I GSK 1095/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia NSA Piotr Pietrasz (spr.) Sędzia del. WSA Jacek Boratyn Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Kaczmarek po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej C. Sp. z o.o. w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 maja 2025 r. sygn. akt III SA/Gd 105/25 w sprawie ze skargi C. Sp. z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 8 stycznia 2025 r. nr 2201-IEW.4253.99.2024/EP w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w przedmiocie określenia przybliżonych kwot należności celnych i podatku od towarów i usług 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od C. Sp. z o.o. w G. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 29 maja 2025 r., sygn. akt III SA/Gd 105/25 oddalił skargę C. Sp. z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 8 stycznia 2025 r. nr 2201-IEW.4253.99.2024/EP w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Skargę kasacyjną od ww. wyroku wniosła skarżąca spółka, w oparciu o art. 173 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skarżąc wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżąca zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., przez oddalenie przez WSA w Gdańsku skargi, mimo że decyzja I oraz decyzja II zostały wydane z naruszeniem art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm., dalej: o.p.), art. 233 § 1 pkt 3 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. z 2024 r., poz. 1373) albowiem nie zachodziła podstawa umorzenia postępowania, gdyż w momencie wydawania zaskarżonej decyzji kontroli nie podlegała wyłącznie decyzja zabezpieczająca, a postępowanie odwoławcze zmierzało do realizacji prawomocnego wyroku WSA w Gdańsku z dnia 3 lutego 2023 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 809/22. 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., przez oddalenie przez WSA w Gdańsku skargi, mimo że decyzja I oraz decyzja II zostały wydane z naruszeniem art. 63 ust. 1 prawa celnego oraz 33a § 1 pkt 2 o.p. albowiem brak było podstaw do umorzenia postępowania odwoławczego albowiem do wydania decyzji wymiarowych i doręczenia ich spółce doszło w lipcu i sierpniu 2023 r., a zatem w czasie gdy w toku było postępowanie kasacyjne, a kontroli podlegał wyrok WSA w Gdańsku z dnia 3 lutego 2023 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 809/22, a nie decyzja zabezpieczająca Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno - Skarbowego w Gdyni z dnia 13 czerwca 2022 r. w sprawie 328000-CKK-4.5022.10.2022.2, a aktualnie organ jest zobowiązany wykonać zalecenia Sądu wynikające z wyroku. 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., przez oddalenie przez WSA w Gdańsku skargi, mimo że decyzja I oraz decyzja II zostały wydane z naruszeniem art. 33a § 2 o.p. w zw. z art. 61 ust. 1 prawa celnego wyrażającym się przyjęciem, że wygaśnięcie decyzji zabezpieczającej nie daje podstaw do egzekwowania wynikających z niej obowiązków lub uprawnień, podczas gdy wygaśnięcie decyzji o zabezpieczeniu nie narusza zarządzenia zabezpieczenia wydanego na podstawie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a tym samym wywołuje skutki prawne dla zobowiązanego. W oparciu o powyżej sformułowane zarzuty skarżąca kasacyjnie na podstawie art. 188 p.p.s.a. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi poprzez uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 8 stycznia 2025 r. w sprawie UNP; 2201- 24-198412; 2201-IEW.4253.99.2024/EP. Ewentualnie na podstawie 185 § 1 p.p.s.a. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gdańsku. Ponadto, wniosła o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącej kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenia oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami. Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, daje Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu możliwość, w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej, ograniczenia się w uzasadnieniu wyroku, jedynie do oceny zasadności podniesionych w niej zarzutów. Na wstępie należy zauważyć, że zarzuty skargi kasacyjnej zostały oparte wyłącznie na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem skargę kasacyjną można oprzeć między innymi na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania formułowanych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie decyduje każde ich uchybienie, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Dla spełnienia wymogu wykazania, że zarzucane uchybienie przepisom postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy nie wystarczy przytoczenie formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Dodać należy, że zgodnie z art. 176 pkt 2 p.p.s.a skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Analiza skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że autor tego środka zaskarżenia nawet nie próbował wykazać, że naruszenie zarzucanych w petitum skargi kasacyjnej przepisów postępowania miało lub mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Już tych powodów zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieuzasadnione. Niezależnie jednak od powyższego spostrzeżenia Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zwrócić uwagę, że realizacja prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 lutego 2023 r. w sprawie o sygn. SA/GD 809/22 sprowadzała się do ponownego rozpoznania przez organ odwoławczy środka zaskarżenia jakim jest odwołanie. Autor skargi kasacyjnej nie dostrzegł - jak się wydaje - że w końcowej części uzasadnienia ww. orzeczenia Sąd ten wskazał, że "(...) przy ponownym rozpoznaniu odwołania organ odwoławczy będzie miał na uwadze wyrażoną przez Sąd ocenę prawną". Niezasadne okazało się również kwestionowanie w skardze kasacyjnej rzekomego niewykonania przez organ administracyjny zaleceń Sądu zawartych w ww. prawomocnym wyroku z dnia 3 lutego 2023 r. w sprawie o sygn. SA/GD 809/22. Otóż w tym zakresie nie wskazano konkretnego zarzutu, tzn. konkretnego przepisu prawa regulującego związanie organu administracyjnego oceną prawną i wytycznymi sądu administracyjnego. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł zastąpić autora skargi kasacyjnej. Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).