I GSK 1070/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia del. WSA Piotr Przybysz (spr.) Protokolant Ewa Czajkowska po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 czerwca 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 3837/15 w sprawie ze skargi P na decyzję Ministra Finansów z dnia [..] lipca 2015 r. nr [..] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P na rzecz Ministra Finansów 7200 (siedem tysięcy dwieście) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 3 czerwca 2016r., sygn. akt V SA/Wa 3837/15, w sprawie ze skargi P S na decyzję Ministra Finansów z [..] lipca 2015r., nr [..], w przedmiocie zwrotu nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej - oddalił skargę. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym: W wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu 28 stycznia 2013r przez Urząd Kontroli Skarbowej w Szczecinie ustalono, że została zawyżona liczba uczniów przy poszczególnych wagach, wskazana w sprawozdaniu systemu informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września 2009r. Uczniowie S w P i S w S nie mieli orzeczeń poradni psychologiczno-pedagogicznych (nieaktualne orzeczenia). Łącznie przy naliczaniu oświatowej subwencji ogólnej za rok 2010 została zawyżona liczba uczniów przeliczeniowych o 158,7104 uczniów. P S w piśmie wyjaśniającym z dnia 5 marca 2013r. potwierdził brak stosownych orzeczeń w odniesieniu do uczniów wykazanych szczegółowo w protokole kontroli. Podniósł przy tym, że według stanu na 2009r., mając podległych 6 szkół i placówek, niemożliwe jest skontrolowanie każdego wpisu i sprawdzenie, czy dany uczeń ma aktualne orzeczenie, czy nie. Częściowo za błędy we wskazaniu liczby uczniów odpowiadają rodzice lub opiekunowie niedostarczający na czas stosownego zaświadczenia. Ponadto, np. w związku z likwidacją Ośrodka w P, nie ma osoby do złożenia wyjaśnień co do stwierdzonych w tej placówce zawyżeń. Podkreślono, iż P S jest powiatem ziemskim i prawie wszystkie dochody są przekazywane z budżetu państwa. Konieczność zwrotu kwoty spowoduje pogorszenie sytuacji dzieci, a jeżeli nawet subwencja została zawyżona, to przekazana została na cele oświatowe. Pismem z 4 listopada 2014r. Ministerstwo Edukacji poinformowało Ministra Finansów, że w wyniku stwierdzonych nieprawidłowości w wykazywaniu w systemie informacji oświatowej danych o liczbie uczniów P S otrzymał część oświatową subwencji ogólnej w roku 2010 wyższą od należnej o 692.674,47 zł. Minister Finansów pismem z [..] listopada 2014r. powiadomił P S o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zmniejszenia części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2010, a następnie decyzją z 18 grudnia 2014r. zobowiązał Stronę do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2010 w wysokości 692.674,47 zł. Minister Finansów w wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, po przeprowadzeniu postępowania, utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Minister Finansów, wskazując na art. 37 ustawy z dnia 13 listopada 2003r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2015r. poz. 513, z póżn. zm.) - dalej: ustawa o dochodach, stwierdził, iż jeżeli ustalona dla jednostki samorządu terytorialnego część oświatowej subwencji ogólnej za lata poprzedzające rok budżetowy jest wyższa od należnej, to minister właściwy do spraw finansów publicznych jest zobligowany do zobowiązania do zwrotu nienależnej kwoty tej części subwencji. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie P S zarzucił decyzjom obu instancji naruszenie prawa materialnego, a w szczególności: 1) art. 37 ust. 1 pkt 2 i art. 38 ust.1 37 ustawy o dochodach, poprzez zobowiązanie P S do zwrotu nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2010 bez zajęcia stanowiska przez organ odnośnie możliwości przedawnienia zobowiązania i jego rodzaju, 2) art. 7, 8, 77 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 23) dalej - k.p.a., poprzez załatwienie sprawy bez wyjaśnienia stanu faktycznego oraz w sposób podważający zaufanie obywateli do organów państwa, a także w sposób pomijający całkowicie interes społeczny. W związku z tym P S wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał zarzuty za nieuzasadnione i wyrokiem z 3 czerwca 2016r., sygn. akt V SA/Wa 3837/15, oddalił skargę. Sąd I instancji zarzut przedawnienia uznał za niezasadny, ponieważ decyzja o zwrocie nienależnej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej, zgodnie z art. 36 ust. 8 ustawy o dochodach, nie może być wydana po upływie 5 lat, licząc od końca roku budżetowego, za który sporządzono sprawozdanie z wykonania budżetu jednostki samorządu terytorialnego, zawierające dane stanowiące podstawę do wyliczenia subwencji. W rozpoznawanej sprawie przedawnienie rozpoczęło bieg od dnia 31 grudnia 2009r. i winno zakończyć się z dniem 31 grudnia 2014r. Decyzja Ministra (ustalająca) została wydana w dniu [..] grudnia 2014r., a doręczona w dniu 29 grudnia 2014r., zatem przed upływem biegu przedawnienia. Sąd I instancji dokonując prawidłowości zastosowania przez Ministra Finansów art. 37 ust. 1 pkt 2 i art. 38 ust. 1 ustawy o dochodach wskazał, że kluczowe znaczenie w rozpoznawanej sprawie ma posiadanie przez dziecko orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego. Mianowicie zgodnie z art. 28 ust. 5 ustawy o dochodach podział części subwencji ogólnej na rok 2010 pomiędzy poszczególne jednostki samorządu terytorialnego został dokonany przez Ministra Edukacji Narodowej przy wzięciu pod uwagę zakresu zadań realizowanych przez te jednostki, według algorytmu określonego w załączniku do rozporządzenia z dnia 22 grudnia 2009r. Algorytm przewidywał m. in. odrębne wagi P 2, P 4, P 5, przy których mogli być uwzględnieni jedynie uczniowie wykazani w systemie informacji oświatowej, według stanu na dzień 30 września 2009r., którzy posiadali orzeczenia poradni psychologiczno-pedagogicznych o potrzebie kształcenia specjalnego. Orzeczenia takie stanowiły jedyną podstawę do wykazywania uczniów objętych kształceniem specjalnym w systemie informacji oświatowej, według stanu na dzień 30 września 2009r. Ponieważ na ten dzień jest ustalana część oświatowa subwencji ogólnej, nie można było uwzględnić uczniów, których dotyczyła waga P 2, P 4, P 5, gdy brak było aktualnych orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego. Żaden inny dowód – jak chociażby przekazana przez Stronę dokumentacja wychowanków, załączona do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – nie mogła być wzięta pod uwagę przez organ. Bez znaczenia dla sprawy jest powód nieposiadania na datę 30 września 2009r. stosownego orzeczenia. W konsekwencji nie można było uznać złożonych przez P S dokumentów za potwierdzające, że uczniowie, według stanu na dzień 30 września 2009r., spełniali warunki do uwzględnienia przy naliczaniu części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2010 przy wagach P 2, P 4 , P 5, P 33. Tym samym nie można było uznać za trafny zarzutu skargi załatwienia sprawy bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zdaniem Sądu I instancji brak podstaw do formułowania zarzutu nieuwzględnienia interesu społecznego przez Ministra Finansów, ponieważ organ naruszyłby wówczas art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o dochodach. Nie ma również podstaw do stawiania zarzutu naruszenia zasady zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.) – w sytuacji, gdy Minister Finansów wydał decyzje zgodnie z przepisami prawa materialnego, prowadząc postępowanie zgodnie z procedurą. Skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji wniósł P S . Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania: 1. art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., poprzez brak wystarczającego uzasadnienia wyroku w odniesieniu do wskazanych przez skarżącego konkretnych przypadków wychowanków placówek, odnośnie których orzeczono zwrot uzyskanej kwoty subwencji oświatowej, co stanowi podstawę skargi kasacyjnej z mocy art. 174 pkt 2 p.p.s.a.; 2. art. 3 § 1 w zw. z art 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, 8, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, co stanowi podstawę skargi kasacyjnej z mocy art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Skarżący kasacyjnie wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania; 2. zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wywiódł, że rozpoznając skargę na decyzję Ministra Finansów z dnia 17 lipca 2015r. Sąd I instancji nie odniósł się do twierdzeń i dowodów, które strona dołączyła do wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, a w szczególności: 1. Kserokopii wyjaśnień dyrektora SOSW w S z 25 października 2012r., 2. Kserokopii wyjaśnień dyrektora SOSW w S z 8 listopada 2012r., 3. Kserokopii wyjaśnień dyrektora SOSW w S dot. B B, 4. Kserokopii wyjaśnienia dyrektora SOSW w S z 17 grudnia 2012r. 5. Kserokopii pisma W K z 30 września 2009r. w sprawie przyjęcia córki K K do SOSW w S i internatu ośrodka, 6. Kserokopii postanowienie SR w Białogardzie w sprawie ograniczenia władzy rodzicielskiej zastosowane wobec matki B B, 7. Kserokopii kontraktu zawartego przez A J - matkę B B , z Ośrodkiem Wspierania Rodziny" [..]", 8. Opinii z 20 czerwca 2006r. w sprawie odroczenia obowiązku szkolnego dot. J O. Powyższe dowody miały zdaniem skarżącego kasacyjnie istotne znacznie dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż przesądzały o zasadności żądania przez organ zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2010r. Sąd I instancji jedynie lakonicznie stwierdził, iż złożone dokumenty nie potwierdzały, iż uczniowie według stanu na dzień 30 września 2009r. spełniali warunki do uwzględnienia przy naliczaniu części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2010 przy wagach P2, P4, P5, P33. Brak było jednak szczegółowej analizy i uzasadnienia odnośnie każdego przypadku, który strona na etapie postępowania administracyjnego formułowała precyzyjnie. W ocenie skarżącego kasacyjnie w lakonicznym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji w niewystarczający sposób odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze na decyzję Ministra Finansów z 17 lipca 2015r. Na podstawie tegoż uzasadnienia nie można w ocenie kasatora ustalić, czy Sąd I instancji w ogóle dokonał oceny dowodów przedłożonych przez stronę w postępowaniu administracyjnym. W tej sytuacji istnieją podstawy do uznania, iż doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a i jest to naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Zdaniem skarżącego kasacyjnie Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył również przepisy postępowania poprzez zaniechanie wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji i oddalenie skargi, pomimo że w toku postępowania administracyjnego błędnie ustalono stan faktyczny stanowiący podstawę do wydania decyzji o zwrocie nienależnie pobranej subwencji oświatowej. Mianowicie Urząd Kontroli Skarbowej w Szczecinie przyjął na podstawie dzienników zajęć wychowawczych, że nastąpiło zawyżenie o 19 liczby wychowanków SOSW w P przeliczonych wagą P33, tym samym zobowiązał Powiat do zwrotu kwoty 512.032,66 zł tytułem nienależnie pobranej kwoty subwencji oświatowej. P S wskazał, iż SOSW w P zostało zlikwidowane z dniem 1 września 2012r., kontrola była prowadzona już po likwidacji szkoły, a dokumentacja przebiegu nauczania została udostępniona w miejscu siedziby Kuratorium Oświaty w Koszalinie. Z uwagi na likwidację jednostki budżetowej, przekazywanie dokumentacji do archiwów, brak osoby dyrektora w zlikwidowanej jednostce obarczony wadą staje się, zdaniem skarżącego powiatu, proces zebrania materiału dowodowego stanowiącego podstawę do wydania decyzji przez Ministra Finansów. W skardze kasacyjnej przywołano wyrok NSA z 18 listopada 2005r., sygn. akt II OSK 226/05, w którym wypowiedziano pogląd, że całkowicie niedopuszczalne jest interpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony postępowania, zwłaszcza w sytuacji, gdy ustalenia stanu faktycznego mogą determinować nałożenie na stronę kary pieniężnej w znacznej kwocie. Przyjęcie na podstawie dzienników zajęć wychowawczych liczby wychowanków jako zawyżonej nie może się ostać w związku z wadliwością procesu zbierania materiału dowodowego, który z racji likwidacji jednostki budżetowej był niekompletny. Zarzut naruszenia art 80 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia sprawy na podstawie niepełnego materiału dowodowego, stanowiący błąd proceduralny przedkładający się na materialne rozstrzygnięcie, w ocenie skarżącego powiatu był podstawą do wzruszenia przez Sąd I instancji decyzji wydanej na podstawie takiego materiału dowodowego. Uchybienia popełnione w postępowaniu administracyjnym były w ocenie strony na tyle istotne, że sąd powinien je dostrzec i uwzględnić, bez względu na treść zarzutów sformułowanych w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W tej sytuacji istnieją podstawy do uznania, iż doszło do naruszenia art. 3 § 1 w zw. z art 134 § 1 p.p.s.a i jest to naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Minister Finansów w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Za niezasadny należało uznać podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez brak wystarczającego uzasadnienia wyroku w odniesieniu do wskazanych przez skarżącego konkretnych przypadków wychowanków placówek, odnośnie których orzeczono zwrot uzyskanej kwoty subwencji oświatowej. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym regulującym wymogi uzasadnienia wyroku Sądu. Wprowadza on wymóg zawarcia w uzasadnieniu wyroku zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej uzasadnienia. Przepis ten może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera któregoś z wymienionych w tym przepisie elementów. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu, Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z tego przepisu. Zwięzłe przedstawienie stanu sprawy powinno obejmować kwestie, które są niezbędne do wyczerpującego podania pozostałych zagadnień stanowiących, w myśl art. 141 § 4 p.p.s.a., kolejne elementy uzasadnienia wyroku, tj. zwłaszcza podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. Uzasadnienie orzeczenia nie może zatem sprowadzać się jedynie do rekapitulacji przebiegu postępowania i powielenia lapidarnego stanowiska organu. Dokonując kontroli legalności, sąd administracyjny nie może bezkrytycznie przyjmować ustaleń poczynionych w postępowaniu administracyjnym przez organ oraz zajętego przez organ stanowiska prawnego, zwłaszcza jeżeli są one kwestionowane przez stronę postępowania. Stanowisko sądu co do zgodności z prawem zaskarżonego aktu w przypadku sporu w tym zakresie pomiędzy stronami postępowania sądowoadministracyjnego, powinno zawierać odniesienie do argumentów prezentowanych zarówno przez organ administracji, jak i przez skarżącego oraz wyjaśniać, dlaczego argumenty jednej ze stron uznaje za prawidłowe, a inne nie (por. m.in. wyrok NSA z 13 stycznia 2009r., sygn. akt I FSK 1904/07). Dopiero tak przeprowadzona kontrola sądowa pozwala stronom postępowania sądowego poznać sposób rozumowania i argumentacji sądu oraz umożliwia dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny oceny zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej. Wadliwość uzasadnienia wyroku stanowi zatem przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. wówczas, gdy uzasadnienie wyroku tych wymogów nie spełnia. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. zobowiązuje Sąd do rozważenia w uzasadnieniu orzeczenia wszystkich zarzutów strony oraz stanowisk pozostałych stron, jeżeli mogą one mieć wpływ na wynik sprawy, a zatem do zarzutów istotnych. Brak natomiast powołania lub zajęcia stanowiska przez Sąd w stosunku do zarzutów, wprawdzie podniesionych w skardze, ale nie mających znaczenia dla rozstrzygnięcia, nie może być traktowany jako uchybienie określone w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (wyrok NSA z 17 kwietnia 2018r., sygn. akt II OSK 2476/17). Nie można twierdzić, że Sąd I instancji nie odniósł się w jakikolwiek sposób do kwestii niespełnienia przez określonych uczniów warunków do uwzględnienia przy naliczaniu części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2010 przy wagach P2, P4, P5, P33. Wskazać należy, że Sąd I instancji przywołał art. 28 ust. 5 ustawy o dochodach jako przepis stanowiący podstawę do dokonania przez Ministra Edukacji Narodowej podziału części subwencji ogólnej na rok 2010 pomiędzy poszczególne jednostki samorządu terytorialnego przy wzięciu pod uwagę zakresu zadań realizowanych przez te jednostki, według Algorytmu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego na rok 2010, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 grudnia 2009r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2010 (Dz.U. z 2009r., Nr 222, poz. 1756). Z Algorytmu wynika jednoznacznie, że wagi liczebności uczniów w jednostce samorządu terytorialnego P2, P4, P5 są ustalane na podstawie orzeczeń, o których mowa w art. 71b ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004r., Nr 256, poz. 2572, z późn. zm.), to jest orzeczeń poradni psychologiczno-pedagogicznych o potrzebie kształcenia specjalnego. Sąd I instancji wskazał również, że nie ma znaczenia, dla jakich powodów wskazani uczniowie nie uzyskali takich orzeczeń w wymaganym terminie. Powody nieposiadania przez konkretnych uczniów stosownych orzeczeń wydanych przez poradnie psychologiczno-pedagogiczne nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie, dlatego nie można zarzucać Sądowi I instancji, że naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. nie odnosząc się szczegółowo do tej kwestii. Przechodząc do zarzutu niewystarczającego odniesienia się przez Sąd I instancji do kwestii zawyżenia o 19 liczby wychowanków SOSW w P przeliczonych wagą P33, wskazać należy, że skarżący powiat w piśmie datowanym na 5 marca 2013r. oraz we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z 10 stycznia 2015r. potwierdził zawyżenie liczby uczniów w tym ośrodku, zaś w skardze do sądu administracyjnego nie kwestionował prawidłowości ustaleń organu co do tej kwestii. Skoro kwestia ta nie stała się przedmiotem zarzutów skargi do sądu, to nie można wywodzić, że Sąd I instancji naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się do tej kwestii. Brak również podstaw do kwestionowania dzienników zajęć wychowawczych jako dowodu na okoliczność zawyżenia o 19 liczby wychowanków SOSW w P przeliczonych wagą P33. Wprawdzie w skardze kasacyjnej podniesiono, że żaden z obowiązujących przepisów prawa o systemie informacji oświatowej nie wskazywał, iż stan wychowanków ustala się na podstawie dzienników zajęć wychowawczych, jednakże zgodnie z art. 75 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Skoro zaś w rozpoznawanej sprawie, jak notabene podniesiono w skardze kasacyjnej, istniały ograniczone możliwości ustalenia stanu faktycznego w tym zakresie, to nie widać powodów, dla których należałoby wykluczyć dzienniki zajęć wychowawczych jako dowód na powyższą okoliczność. Dodać przy tym należy, że ograniczony zakres możliwych do przeprowadzenia dowodów sam w sobie nie uzasadnia tezy, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone wadliwie lub że istnieją wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy. Konkludując, brak podstaw do stwierdzenia, że Sąd I instancji naruszył art. 3 § 1 w zw. z art 134 § 1 p.p.s.a., w związku z art. 7, 8, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając w granicach skargi kasacyjnej, uznał zarzuty naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów za nieusprawiedliwione i z tego względu, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015r., poz. 1804 ze zm.).