I GSK 1095/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Michał Kowalski po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej A sp. z o.o. sp. k. w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 9 maja 2024 r., sygn. akt I SA/Ke 129/24 w sprawie ze skargi A sp. z o.o. sp. k. w G. na decyzję Zarządu Województwa Świętokrzyskiego z dnia 17 stycznia 2024 r., nr 325/24 w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 9 maja 2024 r., sygn. akt I SA/Ke 129/24 oddalił skargę A sp. z o.o. sp. k. w G. na decyzję Zarządu Województwa Świętokrzyskiego z dnia 17 stycznia 2024 r. w przedmiocie zwrotu kwoty dofinansowania. Wcześniej, postanowieniem z dnia 29 marca 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd podniósł, że wniosek skarżącej spółki nie został właściwie uzasadniony, przez co nie pozwalał na dokonanie oceny, czy wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej "p.p.s.a.". Spółka ogólnikowo stwierdziła, że wniosek jest zasadny z uwagi na zagrożenie doprowadzeniem do jej upadłości i utraty wielu miejsc pracy. Jednakże okoliczności te nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione. Tym samym, zdaniem Sądu, skarżąca nie wykazała informacji istotnych z punktu widzenia przesłanek wstrzymania z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie podała weryfikowalnych danych dotyczących stanu spółki, aktualnej jej sytuacji majątkowej, posiadanych aktywów, stanu rachunków bankowych. Do akt sprawy nie załączyła jakichkolwiek dokumentów źródłowych odzwierciedlających jej sytuację. W dniu 18 kwietnia 2024 r. spółka złożyła wniosek o zmianę postanowienia i wstrzymanie wykonania decyzji z dnia 17 stycznia 2024 r. Podniosła, że wniosek jest zasadny z uwagi na zagrożenie doprowadzeniem do upadłości skarżącej spółki i utraty wielu miejsc pracy. Złą sytuację finansową spółki w ostatnich miesiącach miały potwierdzać bilans, zaświadczenie i historia - rachunek bieżący. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach stwierdził, że przedstawiona przez skarżącą spółkę argumentacja nie daje podstaw do zmiany wcześniejszego postanowienia z dnia 29 marca 2024 r. Podkreślił, że powodem odmowy wstrzymania wykonania decyzji była okoliczność, że skarżąca nie wykazała informacji istotnych z punktu widzenia przesłanek wstrzymania z art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta nie uległa zmianie, mimo podania we wniosku złożonym w dniu 18 kwietnia 2024 r. nowych informacji i załączenia dokumentów. Skarżąca w złożonej skardze kasacyjnej zawarła kolejny wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Zarządu Województwa Świętokrzyskiego z dnia 17 stycznia 2024 r. na zasadzie art. 61 § 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. Taka konkretyzacja jest obowiązkiem wnioskodawcy (por. postanowienia NSA: z dnia 4 lipca 2012 r., II FZ 456/12; z dnia 26 lutego 2015 r., II FZ 2137/14; z dnia 14 kwietnia 2015 r., II FZ 207/15; z dnia 22 lipca 2015 r., II FZ 497/15). Strona skarżąca, zgłaszająca zatem wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, powinna wykazać istnienie prawdopodobieństwa ziszczenia się ustawowych przesłanek warunkujących zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne, a wywody zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do dokumentów źródłowych potwierdzających prezentowaną przez stronę w tym zakresie argumentację (postanowienie NSA z 1 marca 2019 r., sygn. akt I OZ 174/19; z 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II FZ 856/19, tamże). Strona skarżąca powinna przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej wynikającej z zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca spółka nie uprawdopodobniła okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Podnoszona okoliczność, że zwrot kwoty pieniężnej prowadzi w swych skutkach do uszczuplenia środków majątkowych jest oczywiste, jednak przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie jest wyłącznie szkoda, ale szkoda, którą można uznać za znaczną. Dla oceny, czy skutkiem wykonania decyzji będzie wyrządzenie skarżącej szkody, którą można by uznać za znaczną w jego przypadku, niezbędne jest odniesienie należnej z decyzji kwoty do całokształtu sytuacji finansowej wnioskodawcy. W rozpatrywanej sprawie możliwość takiej analizy nie zachodzi z powodu braku należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i wykazania, że zwrot określonej kwoty doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody. To w interesie skarżącego leży takie uzasadnienie wniosku, aby był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. W aktach sprawy znajduje się co prawda bilans sporządzony na dzień 31 marca 2024 r., zaświadczenie o korzystaniu przez skarżącą z kredytu inwestycyjnego oraz historia bieżąca rachunku jednak nie jest to w ocenie Sądu wystarczające, ponieważ we wniosku sytuacja finansowa opisana została w sposób zdawkowy. Spółka poza ogólnikowymi stwierdzeniami w istocie nie wykazała wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla działalności spółki. We wniosku nie zostały przedstawione żadne wyjaśnienia wskazujące na faktyczny rozmiar szkody finansowej związanej z zaprzestaniem działalności spółki. Rzetelne zobrazowanie i opisanie sytuacji finansowej spółki z uwzględnieniem jej stanu majątkowego we wniosku pozwoliłoby na stwierdzenie, czy zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. We wniosku skarżąca wskazała, że z bilansu wynika, że kwota aktywów razem za rok 2023 wynosi 6 558 321,90 zł, a kwota pasywów razem za rok 2023 wynosi 6 558 321,90 zł. Wysokość zobowiązań długoterminowych skarżącej kasacyjnie wynosi 3 909 874,50 zł. Jednocześnie, z zaświadczenia Banku Spółdzielczego Suchedniów Oddział w S. wynika, że skarżącej pozostała do spłaty kwota w wysokości 1 826 043,00 zł tytułem spłaty kredytu inwestycyjnego. Na rachunku bieżącym z kolei zgromadzonych jest ok 17 282,87 zł. Dodatkowo analiza przedłożonych dokumentów wskazuje, że przychód netto ze sprzedaży wyniósł 2 953 791,60 zł (rachunek zysków i strat). Ponadto spółka na dzień 31 marca 2024 r. dysponowała rzeczowymi aktywami trwałymi o łącznej wartości 4 476 940,38 zł, w tym gruntami o wartości 86 052,66 zł oraz budynkami, lokalami i obiektami inżynierii lądowej i wodnej o wartości 2 605 912,96 zł. Ponadto strona skarżąca nie wskazała, aby posiadane przez nią nieruchomości były obciążone prawami osób trzecich lub aby miała trudności ze spłacanie kredytu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podniesione w obecnie ocenianym wniosku argumenty strony nie uzasadniają zmiany prawomocnego postanowienia sądu pierwszej instancji z dnia 26 kwietnia 2024 r. Nie można bowiem przyjąć, że uprawdopodabniają one w sposób należyty wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca nie wskazała żadnych nowych okoliczności przemawiających za uwzględnieniem jej wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, jak również w zasadzie nie przedstawiła żadnych argumentów na poparcie tezy o negatywnych skutkach odmowy wstrzymania wykonania decyzji. Aby zbadać, czy rzeczywiście w stosunku do strony zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, konieczne jest odniesienie wysokości zobowiązania spółki do zwrotu środków dofinansowania do jego sytuacji finansowej. Bez porównania tych dwóch wartości nie jest możliwe zweryfikowanie twierdzeń Spółki. Skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazała swojej pełnej sytuacji finansowej. Należy zauważyć, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do zwrotu należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. To, że egzekucja określonej kwoty pieniężnej prowadzi w swych skutkach do uszczuplenia środków majątkowych dłużnika, jest oczywiste, jednak przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie jest wyłącznie szkoda, ale szkoda, którą można uznać za znaczną. Dla oceny, czy skutkiem wykonania decyzji będzie wyrządzenie skarżącej szkody, którą można by uznać za znaczną w jej przypadku, niezbędne jest odniesienie należnej z decyzji kwoty do całokształtu sytuacji finansowej wnioskodawcy. Dla wykazania spełnienia przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności nie jest wystarczającym sam wywód strony dotyczący ogólnych okoliczności uzasadniających wstrzymanie oraz niewielki wycinek dokumentacji obrazującej stan finansów spółki, ponieważ uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony. Nieodpowiednie uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia bowiem jego merytoryczną ocenę (vide: J. P. Tarno (w:) J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 206). W skardze kasacyjnej skarżący, uzasadniając swój wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ogranicza się do powołania na już przedstawione Sądowi pierwszej instancji dokumenty, które zostały już przez niego ocenione jako nie wystarczające do uprawdopodobnienia przesłanki wskazanej w art. 61 § 3 p.p.s.a.. Tym samym skarżący ponawia wniosek już rozpatrzony przez Sąd pierwszej instancji nie przedstawiając żadnych nowych okoliczności, które mogłyby przekonać Sąd do zmiany stanowiska. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.