym może to uczynić w sposób łączny. Brak jest więc podstaw do przypisywania WSA w Łodzi naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., co zarzuca mu skarżąca. Jeżeli chodzi o naruszenie regulacji K.p.a. to w tym wypadku stwierdzić należy, że ich zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy było ograniczone, z uwagi na brzmienie art. 27 ust. 1 i ust. 2. u.w.r.o.w. Skarżąca kasacyjnie nie powiązała również, w sposób czytelny i jednoznaczny tych regulacji, z podnoszonymi przez siebie uchybieniami, obejmującymi, według niej, pominięcie niektórych zarzutów jej skargi. W związku z powyższym brak było podstaw do uwzględnienia przedmiotowego zarzutu. Jeżeli chodzi o zarzut nr 3, to w tym wypadku również nie sposób uznać jego zasadności. Skarżąca kasacyjnie poprzez ten zarzut dążyła do wykazania, że organy, a za nimi WSA w Łodzi, niezasadnie przyjęły, że złożone przez nią zawiadomienie o skutkach wystąpienia siły wyższej, zostało wniesione do niewłaściwego organu. Odnosząc się do tego rodzaju twierdzeń i argumentów przytoczonych na ich poparcie stwierdzić należy, że na gruncie niniejszej sprawy stwierdzono przede wszystkim, że zawiadomienie o którym wyżej mowa, zostało złożone po upływie przewidzianego na to terminu i to było główną przyczyną nieuwzględnienia tego rodzaju okoliczności. Kwestia skierowania tego zawiadomienia do właściwego organu miała w tym wypadku drugorzędne znaczenie. Tak więc nawet gdyby rzeczywiście twierdzenia zarzutu w tym zakresie okazałyby się zasadne, to i tak nie miałoby to znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Tymczasem, zgodnie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. podstawą zarzutu skargi kasacyjnej może być jedynie takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca kasacyjnie nie wykazała tego rodzaju zależności, tj. potencjalnego związku przyczynowego tego rodzaju, tak więc również ten zarzut nie mógł zostać uwzględniony. Przechodząc do zarzutów opartych na twierdzeniach odnośnie naruszenia prawa materialnego również stwierdzić należy, że nie znajdują one uzasadnionych podstaw. W ramach pierwszego z nich, oznaczonego nr 4, skarżąca kasacyjnie podniosła wadliwe zastosowanie wymienionych przez nią przepisów, skutkujących zmniejszeniem płatności i nałożeniem sankcji, w sytuacji niewystąpienia (jej zdaniem) ku temu podstaw. Z twierdzeń tego zarzutu wynika, że skarżąca kasacyjnie kwestionuje przede wszystkim ustalenia faktyczne, stanowiące podstawę rozstrzygnięcia w sprawie, niejako zaprzeczając im. Innymi słowy wiąże ona wadliwe, jej zdaniem, zastosowanie konkretnych przepisów prawa materialnego, z błędnymi ustaleniami w sprawie, których konsekwencją jest właśnie błąd w zakresie subsumpcji. Odnosząc się do tej postaci zarzutu stwierdzić należy w pierwszej kolejności, że poprzez zarzut naruszenia prawa materialnego nie można podważać prawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, do czego zmierza skarżąca kasacyjnie. Po drugie zaś nie sposób pominąć tego, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sąd Administracyjnego, warunkiem skuteczności zarzutu naruszenia prawa materialnego, poprzez jego wadliwe zastosowanie, co do zasady, jest uprzednie podważenie przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych sprawy, bądź też dokonanej wykładni znajdujących zastosowanie regulacji materialnoprawnych. Z tego rodzaju sytuacją nie mamy jednak do czynienia. W związku z tym omawiany zarzut nie mógł zostać uwzględniony. Podobne uwagi odnieść należy do zarzutu nr 5. W tym wypadku również błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego skarżąca kasacyjnie upatruje w wadliwych ustaleniach faktycznych, dotyczących samego wystąpienia niekorzystnych warunków atmosferycznych i wynikających z tego strat na uprawnianych i zgłoszonych przez nią do płatności gruntach. To zaś, jak to już wyżej stwierdzono, może być rozważane jedynie w ramach zarzutów odnoszących się do naruszenia przepisów postępowania. Tak więc również w tym wypadku brak jest podstaw do uznania zasadności przedmiotowego zarzutu. Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną, jako niezasadną. Na podstawie art. 209, art. 204 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935) Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od skarżącej kasacyjnie na rzecz organu – Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego ARiMR kwotę 360 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Obejmuje ona zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, który reprezentował organ na rozprawie.