I GSK 1085/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia NSA Anna Apollo Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Protokolant asystent sędziego Katarzyna Domańska po rozpoznaniu w dniu 17 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. P. "B." Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 1711/20 w sprawie ze skargi P. P. "B." Sp. z o.o. w W. na decyzję Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. P. "B." Sp. z o.o. w W. na rzecz Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej 5400 (słownie: pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 3 listopada 2021 r., V SA/Wa 1711/20 oddalił skargę P. P. "B." Sp. z o.o. w W. na decyzję Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania. P. P. "B." Sp. z o.o. w W. (dalej: "Skarżąca kasacyjnie") wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości i uchylenia decyzji Organu II Instancji oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I Instancji. Ewentualnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania. W każdym przypadku wniesiono o zasądzenie od Organu na jej rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) naruszenie art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a."), polegające na nieustaleniu faktycznego poziomu osiągnięcia przez Skarżącą wskaźników produktu i wskaźników rezultatu dotyczących realizacji Projektu /dalej: Wskaźniki/, co miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ zarzut nieosiągnięcia tych wskaźników stanowił podstawę faktyczną wydania zaskarżonego wyroku; 2) naruszenie art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego w zakresie istotnych rozbieżności w materiale dowodowym i niewyjaśnieniu w wyroku, w sytuacji w której (i) z części I. Formularza Zatwierdzenia Czynności Kontrolnych, dotyczącej oceny czynności pokontrolnych przez Fundację Małych i Średnich Przedsiębiorstw z siedzibą w Warszawie (jako Regionalną Instytucję Finansującą, działającą na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez Ministra jako Instytucję Wdrażającą) /dalej: RIF/ (dotyczących kontroli Projektu przeprowadzonej przez RIF w dniach 7 i 8 stycznia 2016 r., z uwzględnieniem prezentacji systemu informatycznego [...] wdrożonego przez Spółkę /dalej: System Informatyczny [...]/, przeprowadzonej w dniu 22 stycznia 2016 r.) wynika, że wszystkie zalecenia pokontrolne zostały wykonane przez Skarżącą a przedłożone przez nią wyjaśnienia i dokumenty zostały w całości zaakceptowane przez RIF, że przeprowadzona 22 stycznia 2016 r. prezentacja Systemu Informatycznego [...] potwierdziła założoną funkcjonalność wszystkich jego modułów i osiągnięcie wymaganych wskaźników produktu i rezultatu /dalej: Wskaźniki/, zaś (ii) z części II. - IV. Formularza Zatwierdzenia Czynności Kontrolnych, zatwierdzonego ostatecznie przez Organ I Instancji w dniu 18 kwietnia 2016 r. oraz z opinii informatycznej sporządzonej w dniu 27 czerwca 2017 r. przez biegłego W. C. na podstawie postanowienia Organu I Instancji z dnia 10 maja 2016 r. /dalej: Opinia Biegłego/, wynika że żaden ze Wskaźników nie został osiągnięty, a ponadto naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. zobowiązujących organy administracji publicznej do wyjaśnienia wszelkich okoliczności i wątpliwości mających znaczenie dla wyniku sprawy, polegające na nierozstrzygnięciu tych wątpliwości na korzyść Skarżącej, 3) naruszenie art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., polegające na nieustaleniu i niewyjaśnieniu w zaskarżonym wyroku okoliczności, w których w części I Formularza Zatwierdzenia Czynności Kontrolnych, dotyczącej oceny czynności pokontrolnych przez RIF (dotyczących kontroli Projektu przeprowadzonej przez RIF w dniach 7 i 8 stycznia 2016 r., z uwzględnieniem prezentacji systemu informatycznego [...] wdrożonego przez Spółkę przeprowadzonej w dniu 22 stycznia 2016 r.) zamieszczono zapis, że wszystkie zalecenia pokontrolne zostały wykonane przez Skarżącą a przedłożone przez nią wyjaśnienia i dokumenty zostały w całości zaakceptowane przez RIF, że przeprowadzona w dniu 22 stycznia 2016 r. prezentacja Systemu Informatycznego [...] potwierdziła założoną funkcjonalność wszystkich jego modułów i osiągnięcie wymaganych Wskaźników, w tym wskaźników produktu i rezultatu, a ponadto naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. zobowiązujących organy administracji publicznej do wyjaśnienia wszelkich okoliczności i wątpliwości mających znaczenie dla wyniku sprawy, polegające na uznaniu tych okoliczności za nieudowodnione, w wypadku gdyby Organ II Instancji uznał, że nie da się ich wyjaśnić; 4) naruszenie art. 7, art. 75 § 1, art. 77 §1 oraz art. 80 k.p.a., polegające na uznaniu za udowodnione tez sformułowanych w opinii z 2 marca 2016 r., sporządzonej na zlecenie RIF przez T. P. /dalej: Opinia Eksperta/ a także w jego stanowisku z dnia 9 maja 2016 r. skierowanym do PARP, w sytuacji, w której (i) Opinia Eksperta sporządzona została wyłącznie na podstawie informacji dostępnych na dzień jej sporządzenia na ogólnodostępnych stronach internetowych, bez zbadania Systemu Informatycznego [...], a w szczególności bez zbadania struktury bazy danych i kodu źródłowego tej aplikacji, (ii) stanowisko eksperta co do tego, że opinia dotyczącą oprogramowania [...] wdrażanego przez firmę L. T. Sp. z o.o. sporządzona w dniu 14 września 2015 r. przez dr. hab. inż. A. Z. /dalej: Opina Prywatna/ nie może być dowodem w sprawie jest bezzasadne wobec jej treści, i wykracza poza jego rolę procesową eksperta (taką bowiem kompetencję ustawodawca przypisał wyłącznie organom administracji), co miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ tezy Opinii Eksperta stanowiły podstawę faktyczną wydania zaskarżonego wyroku a ponadto na podstawie Opinii Eksperta Organ II Instancji pominął dowód ze złożonej przez Skarżącą do akt sprawy Opinii Prywatnej; 5) naruszenie art. 6, art. 7, art. 75 § 1 i art. 84 § 1 k.p.a., polegające na uznaniu za udowodnione bez oceny ich wiarygodności ustaleń biegłego zawartych w Opinii Biegłego W. C. dokonanych z przekroczeniem tezy dowodowej określonej w postanowieniu Organu I Instancji z dnia 10 maja 2016 r. (co dotyczy oceny wartości rzeczywistej Systemu [...] , nieosiągnięcia przez Skarżącą wskaźników rezultatu, a także rekomendacji biegłego odnośnie do pominięcia Opinii Prywatnej), które to ustalenia były błędne, co miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ tezy Opinii Biegłego stanowiły podstawę faktyczną wydania zaskarżonego wyroku a ponadto na podstawie Opinii Biegłego Organ II Instancji pominął dowód ze złożonej przez Skarżącą do akt sprawy Opinii Prywatnej; 6) naruszenie art. 7, art. 75 § 1, art. 77 §1 oraz art. 80 k.p.a., polegające na uznaniu za udowodnione przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia tez zawartych w Opinii Biegłego W. C., które to ustalenia zostały dokonane z pominięciem uprzedniego dowodu z zeznań świadka wnioskowanego przez Skarżącą, były błędne i sprzeczne z innymi dowodami w sprawie, co miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ tezy Opinii Biegłego stanowiły podstawę faktyczną wydania zaskarżonego wyroku a ponadto na podstawie Opinii Biegłego Organ II Instancji pominął dowód ze złożonej przez Skarżącą do akt sprawy Opinii Prywatnej; 7) naruszenie art. 136 w zw. z art. 77 § 1 i 2 oraz art. 78 § 1 k.p.a., polegające na bezpodstawnym nieprzeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego z zakresu wyceny systemów informatycznych, celem dokonania oceny cech funkcjonalnych Systemu Informatycznego [...] oraz wyceny tak ustalonych cech wartości tego systemu, po uprzednich oględzinach Systemu Informatycznego [...] przez biegłego, którego przeprowadzenia Skarżąca żądała, w sytuacji, w której przedmiotem tego dowodu miały być okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy - co znajduje potwierdzenie w treści postanowienia Organu I Instancji z dnia 13 listopada 2017 r., i wobec faktu, że nie przeprowadzono prawidłowo żadnego dowodu na okoliczność rzeczywistej wartości Systemu Informatycznego [...] na dzień zawarcia Umowy o dofinansowanie, co miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ nieudowodniona rzekoma niska wartość Systemu Informatycznego [...], stanowiła podstawę faktyczną wydania zaskarżonego wyroku; 8) naruszenie art. 7, w zw. z art. 75 § 1, w zw. z art. 77 § 1, w zw. z art. 80 k.p.a., polegające na nieuwzględnieniu dwóch wniosków dowodowych Skarżącej o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka J. M. na okoliczność cech funkcjonalnych Systemu Informatycznego [...], w tym zwłaszcza dostosowania go do potrzeb indywidualnych, wykorzystanych danych i materiałów na potrzeby stworzenia tego oprogramowania, liczby roboczogodzin, nakładu pracy i przeróbek kodu źródłowego, prowadzące do zaniechania podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w sytuacji, w której przeprowadzenie tego dowodu potwierdziłoby stanowisko Skarżącej, że System Informatyczny [...] jest systemem dedykowanym, specjalistycznym, wytworzonym na zamówienie, a także że rzeczywisty koszt i wartość tego systemu wskazane w Opinii Eksperta i w Opinii Biegłego nie odpowiadają prawdzie, a także w sytuacji, w której przeprowadzenie tego dowodu mogłoby wyjaśnić rozbieżności pomiędzy ustaleniami Opinii Eksperta i Opinii Biegłego na temat zakresu i nakładu pracy poświęconego na wytworzenie Systemu Informatycznego [...] przez spółkę pod firmą L. T. Sp. z o.o. z siedzibą w W., a ponadto mogłoby przyczynić się do wyjaśnienia funkcjonalności i zasad działania Platformy [...] wskazanej w Opinii Biegłego oraz do wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy treścią powołanej wcześniej części I. Formularza Zatwierdzenia Czynności Kontrolnych, dotyczącej oceny czynności pokontrolnych przez RIF (dotyczących kontroli Projektu przeprowadzonej przez RIF w dniach 7 i 8 stycznia 2016 r., z uwzględnieniem prezentacji Systemu Informatycznego [...] , przeprowadzonej w dniu 22 stycznia 2016 r.) a Opinią Biegłego, odnośnie do poziomu realizacji wskaźników produktu i rezultatu określonych we wniosku o dofinansowanie Projektu /dalej: Wniosek/, co miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ zeznania świadka mogłyby przyczynić się do wyjaśnienia nieudowodnionych i niewyjaśnionych okoliczności stanowiących podstawę faktyczną wydania zaskarżonego wyroku, tym bardziej, że dowód wnioskowany w rzeczonych wnioskach stanowił również dowód przeciwny do Opinii Eksperta i mógł doprowadzić do ustalenia okoliczności świadczących na korzyść Skarżącej a ponadto jego przeprowadzenie nie prowadziło do przewlekłości postępowania w sprawie; 9) naruszenie art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na pominięciu dostarczonej przez Skarżącą w toku postępowania Opinii Prywatnej na podstawie nieuprawnionych formalnie i merytorycznie rekomendacji wynikających z Opinii Eksperta i z Opinii Biegłego, co miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ nieudowodniona rzekoma wartość Systemu Informatycznego [...] wskazana w Opinii Eksperta i odpowiednio w Opinii Biegłego oraz ich pozostałe bezzasadne twierdzenia stanowiły podstawę faktyczną wydania zaskarżonego wyroku a rzeczony dowód był dowodem przeciwnym do Opinii Eksperta i świadczył na korzyść Skarżącej; 10) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym poprzez niepodjęcie żadnej próby kontaktu z wskazanymi we wniosku o dofinansowanie Projektu Partnerami Skarżącej, w celu ustalenia okoliczności mających wpływ na wynik sprawy, co miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ podjęcie takich działań mogłyby przyczynić się do wyjaśnienia nieudowodnionych i niewyjaśnionych okoliczności stanowiących podstawę faktyczną wydania zaskarżonego wyroku związanych w szczególności ze skutkami rozwiązania przez PARP Umowy o dofinansowanie; 11) naruszenie art. 8, art. 107 § 3 i art. 14 k.p.a., polegające na pominięciu w zaskarżonym wyroku zarzutu Skarżącej zgłaszanego w toku postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem Decyzji Organu II Instancji, że Organ I Instancji wypowiedział Umowę o dofinansowanie w trybie natychmiastowym, wzywając jednocześnie Skarżącą do zwrotu wypłaconych jej wszystkich środków w ramach dofinansowania w trybie art. 207 ust. 8 pkt 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. 2009 nr 157 poz. 1240, dalej: "u.f.p."), w oparciu o przesłanki faktyczne, które w toku postępowania administracyjnego w ocenie Skarżącej okazały się nieprawdziwe lub co najmniej nieudowodnione, powodując pogorszenie sytuacji biznesowej Skarżącej, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonego wyroku odnośnie do ustaleń dotyczących tych okoliczności, 12) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie na mocy art. 77 § 1 k.p.a. obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Minister Funduszy i Polityki Regionalnej w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego oraz zażądał przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia. Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął ustalenia faktyczne dokonane przez Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej. 31 października 2013 r. pomiędzy Polską Agencją Rozwoju Przedsiębiorczości, a P. P. "B." Sp. z o.o. zawarto umowę o dofinansowanie projektu pn. "Automatyzacja procesów [...] w zakresie działalności związanej z projektowaniem wnętrz oraz obsługą i koordynacją projektów dzięki wdrożeniu systemu [...]" z udziałem środków europejskich. Umowa o dofinansowanie została zmieniona pięcioma aneksami i jedną zmianą niewymagającą sporządzenia aneksu. Po zakończeniu realizacji projektu, 7 i 8 stycznia 2016 r. przeprowadzono kontrolę, której przedmiotem było sprawdzenie dostarczenia współfinansowanych towarów i usług, faktycznego poniesienia wydatków, realizacji celów projektu oraz zweryfikowanie zgodności projektu i poniesionych wydatków z przepisami prawa krajowego i wspólnotowego, a także z postanowieniami umowy o dofinansowanie. Kontrolujący przekazał informację o negatywnym wyniku kontroli oraz raport z kontroli wraz dokumentacją kontrolną Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości, która pismem z 29 kwietnia 2016 r. wypowiedziała umowę o dofinasowanie ze skutkiem natychmiastowym, z powodu naruszenia § 13 ust. 3 pkt 7 lit. c (zaprzestanie realizacji projektu bądź jego realizacja w sposób sprzeczny z postanowieniami umowy) oraz § 13 ust. 3 pkt 7 lit. g (dokonanie zakupu w sposób sprzeczny z postanowieniami Umowy). Jednocześnie, na podstawie § 14 ust. 1-3 umowy o dofinansowanie wezwała spółkę w terminie 14 dni do zwrotu dofinansowania w wysokości 402.682,50 złote wraz z odsetkami. Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości 24 sierpnia 2016 r. wszczęła z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich. Uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego zawiera jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Zasada ta wynika z art. 183 § 1 p.p.s.a. i oznacza pełne związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone wadliwości zaskarżonego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, tylko weryfikuje zasadność postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Według art. 174 pkt 2) p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji. W ramach tej podstawy kasacyjnej kasator zarzucił wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu w punktach od 1) do 12) petitum skargi kasacyjnej naruszenie wskazanych tam przepisów k.p.a., przy czym nie zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenia przepisów p.p.s.a. Według art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowe uzasadnienie stwierdzenia zaistnienia omawianej przesłanki musi polegać na wskazaniu, które przepisy oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu itp.) ustawy zostały naruszone oraz na czym konkretnie to naruszenie polegało z równoczesnym wyraźnym wskazaniem, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stawianie Sądowi I instancji zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., który jest przepisem postępowania sądowoadministracyjnego jest niezbędne, aby zakwestionować stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09 stwierdził: "Przepis art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia." Zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. może być skuteczny, kiedy kasator powiąże ten przepis postępowania z odpowiednimi przepisami postępowania, które miały zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Kasator winien w odniesieniu do każdego z osobna zarzucanego naruszenia przepisu postępowania wskazać, na czym ono polegało oraz uzasadnić możliwość istotnego wpływu tego naruszenia na wynik sprawy. Nie może być skuteczny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. postawiony w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. ograniczający się do użycia zwrotu "które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy" odnoszącego się do wielu przepisów postępowania, które w postępowaniu administracyjnym stosował organ administracji publicznej. Nie istnieje bowiem zbiorcze naruszenie przepisów postępowania. Nieuwzględnienie skargi przez wojewódzki sąd administracyjny z powodu nie stwierdzenia innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w istocie jest zaakceptowaniem przez sąd stanu faktycznego ustalonego przez organ administracji publicznej przedstawionego w uzasadnieniu faktycznym decyzji (Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej). O skuteczności zarzutów naruszenia przez organ administracji publicznej przepisów postępowania stawianych w ramach art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. nie decyduje każde im uchybienie, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez wpływ, o którym mowa należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem przepisom postępowania stanowiącym przedmiot zarzutu stawianego organowi administracji publicznej, a wydaną w sprawie decyzją, który to związek przyczynowy nie musi być realny, jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy, którym jest decyzja. Zgodnie z art. 104 § 1 i 2 k.p.a., organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. W razie nieuwzględnienie skargi przez wojewódzki sąd administracyjny z powodu nie stwierdzenia innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obowiązkiem sądu jest więc nie tylko wskazanie braku naruszenia przepisów postępowania, lecz również jego uzasadnienie w ramach wyjaśniania podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył przepisów postępowania. W rozumieniu art. 174 pkt 2) p.p.s.a. nie jest naruszeniem przepisów postępowania zastosowanie przez Sąd I instancji środka określonego w ustawie - art. 151 p.p.s.a., kiedy Sąd nie stwierdzi naruszenia prawa z art. 145 § 1 p.p.s.a., w tym innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Według art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Wymagane jest, aby uzasadnienie decyzji ostatecznej stanowiło logiczną, zwartą całość, aby prześledzić tok rozumowania organu odwoławczego i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem. Tworzy to po stronie organu odwoławczego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi nie powinno budzić wątpliwości wojewódzkiego sądu administracyjnego, że zaskarżona decyzja została wydana po gruntownej analizie zebranego materiału dowodowego i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione. Obowiązkiem organu odwoławczego jest przyjąć określony stan faktyczny i go przedstawić, nie chodzi jednak o przedstawienie jakiegokolwiek stanu faktycznego, lecz stanu rzeczywistego, ustalonego i przyjętego zgodnie z obowiązującym prawem. Należy wskazać, że organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, która rozstrzyga sprawę co do jej istoty w całości lub w części. Ze względów czasowych, uzasadnienie decyzji nie może mieć istotnego wpływu na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji, ponieważ organ administracji publicznej najpierw rozstrzyga sprawę, a dopiero potem to rozstrzygnięcie uzasadnia. Kiedy uzasadnienie decyzji ostatecznej sporządzone jest w taki sposób, że uniemożliwia przeprowadzenie jej kontroli przez sąd administracyjny zachodzi sytuacja, że sąd administracyjny nie może wykonać ustawowej funkcji sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej po względem jej zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a.). W rozumieniu art. 3 § 1 p.p.s.a., zachodzi zatem konieczność zastosowania środka przewidzianego w ustawie tj. art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a.: Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję, ponieważ stwierdził naruszenie przepisów postępowania (przepisów dotyczących wymogów uzasadnienia decyzji). W omawianej sytuacji, przepis art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. ma jedynie odpowiednie zastosowanie, ponieważ wadliwie sporządzone uzasadnienie decyzji z przyczyn już wskazanych, nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy administracyjnej. Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przeprowadził skuteczną kontrolę legalności decyzji ostatecznej, to jej uzasadnienie spełnia wymogi ustawowe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w ramach wyrażonej oceny prawnej w wyroku z 3 listopada 2021 r. szczegółowo odniósł się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania: art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 14 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 i 2 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 84 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., art. 136 k.p.a.: "W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że stan faktyczny sprawy przyjęty przez Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej, przedstawiony w części historycznej uzasadnienia, uznaje za ustalony prawidłowo i przyjmuje go za podstawę oceny zaskarżonej decyzji (...). W ocenie Sądu w sprawie w żaden sposób nie doszło też do naruszenia przepisów dot. postępowania administracyjnego, w tym wskazywanych w zarzutach skargi zasad ogólnych. Organ odwoławczy w rozpatrywanej sprawie działał na podstawie przepisów prawa i dokonał oceny w oparciu o materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący (art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Organ ten w sposób kompletny i zrozumiały wyjaśnił także zasadnicze powody podjętego rozstrzygnięcia, wypełniając kryteria przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi, zdaniem Sądu, działanie organu nie stanowi w tym zakresie naruszenia obowiązujących przepisów prawa. Zebrany materiał dowodowy był wystarczający do stwierdzenia wystąpienia przesłanek zawartych w art. 207 ust. 1 pkt 1 i 2 u.f.p., nie doszło zatem do naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 11, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 k.p.a. Sąd uznał, że organy wydając zaskarżone decyzje odniosły się zarówno do zgromadzonego materiału dowodowego, jak i twierdzeń Strony skarżącej. Spowodowało to - zdaniem Sądu - brak podstaw do uznania, że doszło do naruszenia zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również zasad dotyczących zgromadzenia i oceny materiału dowodowego w sposób, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia sprawy. Odmienna ocena materiału dowodowego, niż jak to chciałaby Strona skarżąca, nie stanowi naruszenia przepisów postępowania administracyjnego." Powtórzenie zarzutów skargi, która została oddalona przez Sąd I instancji - w skardze kasacyjnej, bez wskazania jako naruszonych przez wojewódzki sąd administracyjny przepisów p.p.s.a. nie może być skuteczne. Uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawiera podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie to stanowi logiczną, zwartą całość, i jednocześnie jest jedynie syntezą stanowiska sądu. Treść uzasadnienia umożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ostatecznej. Zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy, wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. Z tych powodów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1) i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 2 pkt 7 i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935). Zasądzona kwota stanowi zwrot kosztów za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnika organu, który występował przed sądem pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny nie zasądził na rzecz organu pełnych kosztów zastępstwa procesowego, albowiem odpowiedź organu na skargę kasacyjną została sporządzona z uchybieniem terminu (art. 179 p.p.s.a.). Stosownie bowiem do ww. przepisu termin na wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną (a za taką należało uznać ww. pismo) wynosi 14 dni od doręczenia stronie odpisu skargi kasacyjnej. Złożenie odpowiedzi na skargę kasacyjną po terminie określonym w art. 179 p.p.s.a. powoduje, że pismo to traci przymiot odpowiedzi na skargę kasacyjną i staje się zwykłym pismem procesowym. Oznacza to, że zawarty w takim piśmie wniosek o zasądzenie kosztów postępowania jest nieskuteczny. Złożona do akt niniejszej sprawy odpowiedź na skargę kasacyjną nie mogła wywołać skutków procesowych, bowiem została wniesiona po terminie określonym w art. 179 p.p.s.a. W tych okolicznościach brak jest podstaw do zasądzenia zwrotu kosztów w postaci wynagrodzenia pełnomocnika za sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną