I GSK 1067/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Hanna Kamińska po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 grudnia 2020 r., sygn. akt I GSK 1067/20 w sprawie ze skargi kasacyjnej Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 1289/19 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia 21 maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazu zwrotu środków przekazanych tytułem refundacji składek na ubezpieczenia społeczne postanawia: uzupełnić wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 grudnia 2020 r., sygn. akt I GSK 1067/20 w ten sposób, że rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 "zasądza od [...]na rzecz Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych 235 (słownie: dwieście trzydzieści pięć) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego" zastąpić rozstrzygnięciem o treści: "zasądza od [...]na rzecz Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych 340 (słownie: trzysta czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego".

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 9 grudnia 2020 r., sygn. akt I GSK 1067/20 w pkt 1 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnego w Warszawie. W pkt 2 zasądził od [...] na rzecz Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych 235 (słownie: dwieście trzydzieści pięć) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Pismem z dnia 26 lutego 2021 r. pełnomocnik Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych złożył wniosek o uzupełnienie powyższego wyroku poprzez rozstrzygnięcie o kosztach postępowania wskazując, że Naczelny Sąd Administracyjny pominął rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów zastępstwa procesowego dla radcy prawnego reprezentującego skarżący kasacyjnie organ. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 157 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej. p.p.s.a.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Jednym z takich dodatkowych orzeczeń jest orzeczenie o kosztach postępowania (w tym kosztów, o których mowa w art. 205 p.p.s.a.), gdyż przepis art. 209 p.p.s.a. nakłada na sąd obowiązek rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i 204 p.p.s.a. Uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów postępowania następuje w tych przypadkach, w których sąd nie orzekł o kosztach, mimo że strona żądała we właściwym czasie ich przyznania. Podstawą prawną zasądzenia kosztów w rozpoznawanej sprawie jest art. 203 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie, z którym Stronie, która wniosła skargę kasacyjną, należy się zwrot poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego od skarżącego - jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę. Zgodnie zaś z art. 205 § 2 P.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Skarga kasacyjna została wniesiona w dniu 24 marca 2020 r. dla ustalenia wysokości wynagrodzenia radcy prawnego miarodajne jest, zatem rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018, poz. 265 dalej: rozporządzenie). Skarżący kasacyjnie organ tak przed NSA jak i przed Sądem I instancji (odpowiedź na skargę) reprezentowany był przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym. Zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 2) lit. b) powołanego rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł. W sprawie stawka minimalna stanowiła wartość przedmiotu zaskarżenia albowiem w sprawie przedmiotem zaskarżenia była należność pieniężna. Chodzi tu o kwotę 1320,51 zł, którą strona winna była zwrócić organowi. Stosownie do § 2 pkt 2 cyt. rozporządzenia stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 500 zł do 1500 zł ‒ 270 zł. Czyli koszty postępowania należne organowi stanowiłyby 50% z 270 zł = 135 zł. Jednakże w sprawie zastosowanie znajdzie powołany w podstawie prawnej kosztów postepowania w wyroku z 9 grudnia 2020 r., § 14 ust. 1 pkt 2) lit. b) in fine rozporządzenia - w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł. Ta ostatnia kwota winna stanowić wysokość kosztów postępowania zastępstwa procesowego dla organu reprezentowanego przez pełnomocnika będącego radcą prawnym. Do tej kwoty należy dodać uiszczony wpis sądowy od skargi kasacyjnej 100 zł (z uwagi na rozstrzygnięcie NSA, którym uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji art. 185 § 1 p.p.s.a.) Czyli łączna kwota kosztów postępowania sądowego przed NSA 340 zł. Z tych też względów zasadne było uzupełnienie wyroku w zakresie kosztów postępowania kasacyjnego. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 193 oraz art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. § 14 ust. 1 pkt 2) lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych, orzekł jak w sentencji postanowienia.