I GSK 105/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej F. Spółka Akcyjna z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 października 2021 r. sygn. akt I SA/Sz 513/21 w sprawie ze skargi F. Spółka Akcyjna z siedzibą w S. na czynność Prezydenta Miasta Szczecin z dnia 16 marca 2021 r., nr. CAZ.I.DKWP.40.2021 w przedmiocie dofinansowania kosztów wynagrodzenia pracowników wraz ze składkami na ubezpieczenia społeczne 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności; 3. zasądza od Prezydenta Miasta Szczecin na rzecz F. Spółka Akcyjna z siedzibą w S. kwotę 1157 (słownie: jeden tysiąc sto pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrokiem z dnia 21 października 2021 r. r., sygn. I SA/Sz 513/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej WSA w Szczecinie), po rozpoznaniu skargi F. SA, z siedzibą w S. (dalej zwanej skarżąca lub spółką), na informację (czynność) Prezydenta Miasta Szczecin, polegającą na odmowie zawarcia umowy o dofinansowanie części kosztów wynagrodzeń pracowników wraz ze składkami na ubezpieczenie społeczne, o której poinformował informacją z dnia 16 marca 2021 r., nr CAZ.I.DKWP.40.2021, uchylił zaskarżony akt. W okolicznościach przedmiotowej sprawy spółka w dniu 29 stycznia 2021 r. złożyła do Powiatowego Urzędu Pracy w Szczecinie wniosek o udzielenie jej dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne w przypadku spadków obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19 na podstawie art. 15 zzb ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm., zwanej dalej: ustawą z 2 marca 2020 r.). Spółka wniosła o przyznanie jej przedmiotowego dofinansowania od stycznia 2021 r., w okresie dwóch miesięcy, liczonych od 1 kwietnia 2020 r., w wysokości 44,28% z przeznaczeniem na dofinansowanie do kosztów wynagrodzeń pracowników i należnych od nich składek na ubezpieczenie społeczne w łącznej kwocie 766 030,14 zł, w tym na pokrycie składek na ubezpieczenie społeczne pracowników należnych od pracodawcy od kwoty dofinansowania do wynagrodzeń w kwocie 119 530,14 zł dla 166 pracowników, przysługujących za okres nie dłuższy niż 3 miesięcy (w tym 8 osób zatrudnionych na umowy zlecenie, umowy o świadczenie usług). We w pkt 8 i 9 wniosku spółka oświadczyła, że nie otrzymała dofinansowania na ten sam cel z innych środków publicznych (powyższe nie dotyczy dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej, społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych) oraz że nie ubiegała się i nie będzie się ubiegać o pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników, w zakresie takich samych tytułów wypłaty na rzecz ochrony miejsc pracy. Do wniosku spółka dołączyła listę pracowników. W załączniku do wniosku, oznaczonym lit. c – informacje dotyczące otrzymanej pomocy publicznej rekompensującej negatywne konsekwencje ekonomiczne COVID – 19 wymieniła pomoc od Polskiego Funduszu Rozwoju (uzyskaną 13 maja 2020 r. w wysokości 3 500 000 zł); Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (uzyskaną 22 października 2020 r. w kwocie 122 786,42 zł); Banku Gospodarstwa Krajowego (uzyskaną 16 maja 2020 r., w kwocie 4 000 000 zł). Wraz z wnioskiem spółka złożyła pismo wyjaśniające, że obecne dofinasowanie, o które się ubiega, będzie przeznaczone na inne koszty niż te, które zostały sfinansowane ze środków publicznych, na podstawie art. 15 gg ustawy z 2 marca 2020 r. Według spółki, może ona wstępować o pomoc na podstawie art. 15 zzb ustawy z 2 marca 2020 r., gdyż dofinansowaniem będą objęte inne okresy niż w przypadku poprzedniej pomocy. Ustosunkowując się do wezwania Prezydenta Miasta Szczecin o złożenie wyjaśnień spółka, w piśmie z 3 marca 2021 r., a podała, że wsparcie z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FGŚP) na podstawie art. 15 gg ustawy z 2 marca 2020 r., które przyznano jej na okres 3 miesięcy (lipiec - wrzesień 2020 r.), otrzymała dla 157 pracowników, których lista została dołączona do pisma. Według spółki, przepisy ustawy z 2 marca 2020 r., w tym art. 15 gg i art. 15 zzb, nie zawierają zakazu łączenia świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków FGŚP (art. 15 gg) oraz dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników ze środków starosty (art.15 zzb), w przypadku gdy dofinansowania dotyczą innych okresów, nawet w sytuacji gdy dotyczą tych samych pracowników, a także ww. przepisy nie ograniczają możliwości korzystania z obu instrumentów od okresu 3 miesięcy łącznie. Pismem z dnia 16 marca 2021 r. Prezydent Miasta Szczecin poinformował spółkę, że na skutek uzyskania przez nią dofinansowania do wynagrodzeń pracowników z FGŚP w ramach art. 15 gg ustawy z 2 marca 2020 r. złożony przez spółkę wniosek został rozpatrzony negatywnie. Uzasadniając odmowę przyznania dofinansowania organ powołał się na treść pism: Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 7 lipca 2020 r. oraz Ministerstwa Rozwoju, Pracy i Technologii z 25 lutego 2021 r. Wskazał również, że zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w ww. pismach "art. 15 g ust. 18 ustawy o COVID-19 podmiot, o którym mowa w ust.1, może otrzymać pomoc z FGŚP wyłącznie w przypadku, jeżeli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Art. 15 g ust. 16 stanowi, że dofinansowanie przysługuje przez okres 3 miesięcy od miesiąca złożenia wniosku. Z kolei art. 15 zzb ust. 5 stanowi, iż dofinansowanie może być przyznane na okres nie dłuższy niż 3 miesiące, natomiast zgodnie z art. 15 zzb ust. 12 przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych. Oznacza to, że nie ma przeszkód prawnych do łączenia tych instrumentów, z zastrzeżeniem, że dofinansowanie do wynagrodzeń z obu źródeł nie może dotyczyć tych samych pracowników w tym samym okresie oraz nie może przekraczać łącznie 3 miesięcy. Oznacza to, że jeśli przedsiębiorca skorzystał przez okres 3 miesięcy ze wsparcia w ramach art. 15 g to nie może uzyskać dofinansowania w ramach art. 15 zzb na kolejne 3 miesiące na tych samych pracowników". Powyższe stanowisko należy stosować analogicznie do art. 15ga oraz 15gg i dotyczy to zarówno 2020 r., jaki 2021 r. (...)". WSA w Szczecinie, po rozpoznaniu skargi spółki na informację (czynność) Prezydenta Miasta Szczecina z 16 marca 2021 r., wyrokiem z 21 października 2021, uchylił zaskarżoną informację. W uzasadnieniu wydanego w sprawie wyroku Sąd stwierdził, że w art. 15 zzb ust. 1 ustawy z 2 marca 2020 r., dotyczącym wnioskowanej przez skarżącą pomocy, użyto zwrotu "starosta może przyznać". Oznacza to, że gdy organ ten zamierza "przyznać" świadczenie, musi zawrzeć umowę, ale najpierw musi podjąć rozstrzygnięcie, że to uczyni. Ustawodawca przemilczał to w jakiej formie ma nastąpić odmowa przyznania świadczenia. Z uwagi na to, że mamy tu do czynienia z dysponowaniem przez starostę środkami z funduszu pracy, nie mamy tu typowej relacji cywilnoprawnej, ale administracyjnoprawną konstrukcję związaną z podejmowaniem aktu w oparciu o ustawowe upoważnienie do dysponowania środkami funduszu. Dopiero w dalszej kolejności, jeżeli starosta dojdzie do wniosku (podejmie rozstrzygnięcie), że chce przekazać pewne środki beneficjentowi, to wówczas zawiera umowę. W tym działaniu (rozstrzygnięciu), poprzedzającym zawarcie umowy, należy również dopatrywać się władczości administracyjnoprawnej, a rozstrzyganie o tym, że dany podmiot nie spełnia przesłanek, aby zawrzeć z nim umowę, na podstawie której miałby otrzymać wsparcie, należy uznać za akt, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.). Stwierdzenie przez starostę, że w konkretnym przypadku nie zawrze umowy na podstawie art. 15 zzb ustawy z 2 marca 2020 r. stanowi rozstrzygnięcie z zakresu administracji publicznej, które ponadto odnosi się do sytuacji prawnej podmiotu wnioskującego o zawarcie takiej umowy. W kwestiach merytorycznych WSA w Szczecinie podkreślił, że zgodnie z art. 15 zzb ust. 12 ustawy z 2 marca 2020 r. przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych. Przepisy ustawy z 2 marca 2020 r. przewidują różne formy łagodzenia skutków wywołanych pandemią. Dofinansowanie z art. 15 gg i art. 15 zzb tego aktu przewidziane jest na ochronę miejsc pracy, do których zaliczono m.in. dofinansowanie wynagrodzeń pracowników i należnych składek na ubezpieczenie społeczne. Na gruncie przedmiotowej sprawy WSA w Szczecinie stwierdził, że art. 15 gg ust. 6 i 7 ustawy z 2 marca 2020 r. stanowi przeszkodę do przyznania publicznych środków finansowych w sytuacji, gdy dany przedsiębiorca otrzymał już pomoc finansową do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat za łączny okres 3 miesięcy. Przepis ten uniemożliwia przedsiębiorcy otrzymanie pomocy publicznej kilka razy na podstawie tych samych przesłanek. Ma on również zastosowanie w przypadku, gdy przedsiębiorca otrzymał najpierw dofinansowanie na podstawie art. 15 gg, a później stara się o dofinansowanie na ochronę miejsc pracy na podstawie innego przepisu ustawy COVID, w tym tak jak w niniejszej sprawie na podstawie art. 15 zzb. O ile pojęcie "tych samych pracowników" nie budzi wątpliwości, gdyż identyfikacja pracowników następuje na podstawie nazwisk, to na tle pojęcia "taki sam tytuł wypłat" pojawiają się wątpliwości. W tym zakresie Sąd uznał, że stwierdzenie "taki sam tytuł wypłat" oznacza wynagrodzenie oraz składki na ubezpieczenia społeczne od tych wynagrodzeń na rzecz ochrony miejsc pracy w sensie generalnym, tj. przykładowo wynagrodzenie za listopad nie jest innym tytułem w rozumieniu art. 15gg ust. 7 ustawy COVID niż wynagrodzenie za grudzień. Oceniając znaczenie terminu 3 miesięcy, o którym mowa w analizowanych przepisach Sąd przyznał rację organowi i uznał, że dofinansowanie w ramach ww. przepisów za tych samych pracowników i na podstawie takich samych tytułów jest możliwe maksymalnie za 3 miesiące, co należy wywieść wprost z art. 15 gg ust. 6 ustawy z 2 marca 2020 r. Nie ma więc znaczenia, że poprzednio otrzymane dofinansowanie dotyczyło innych 3 miesięcy niż dofinansowanie obecnie wnioskowane przez spółkę. Przyznanie dofinansowania byłoby możliwe jedynie jako uzupełnienie do pełnych 3 miesięcy, gdyby otrzymane wcześniej dofinansowanie wynagrodzenia pracowników i składek na ubezpieczenie społeczne nie obejmowało okresu tych 3 miesięcy. Sąd uznał, że odpowiednikiem art. 15 gg ust. 7 ustawy z 2 marca 2020 r. jest art. 15 zzb ust. 12 tej ustawy, który wyklucza możliwość otrzymania dofinansowania przez przedsiębiorcę w sytuacji gdy te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych. Sąd stanął na stanowisku, że określenie "te same koszty" należy odnieść do przepisów ustaw o podatku dochodowym (tj. podatku od osób prawnych i osób fizycznych) w zakresie kosztów uzyskania przychodów (koszty działalności gospodarczej), do których zalicza się, m.in. wynagrodzenia pracowników i należne od nich składki. Na użycie tego sformułowania przez ustawodawcę miało z pewnością wpływ odwołanie się w art. 15 zzb ust. 1 i ust. 5 ustawy COVID do pojęcia przedsiębiorcy, mikroprzedsiębiorcy, małego przedsiębiorcy i średniego przedsiębiorcy z ustawy Prawo przedsiębiorców, którym przyznawane jest dofinansowanie. Zatem pojęcie "te same koszty" należy utożsamić z pojęciem "taki sam tytuł wypłat" z art. 15 gg ust. 7 ustawy COVID. Niezależnie jednak od powyższego Sąd uznał jednak za konieczne uchylenie zaskarżonej informacji z uwagi na brak prawidłowego rozważenia przez organ wnioskowanego przez spółkę dofinansowania do wynagrodzenia i składek na ubezpieczenie społeczne pracowników objętych przedmiotowym wnioskiem. Prezydent Miasta Szczecin w zaskarżonej informacji odmówił bowiem przyznania spółce dofinansowania w całości do wynagrodzeń i składek na ubezpieczenie dla wszystkich pracowników, których lista była załącznikiem do wniosku, z uwagi na wcześniej udzieloną skarżącej pomoc publiczną z art. 15 gg ustawy z 2 marca 2020 r. Tymczasem w przedmiotowym wniosku spółka domagała się przyznania pomocy dla 167 pracowników, zaś poprzednie dofinansowanie otrzymała dla 157 pracowników. Organ winien więc był porównać zatem listę pracowników dołączoną do przedmiotowego wniosku z listą pracowników, na których spółka otrzymała pomoc publiczną z art. 15 gg ustawy z 2 marca 2020 r. Zarówno jednak pomoc publiczna, jak i pomoc wnioskowana przez spółkę musi dotyczyć tych samych pracowników. Z porównania obu ww. list wynika, że nie są one identyczne. Na liście pracowników objętych dofinansowaniem z art. 15 gg ustawy z 2 marca 2020 r. występują pracownicy (poz. 10, 13, 18, 31, 53, 60, 68, 73, 81, 83, 85, 131, 139, 154), których brak jest na liście dołączonej do przedmiotowego wniosku. Natomiast na liście pracowników, dołączonej do przedmiotowego wniosku widnieją pracownicy (poz. 23, 25, 26, 28, 38, 41, 48, 49, 58, 59, 67, 73, 79, 89, 130, 135, 138, 139 - lista pracowników zatrudnionych na umowę o pracę oraz poz. 2, 4, 5 – lista pracowników zatrudnionych na umowę zlecenia), którzy nie występują na liście pracowników objętych dofinansowaniem z art. 15 gg ustawy z 2 marca 2020 r. WSA w Szczecinie podkreślił, że na tle art. 15 gg i art.15 zzb ustawy z 2 marca 2020 r. musi wystąpić tożsamość pracowników, co do których dofinansowanie do wynagrodzeń i składek społecznych ma być przyznane, aby organ mógł odmówić przyznania kolejnej pomocy publicznej. W niniejszej sprawie jak wyżej wskazano, spółka domagała się pomocy publicznej co do 22 pracowników, co do których nie otrzymała dofinansowania na podstawie art. 15 gg ustawy. Sąd stanął na stanowisku, że nie ma przeszkód do tego, aby wniosek spółki mógł być rozpoznany pozytywnie w części, jeżeli w tym zakresie spełnia przesłanki z art. 15 zzb ustawy z 2 marca 2020 r. Informacja organu o negatywnym rozpoznaniu wniosku spółki dotyczyłaby tylko części pracowników. Poza tym Sąd podkreślił, że informacja o negatywnym rozpoznaniu wniosku, mimo że nie jest decyzją, winna zawierać stosowne uzasadnienie, z powołaniem się na właściwe przepisy oraz pouczenie o możliwości zaskarżenia jej do sądu administracyjnego. Opisane wyżej okoliczności Sąd wskazał jako podstawy do uchylenia zaskarżonej informacji, na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a. W tym zakresie nakazał organowi na nowo przeprowadzenie postępowania, zgodnie z jego wskazaniami. Sąd nie orzekł o uznaniu uprawnienia spółki, na postawie art. 146 § 2 p.p.s.a., uznając, że wymaga to ponownego zbadania przez organ zaistnienia przesłanek przyznania pomocy z art.15 zzb ustawy z 2 marca 2020 r., pułapu pomocy publicznej z uwagi na epidemię COVID. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Szczecinie z 21 października 2021 r. wniosła spółka, zaskarżając go w całości. W jej treści zwróciła się o uchylenie przedmiotowego wyroku w całości i rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny (NSA), ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Szczecinie. Spółka wniosła także o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania i zrzekła się przeprowadzenia rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 176 pkt 2 tej ustawy zarzuciła: I. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 15 gg ust. 6 ustawy z 2 marca 2020 r. oraz art. 15 zzb ust. 5 tego aktu poprzez błędną ich wykładnię, polegającą na uznaniu, że uzyskanie dofinansowania z FGŚP, na podstawie art. 15 gg ustawy z 2 marca 2020 r. oraz dofinansowania ze środków starosty, na podstawie art.15 zzb tej ustawy, jest możliwe maksymalnie na łączny okres 3 miesięcy, podczas gdy ustawa z 2 marca 2020 r. ani w art. 15 gg, ani w art. 15zzb nie zawiera zakazu łączenia tych form wsparcia, w przypadku gdy dotyczą innych okresów, nawet jeśli dotyczą tych samych pracowników oraz zawiera dla każdego z tych dofinansowań odrębną regulację w zakresie okresu, na jaki mogą być wnioskowane, które to naruszenie doprowadziło do błędnego uznania przez Sąd, że uzyskanie przez spółkę dofinansowania na podstawie art. 15 gg ustawy z 2 marca 2020 r., na okres 3 miesięcy, wyłącza możliwość uzyskania przez spółkę dofinansowania na podstawie art. 15 zzb ustawy z 2 marca 2020 r., w odniesieniu do tych samych pracowników, lecz na inny okres, a co za tym idzie, że spółka nie jest uprawniona do uzyskania dofinansowania na podstawie art. 15 zzb ustawy z 2 marca 2020 r. na tych samych pracowników, z uwagi na wcześniejsze otrzymanie dofinansowania na podstawie art. 15 gg ustawy z 2 marca 2020 r., II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 gg ust. 7 ustawy z 2 marca 2020 r. oraz art. 15 zzb ust. 12 tej ustawy poprzez błędną ich wykładnię polegającą na uznaniu, że pojęcie "takie same tytuły wypłat, określone w art. 15 gg ust. 7 ustawy z 2 marca 2020 r. oznacza to samo co pojęcie "tych samych kosztów", zawarte w art. 15 zzb ust. 12 ustawy z 2 marca 2020 r.- tj. odnosi się ogólnie do wynagrodzeń pracowników i należnych od nich składek na ubezpieczenia społeczne niezależnie od tego jakiego miesiąca dotyczą i w dalszej kolejności uznaniu, że uzyskanie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników z FGŚP na okres 3 miesięcy, wyklucza możliwość uzyskania dofinansowania ze środków starosty w odniesieniu do wynagrodzeń tych samych pracowników lecz na inny okres, ze względu na to, że są to takie same koszty i te same tytuły wypłat, podczas gdy są to pojęcia odrębne i nie mogą być utożsamiane, a uzyskanie dofinansowania z FGŚP nie wyklucza możliwości ubiegania się o dofinansowanie ze środków starosty do wynagrodzeń tych samych pracowników, ale na inny okres, co doprowadziło do błędnego uznania przez Sąd, że spółka nie jest uprawniona do uzyskania dofinansowania na podstawie art. 15 zzb ustawy z 2 marca 2020 r. na tych samych pracowników, z uwagi na wcześniejsze otrzymanie dofinansowania z art. 15 gg ustawy z 2 marca 2020 r. na inny okres. Uzasadniając zarzuty swojej skargi kasacyjnej spółka podkreśliła, że obie formy wsparcia, przyznawane na podstawie art. 15 gg i art. 15 zzb ustawy z 2 marca 2020 r., są odrębnymi rodzajami pomocy, które oparte są o odrębne przesłanki do ich przyznania. Poza tym obie formy pomocy przyznawane są przez różne organy. Środki przydzielane przez wojewódzkie urzędy pracy z FGŚP nie stanowią też pomocy publicznej, a cechy takie ma pomoc przyznawana przez starostę. Zdaniem skarżącej, dofinansowanie udzielane przez starostę, w myśl art. 15 zzb ustawy z 2 marca 2020 r., ograniczone jest wprawdzie do 3 miesięcy, ale obejmuje ono wyłącznie pomoc przyznawaną przez starostę, z pozostających w jego dyspozycji funduszy. Według skarżącej kasacyjnie, ustawa z 2 marca 2020 r. w żadnym innym miejscu nie zawiera przepisów, zgodnie z którymi okres korzystania z dofinansowań do wynagrodzeń pracowników na podstawie jej przepisów jest okresem łącznym dla wszystkich dofinansowań określonych w ustawie z 2 marca 2020 r. Przepisy dotyczące okresu dofinansowania są wskazywane przy przepisach dotyczących każdego rodzaju dofinansowania osobno. Nie ma w tym zakresie jednego, wspólnego przepisu. Oznacza to, że każde z rodzajów dofinansowań ma swój odrębny, autonomiczny, niezależnie określony termin, na jaki może zostać ono przyznane. Nie ma zatem żadnych podstaw do twierdzenia przez Sąd I instancji, iż termin trzech miesięcy jest wspólny dla obu tych form dofinansowania. Gdyby bowiem uznać, że stanowisko Sądu I Instancji jest prawidłowe (czemu skarżąca stanowczo zaprzecza), to ustawodawca nie regulowałby, w odniesieniu do każdego z dofinansowań, odrębnego terminu. W dalszej części swoich wywodów spółka podkreśliła, że nie ma bowiem żadnego uzasadnienia do twierdzenia, że pojęcia tych samych kosztów oraz takich samych tytułów wypłat są analogiczne. Prezydent Miasta Szczecin, w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od organu na swoją rzecz kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) zakreślają, co do zasady, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, zdefiniowane poprzez wskazanie konkretnych jednostek redakcyjnych przepisów, które zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną zostały naruszone, a także oparte na tych przepisach twierdzenia skarżącego kasacyjnie. W niniejszej sprawie skarżąca kasacyjnie spółka oparła swoją skargę kasacyjną na dwóch zarzutach, dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 gg ust. 5 i ust. 6 ustawy z 2 marca 2020 r. w zw. z art. 15 zzb przedmiotowej ustawy poprzez przyjęcie, iż uzyskanie wsparcia na podstawie art. 15 gg ustawy 2 marca 2020 r. wyłącza możliwość jego uzyskania w oparciu o art. 15 zzb, a także zarzut naruszenia art. 15 gg ust. 7 ustawy z 2 marca 2020 r. oraz art. 15 zzb ust. 12 tej ustawy poprzez błędną ich wykładnię polegającą na uznaniu, że pojęcie "takie same tytuły wypłat, określone w art. 15 gg ust. 7 ustawy z 2 marca 2020 r. oznacza to samo co pojęcie "tych samych kosztów", zawarte w art. 15 zzb ust. 12 omawianej ustawy. Odnosząc się do przedmiotowych zarzutów stwierdzić należy, że oba zasługują na uwzględnienie. I tak w tym zakresie podkreślić należy, że wnioskowana przez spółkę pomoc uregulowana została w art. 15 zzb ustawy z 2 marca 2020 r. i to w oparciu o zawarte w nim zasady wniosek ten winien być rozpatrywany. Jak słusznie zauważyła skarżąca kasacyjnie, z przedmiotowej regulacji nie sposób wywieść, że uzyskanie przez konkretnego wnioskodawcę dofinansowania na podstawie art. 15 gg ustawy z 2 marca 2020 r., na okres 3 miesięcy, wyłącza możliwość uzyskania przez spółkę dofinansowania na podstawie art. 15 zzb ustawy z 2 marca 2020 r. Podstaw do przyjmowania tego rodzaju zależność nie zawierają również przepisy art. 15 gg ustawy z 2 marca 2020 r. Obie wskazane wyżej formy wsparcia należy więc traktować rozłącznie i tak też dokonywać wykładni regulujących je przepisów. Wobec powyższego, również maksymalne okresy czasowe, możliwego do uzyskania wsparcia, wynoszące w obu przypadkach 3 miesiące, rozpatrywać należy niezależnie, a wiec stosować jej odrębnie do każdego z rodzajów pomocy, brak też jest podstaw do Odmiennych twierdzeń w tym względzie nie można wywieść z regulacji z przepisów ustaw o podatku dochodowym (tj. podatku dochodowym od osób prawnych i podatku dochodowym od osób fizycznych) w zakresie kosztów uzyskania przychodów (koszty działalności gospodarczej), do których to odwołał się Sąd I instancji. Zarówno bowiem art. 15 gg, jak i art. 15 zzb ustawy z 2 marca 2020 r. nie zawierają odwołania do tych przepisów. Tak samo brak jest podstaw do przyjęcia, iż wykładnia pojęć definiujących zwolnienie, winna odbywać się przez pryzmat regulacji Prawa przedsiębiorców. Równie zasadnie skarżącą kasacyjnie zarzuciła, że Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni art. 15 gg ust. 7 ustawy z 2 marca 2020 r. oraz art. 15 zzb ust. 12 tej ustawy, akceptując stanowisko organu, że pojęcie "takie same tytuły wypłat, określone w art. 15 gg ust. 7 ustawy z 2 marca 2020 r. oznacza to samo co pojęcie "tych samych kosztów", zawarte w art. 15 zzb ust. 12 ustawy. Jak to już wyżej stwierdzono, wniosek spółki winien być procedowany w oparciu o art. 15 zzb ustawy z 2 marca 2020 r., który w ust. 12 stwierdza, że przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych. Pojęcie tych samych kosztów nie jest tożsame z pojęciem takich samych kosztów, którym posługuje się art. 15 gg ust. 7 ustawy z 2 marca 2020 r. a na ich utożsamianie nie pozawalają ani rezultaty wykładni gramatycznej obu terminów, jak również tego rodzaju stwierdzenia nie sposób wywieść z ich wykładni systemowej i funkcjonalnej. Z tymi samymi kosztami mamy bowiem do czynienia wyłączenie w przypadku, gdy odnoszą się one do tych samych pracowników i tego samego okresu rozliczeniowego. Podstawą odmowy przyznania wsparcia, a właściwie odmowy zakwalifikowania do zawarcia umowy o jego udzielenie, na podstawie art. 15 zzb ustawy z 2 marca 2020 r. mogłoby być więc wyłącznie stwierdzenie, że wnioskodawca uzyskał już pomoc na pokrycie kosztów wynagrodzeń i składek wskazanych we wniosku konkretnych pracowników za te same okresy rozliczeniowe, nieprzekraczające 3 miesięcy, których dotyczy wniosek. Z sytuacją tego rodzaju nie mamy jednak do czynienia na gruncie przedmiotowej sprawy. Pomiędzy tymi samymi kosztami a takimi samymi kosztami istnieje widoczna i znacząca różnica, Koszty takie same, to bowiem koszty rodzajowo jednorodne, ale jednak nie tożsame ze sobą. Przeciwne stanowisko Sadu I instancji w tym zakresie nie zasługuje więc na uwzględnienie. Tak więc brak było podstaw do dyskwalifikacji wniosku spółki przez organ. Odmowa zakwalifikowania jej do podpisania umowy, ze wskazanych przez Prezydenta Miasta Szczecin przyczyn, nie znajduje uzasadnienia w przepisach ustawy z 2 marca 2020 r., które to stanowisko Sąd I instancji niezasadnie zaakceptował. W związku z powyższym NSA, kierując się art. 188 P.p.s.a. w zw. z art. 193 P.p.s.a. w zw. z art. 146 § 2 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości i stwierdził bezskuteczność czynności Prezydenta Miasta Szczecin, jaką było niezakwalifikowanie spółki do podpisania umowy o dofinansowanie, o której poinformowaną skarżącą w piśmie z 16 marca 2021 r. Na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm., zwanego dalej rozporządzeniem,), a także art. 200 P.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, NSA zasądził od Prezydenta Miasta Szczecin na rzecz spółki kwotę 1 157 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Kwota ta obejmuje: zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, w wysokości 460 zł (wpis od skargi kasacyjnej, w kwocie 100 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 360 zł), a także zwrot kosztów postępowania przez Sądem I instancji, wynoszących 697 zł (koszty zastępstwa procesowego – 480 zł, wpis od skargi – 200 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł).