I GSK 1113/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski Protokolant Marta Woźniak po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej C. " Sp. z o.o. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Lu 955/15 w sprawie ze skargi C. Sp. z o.o. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Lublinie z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązanie do zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 9 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Lu 955/15 oddalił skargę C. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości za wrzesień, październik, listopad i grudzień 2012 r. oraz zwrotu dotacji pobranej nienależnie za styczeń 2013 r. Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie po rozpatrzeniu odwołania C. spółki z o.o. z siedzibą w B. od decyzji Starosty Puławskiego z dnia [...] września 2014 r. w sprawie zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w kwocie 34.678,88 zł oraz określenia terminu naliczania odsetek należnych od wskazanej wyżej kwoty naliczanych jak od zaległości podatkowych od dnia 24 lutego 2014 r., uchyliło w całości zaskarżoną decyzję oraz zobowiązało stronę do zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości za wrzesień, październik, listopad, grudzień 2012 r. w kwocie 26.688,15 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych naliczonymi począwszy od dnia następującego po upływie terminu zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości, tj. od dnia 23 kwietnia 2014 r. do dnia zwrotu do budżetu Powiatu Puławskiego z przerwą w naliczaniu odsetek od dnia 19 maja 2014 r. do dnia 22 września 2014 r. oraz przerwą w naliczaniu odsetek od dnia 17 listopada 2014 r. do dnia doręczenia niniejszej decyzji, oraz zobowiązało stronę do zwrotu dotacji pobranej nienależnie za styczeń 2013 r. w kwocie 6.212,52 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych naliczonymi począwszy od dnia następującego po upływie terminu zwrotu dotacji pobranej nienależnie, tj. od dnia 23 kwietnia 2014 r. do dnia zwrotu do budżetu Powiatu Puławskiego z przerwą w naliczaniu odsetek od dnia 19 maja 2014 r. do dnia 22 września 2014 r. oraz przerwą w naliczaniu odsetek od dnia 17 listopada 2014 r. do dnia doręczenia niniejszej decyzji Kolegium. W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że powodem wydania decyzji były ustalenia kontroli i postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu dotacji. Z poczynionych w ich trakcie ustaleń wynika, że w szkole prowadzonej przez skarżącą w okresie wrzesień 2012 - luty 2013 tylko jeden słuchacz spełnił warunki, o których mowa w § 24 ust. 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 kwietnia 2007 r. w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów w szkołach publicznych (Dz. U. Nr 83, poz. 562 ze zm.). Trzydziestu sześciu słuchaczy z dniem 22 lutego 2013 r. zostało wypisanych ze szkoły z powodu niepromowania do następnej klasy. Jeden słuchacz zrezygnował z dalszej nauki w dniu 12 grudnia 2012 r. Mając na uwadze te dane oraz treść art. 90 ust. 3d ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r., nr 256, poz. 2572 ze zm., dalej - u.s.o.) organ I instancji uznał, że dotacja powinna być przyznana jedynie w wysokości 395,38 zł dla jednego ucznia uczęszczającego na zajęcia w październiku i listopadzie 2012 r. a wypłacona dotacja w wysokości 35.075, 26 zł powinna być pomniejszona o kwotę należnej dotacji, tj. 395,38 zł, co daje kwotę dotacji do zwrotu, jako pobranej w nadmiernej wysokości - 34.679,88 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę Spółki wskazał, że strona nie wskazała czego w rozpoznawanej sprawie organy nie ustaliły oraz jakich dowodów nie przeprowadziły i na jaką okoliczność. Sąd dokonując kontroli zaskarżonego aktu nie zauważył tego typu wadliwości. Zdaniem Sądu w sprawie zgromadzono wystarczający materiał dowodowy, który dał podstawę do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego. W ocenie Sądu rozstrzygające w sprawie organy nie naruszyły wynikającej z art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: k.p.a.) zasady informowania strony i wynikającej z art. 11 k.p.a. zasady przekonywania, w sposób, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy, zgodnie zaś z art. 8 k.p.a. prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, w szczególności odnosząc się do wszystkich przestawianych przez stronę dokumentów W sprawie bezspornym było, że w okresie od września 2012 r. do stycznia 2013 r. z 36 - 37 zapisanych do szkoły słuchaczy, w zależności od miesiąca, w zajęciach organizowanych przez szkołę uczestniczyło faktycznie 3 słuchaczy, z czego 2 tylko i wyłącznie na pierwszych zajęciach z języka obcego w administracji zorganizowanych w dniu 29 września 2012 r. (w zajęciach z działalności gospodarczej w administracji oraz podstawy prawa cywilnego nie uczestniczył żaden słuchacz). Natomiast jeden słuchacz uczestniczył w zajęciach organizowanych przez szkołę w październiku i listopadzie 2012 r. (z działalności gospodarczej w administracji, podstawy prawa cywilnego, podstawy prawa pracy, podstawy prawa administracyjnego, języka obcego w administracji - tylko w listopadzie) oraz w grudniu 2012 r. (ten sam słuchacz działalność gospodarcza w administracji, podstawy prawa cywilnego, podstawy prawa pracy, podstawy prawa administracyjnego). Co istotne, nie ma w tym zakresie sporu między skarżącą, a organem. Bezspornym w sprawie również było, że skarżąca Spółka w okresie od września 2012 r. do lutego 2013 r. prowadziła Policealną Szkołę "A." w P. o uprawnieniach szkoły publicznej i szkoła ta otrzymała dotacje na podstawie art. 90 ust. 3 u.s.o. Przepis ten w 2012 r. stanowił, że dotacje dla niepublicznych szkół o uprawnieniach szkół publicznych niewymienionych w ust. 2a (tj. szkół, w których realizowany jest obowiązek szkolny lub obowiązek nauki) przysługują na każdego ucznia w wysokości nie niższej niż 50 % ustalonych w budżecie odpowiednio danej gminy lub powiatu wydatków bieżących ponoszonych w szkołach publicznych tego samego typu i rodzaju w przeliczeniu na jednego ucznia, pod warunkiem że osoba prowadząca niepubliczną szkołę poda organowi właściwemu do udzielania dotacji planowaną liczbę uczniów nie później niż do dnia 30 września roku poprzedzającego rok udzielania dotacji. Uwzględniając stan faktyczny sprawy oraz stanowiska stron, sporna była kwestia interpretacji zawartego w tym przepisie pojęcia "każdy uczeń, na którego przysługuje dotacja". W ocenie SKO, dotacja nie przysługuje na uczniów którzy wprawdzie zostali wpisani na listę uczniów, ale nie pojawili się na jakichkolwiek zajęciach w ciągu całego semestru z dowolnego przedmiotu objętego programem nauczania. Nie można bowiem ich uznać za faktycznych i rzeczywistych słuchaczy, na których przysługuje dotacja. Natomiast, zdaniem strony skarżącej, ustawowe pojęcie "każdego ucznia" oznacza każdą osobę od momentu wpisania jej na listę uczniów (słuchaczy) do czasu formalnego skreślenia jej właściwą decyzją z tej listy. W całym tym okresie trwa bowiem nawiązany stosunek administracyjno-prawny, na co nie ma wpływu aktualna frekwencja ucznia. Na takiego ucznia, nawet jeżeli zaistniały przesłanki skreślenia, dotacja nadal przysługuje. Wynika to także ze sformalizowanej procedury skreślania z listy słuchaczy, która obejmuje również tryb odwoławczy. Dopóki słuchacz jest uczniem szkoły i nie zostanie skreślony zgodnie z postanowieniami statutowymi z listy słuchaczy, szkole przysługuje dotacja, niezależnie od tego, czy słuchacz uczęszczał na zajęcia. Nieobecność na zajęciach i zaprzestanie uczęszczania do szkoły nie ma wpływu na przyznane dotacje. Zdaniem Sądu rację w tym sporze należy przyznać organowi, a przedstawione wyżej stanowisko strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Z przedstawionych rozważań jednoznacznie i wprost wynikało, że nie każda osoba wpisana na listę słuchaczy jest "każdym uczniem" w rozumieniu art. 90 ust. 3 u.s.o. na którego przysługuje dotacja w rozumieniu przepisów dotyczących dotowania szkół niepublicznych i to niezależnie od tego, że ustawodawca nie zawarł w tych przepisach u.s.o. (w brzmieniu obowiązującym do końca 2012 r.) konkretnych kryteriów charakteryzujących "każdego ucznia", a co uległo zmianie z dniem 1 stycznia 2013 r. C. Sp. z o.o. z siedzibą w B. złożyło skargę kasacyjną wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: p.p.s.a.) zarzucając: I. naruszenie prawa materialnego: 1) art. 90 ust. 3 u.s.o., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na błędnym przyjęciu, iż dotacja przysługuje tylko na uczniów, którzy uczestniczą w zajęciach lekcyjnych, pomimo że dotacja przysługiwała na każdego ucznia bez żadnych dodatkowych wymogów; 2) art. 90 ust. 3c i 3d ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię, 3) art. 41 ust. 1 pkt 5 oraz art. 39 ust. 2 u.s.o., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że uchwała rady pedagogicznej w sprawie skreślenia danej osoby z listy uczniów nie tworzy nowego stanu prawnego, lecz stwierdza taki stan wobec ustalenia określonych prawem okoliczności, a co za tym idzie, osoba taka traci przymiol słuchacza mimo braku stosownej uchwały rady pedagogicznej oraz decyzji dyrektora szkoły; II. naruszenie prawa procesowego: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na błędnym uznaniu, że w toku postępowania odwoławczego przed organem II instancji nie doszło do naruszenia ww. przepisów postępowania administracyjnego. Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia. Za podstawę wyroku z 9 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Lu 955/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie. Podczas kontroli i postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu dotacji ustalono, że w szkole prowadzonej przez spółkę w okresie od września 2012 r. do lutego 2013 r. tylko jeden słuchacz spełnił warunki, o których mowa w § 24 ust. 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 kwietnia 2007 r. w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów w szkołach publicznych. Trzydziestu sześciu słuchaczy z dniem 22 lutego 2013 r. zostało wypisanych ze szkoły z powodu niepromowania do następnej klasy, jeden słuchacz zrezygnował z dalszej nauki 12 grudnia 2012 r. W okresie od września 2012 r. do stycznia 2013 r. z 36 - 37 zapisanych do szkoły słuchaczy, w zależności od miesiąca w zajęciach organizowanych przez szkołę uczestniczyło faktycznie 3 słuchaczy, z czego 2 tylko i wyłącznie na pierwszych zajęciach z języka obcego w administracji zorganizowanych 29 września 2012 r. (w zajęciach z działalności gospodarczej w administracji oraz podstawy prawa cywilnego nie uczestniczył żaden słuchacz). Natomiast jeden słuchacz uczestniczył w zajęciach organizowanych przez szkołę w październiku i listopadzie 2012 r. (z działalności gospodarczej w administracji, podstawy prawa cywilnego, podstawy prawa pracy, podstawy prawa administracyjnego, języka obcego w administracji /tylko w listopadzie/) oraz w grudniu 2012 r. (ten sam słuchacz działalność gospodarcza w administracji, podstawy prawa cywilnego, podstawy prawa pracy, podstawy prawa administracyjnego). Spółka w okresie od września 2012 r. do lutego 2013 r. prowadziła Policealną Szkołę w Puławach. Uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawiera jednoznaczne stanowisko, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Według art. 174 pkt 2) p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konstrukcja tej normy prawnej wskazuje, że stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania, które w ocenie strony skarżącej zostały naruszone przez Sąd I instancji, należy uprawdopodobnić istnienie potencjonalnego związku przyczynowego między uchybieniem proceduralnym a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego. W tym wypadku nie chodzi o to, że ewentualne uchybienie mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, lecz wpływ istotny. Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji. Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego sprawy, lecz jedynie ocenia, jak z tego obowiązku wywiązał się organ administracji (tak: uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09). Obowiązkiem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest przyjąć określony stan faktyczny i go przedstawić, nie chodzi jednak o przedstawienie jakiegokolwiek stanu faktycznego, lecz stanu rzeczywistego, ustalonego i przyjętego zgodnie z obowiązującym prawem (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2005 r., FSK 2123/04). W ramach tej podstawy kasacyjnej w pkt II ppkt 1) petitum skargi kasacyjnej autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. "polegające na błędnym uznaniu, że w toku postępowania odwoławczego przed organem II instancji nie doszło do naruszenia ww. przepisów postępowania". Tak postawiony zarzut nie mógł być skuteczny, ponieważ przepis art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a. normujący postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej określa kompetencję sądu administracyjnego w fazie orzekania: Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Zastosowanie przez Sąd I instancji środka określonego w ustawie oraz nie zastosowanie innego nie jest naruszeniem prawa, o jakim mowa w art. 174 pkt 2) p.p.s.a. Oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. jest konsekwencją nie stwierdzenia przez Sąd I instancji istnienia przesłanek, o których mowa w art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkujących uwzględnieniem skargi. W ramach omawianej podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. skarżąca nie zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie naruszenia art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a., co jest niezbędne aby skutecznie kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji. Podniesiony zarzut nie poddaje się kontroli kasacyjnej, ponieważ autor skargi kasacyjnej nie uzasadnił, na czym polegało naruszenie każdego z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, których w postępowaniu sądowoadministracyjnym Sąd I instancji nie stosował. Wobec braku uzasadnienia w tym strona nie uprawdopodobniła istnienia potencjonalnego związku przyczynowego między uchybieniem proceduralnym, a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego, nie uprawdopodobniła, że ewentualne uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej. Niezależnie od tego, należy podkreślić, że organ odwoławczy nie przeprowadził dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie dokonując ustaleń faktycznych w sprawie w oparciu o materiał dowodowy zebrany przez organ I instancji. SKO w Lublinie uwzględniło dowody przedłożone przez stronę wraz z odwołaniem. Należy podkreślić, że zasadniczym ustaleniem dokonanym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie niepodważonym przez skarżącą było to, że w szkole prowadzonej przez spółkę w okresie od września 2012 r. do lutego 2013 r. tylko jeden słuchacz spełnił warunki, o których mowa w § 24 ust. 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 kwietnia 2007 r. w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów w szkołach publicznych. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. Prawidłowe sformułowanie podstawy skargi kasacyjnej opierającej się na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. – naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie - musi polegać na wskazaniu postaci naruszenia prawa materialnego. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu, mylne odczytanie dyspozycji lub sankcji. Z kolei, naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Niewłaściwe zastosowanie prawa jest często konsekwencją jego błędnej wykładni. Kasator zarzucając Sądowi I instancji błędną wykładnię wskazanych przepisów prawa winien zaprezentować jaka winna być wykładnia prawidłowa tych przepisów, cytując ich treść oraz odwołując się wprost do ich treści. Skuteczną podstawą zarzutów kasacyjnych opartych na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. może być naruszenie wyłącznie takich przepisów prawa materialnego, które zastosował albo miał zastosować organ administracji publicznej. Przepisy zastosowane to te, które zostały powołane w podstawie prawnej decyzji oraz wyjaśnione w uzasadnieniu prawnym z przytoczeniem przepisów prawa. Rozpoznając skargi na decyzje lub postanowienia (art. 145 § 1 p.p.s.a.) wojewódzki sąd administracyjny nie stosuje żadnego przepisu prawa materialnego, w sensie wiążącego ustalenia konsekwencji prawnych stwierdzonych faktów. To, co w art. 174 pkt 1) p.p.s.a. określono jako "niewłaściwe zastosowanie", jest niczym innym jak nieprawidłową oceną zastosowania prawa materialnego przez organ administracji. Ustawodawca zastosował pewien skrót myślowy, w związku z czym ilekroć mówimy o niewłaściwym zastosowaniu prawa materialnego przez sąd, rozumiemy przez to albo bezzasadne tolerowanie błędu subsumcji popełnionego przez organ administracji, albo wręcz przeciwnie - bezzasadne zarzucenie organowi popełnienia takiego błędu. W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. Sądowi I instancji nie zarzucono naruszenia art. 252 ust. 1 pkt 2) oraz ust. 3, ust. 4 u.f.p. Zgodnie z tymi przepisami, dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2. Dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania. Dotacjami nienależnymi są dotacje udzielone bez podstawy prawnej. Dokonując niepodważonych przez stronę ustaleń faktycznych w sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie przed wydaniem decyzji określającej kwotę dotacji podlegającej zwrotowi miało obowiązek najpierw ustalenia, czy udzielona dotacja pobrana została należnie i we właściwej wysokości. Ustalając, że dotacja została pobrana nienależnie i w nadmiernej wysokości organ odwoławczy był obowiązany określić kwotę dotacji podlegającą zwrotowi. Dokonując wyliczenia kwoty przypadającej do zwrotu organ administracji publicznej w ramach postępowania dowodowego dokonał prawidłowej wykładni przepisów ustawy o systemie oświaty. Następnie działając w ramach zasady swobodnej oceny dowodów Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie ustaliło prawidłową kwotę podlegającą zwrotowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie naruszył prawa materialnego akceptując jego zastosowanie do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy. Sąd I instancji swoje stanowisko należycie uzasadnił powołując się na ugruntowane orzecznictwo dotyczące art. 90 ust. 3 u.s.o., z którego wynika, że czym innym jest dotacja, która przysługuje na jednego ucznia, a czym innym dotacja otrzymana na taką osobę, ponieważ dotacja otrzymana wiąże się z osobami uczestniczącymi w zajęciach edukacyjnych, a nie takimi, które w tych zajęciach nie uczestniczą. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw, podlegającą oddaleniu na mocy art. 184 p.p.s.a.