I GSK 1034/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Sędzia del. WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. Sp. z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 stycznia 2023 r. sygn. akt III SA/Gl 866/22 w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. w S. na czynność Zarządu Powiatu Cieszyńskiego w przedmiocie przyznania i wypłaty dotacji oświatowej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. Sp. z o.o. w S. na rzecz Zarządu Powiatu Cieszyńskiego 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2023 r., sygn. akt III SA/Gl 866/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę P. Sp. z o.o. w S. na czynność Zarządu Powiatu Cieszyńskiego w przedmiocie odmowy przyznania, ustalenia wysokości i wypłaty dotacji oświatowej. Sąd I instancji orzekał w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu [...] września 2022 r. P. Sp. z o.o. w S. jako organ prowadzący N. w S. oraz N1. w S. wniosła do Starostwa Powiatowego w Cieszynie o wypłatę dotacji za kwalifikacyjne kursy zawodowe, powołując się na art. 31a ust. 1 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz.U. z 2021 r., poz. 1930 ze zm. - dalej f.z.o.). Pismem z dnia [...] września 2022 r. Starosta Cieszyński poinformował, że odmawia wypłaty dotacji na słuchaczy kwalifikacyjnych kursów zawodowych, którzy zdali egzamin zawodowy w zakresie kwalifikacji: [...], [...], [...], [...]. Powołując się na informacje zawarte w systemie informacji oświatowej, miesięcznych informacjach o liczbie uczniów/słuchaczy/wychowanków oraz miesięcznych sprawozdaniach o faktycznym uczestnictwie uczniów w obowiązkowych zajęciach edukacyjnych, organ stwierdził, że od momentu założenia technikum oraz branżowej szkoły l stopnia nie wykazano uczniów. Oznacza to, że ww. szkoły przed oraz w dacie uruchomienia kwalifikacyjnego kursu zawodowego nie prowadziły kształcenia zawodowego w zakresie zawodów, do których należą ww. kursy. Pismem z dnia [...] września 2022 r. strona skarżąca wezwała Starostę Cieszyńskiego do zapłaty ww. dotacji, uznając, że dla wypłaty dotacji z tytułu prowadzenia kwalifikacyjnych kursów zawodowych nie ma żadnego znaczenia okoliczność, czy ww. szkoły prowadziły kształcenie zawodowe w zakresie zawodów, w których były realizowane kwalifikacyjne kursy zawodowe, a warunki otrzymania tej dotacji określa art. 33 ust. 1 pkt 4 f.z.o. W odpowiedzi na to wezwanie organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie odmowy wypłaty dotacji. Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, podnosząc zarzuty naruszenia art. 31a ust. 1 w zw. z art. 31b oraz art. 33 ust. 1 pkt. 4 f.z.o. w zw. z przepisami rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 21 grudnia 2021 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2022 wraz z załącznikiem - Algorytm podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego na rok 2022 (Dz.U. z 2021 r., poz. 2453) poprzez ich błędne zastosowanie i nieprzyznanie, nieustalenie wysokości oraz niewypłacenie przez Zarząd Powiatu Cieszyńskiego na rzecz skarżącej dotacji z tytułu przeprowadzonych kwalifikacyjnych kursów zawodowych, podczas gdy spółka spełniła wszelkie przesłanki ustawowe do otrzymania dotacji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia 13 grudnia 2022 r. strona skarżąca podtrzymała skargę oraz podniesione w niej zarzuty i twierdzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. W ocenie Sądu I instancji brak było podstaw do stwierdzenia, że organ dotujący dopuścił się naruszenia prawa, odmawiając skarżącej przyznania dotacji, albowiem nie spełniła ona jednego z warunków prowadzenia kursów, tj. realizowania zajęć w formie lekcyjnej, w zawodach i zakresie kształcenia, w których odbywały się kursy, w czasie odpowiadającym okresowi ich prowadzenia. Zdaniem Sądu, szkoła, która nie prowadzi kształcenia w zawodzie, tj. nie prowadzi obowiązkowych zajęć edukacyjnych wskazanych w ramowym planie nauczania nie może skutecznie ubiegać się o przyznanie dotacji z tytułu prowadzenia tych kursów. Organizowanie takich kursów jest niezgodnie z art. 117 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz.U. z 2021 r. poz. 1012 ze zm. - dalej P.o.). Z regulacji tej jasno wynika zatem, że branżowa szkoła l stopnia oraz technikum, które nie prowadzą kształcenia w zawodzie (tj. nie prowadzą obowiązkowych zajęć edukacyjnych wskazanych w ramowym planie nauczania) nie spełniają warunku prowadzenia kwalifikacyjnych kursów zawodowych. Chodzi bowiem o konieczność faktycznego prowadzenia kształcenia, która oznacza równoczesne prowadzenie zajęć w formie lekcyjnej i kwalifikacyjnych kursów zawodowych. Z kolei z art. 31a ust. 1 f.z.o. wynika, że niepubliczne szkoły ponadpodstawowe prowadzące kwalifikacyjne kursy zawodowe otrzymują na każdego słuchacza kwalifikacyjnego kursu zawodowego, który zdał egzamin zawodowy. Sąd I instancji zauważył, że art. 33 ust. 1 pkt 4 f.z.o. nie może być jednak interpretowany w oderwaniu od art. 117 ust. 2 pkt 1 P.o. Badając prawidłowość stanowiska organu Sąd stwierdził, że z systemu informacji oświatowej wynika, że od momentu założenia technikum oraz branżowej szkoły l stopnia nie wykazano uczniów. Skarżąca nie kwestionuje takiego ustalenia, wskazując, że nie można wywieść, ze dotacja jej nie przysługuje wyłącznie z tego powodu, że szkoła nie prowadzi faktycznie kształcenia w zawodzie w formie zajęć szkolnych. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, z których można by wywieść odmienne wnioski. W toku rozprawy sądowej spółka wskazywała wyłącznie, że szkoła przeprowadza nabór na kształcenie stacjonarne, chociaż skutki są różne i nie zawsze jest on wystarczający. Tymczasem istotne jest faktyczne realizowanie kształcenia, a nie czynienie starań w tym zakresie. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że skarżąca odwołuje się do swoich uprawnień do prowadzenia zajęć, a nie faktycznej ich realizacji. Fakt, że prowadzone przez spółkę szkoły nie zostały wykreślone z ewidencji i prowadzą kwalifikacyjne kursy zawodowe nie oznacza, iż spełnione zostały faktyczne aspekty prowadzenia tejże działalności, mające decydujące znaczenie w świetle regulacji art. 117 ust. 2 pkt 1 P.o. Nie wystarczy samo posiadanie, potwierdzone wpisem do ewidencji, uprawnień do kształcenia w zakresie zawodów, do których odnoszą się kwalifikacyjne kursy zawodowe. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego spółka zaskarżyła wyrok w całości, ponosząc zarzuty naruszenia: 1. przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. art. 177 ust. 2 pkt 2 P.o., polegające na jego błędnej wykładni, skutkującej uznaniem, że szkoła niepubliczna może prowadzić podlegające dotacji kwalifikacyjne kursy zawodowe tylko wówczas, gdy prowadzi kształcenie w zakresie zawodów, do których odnoszą się kwalifikowane kursy zawodowe; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 31a ust. 1 w zw. z art. 31b oraz art. 33 ust. 1 pkt 4 f.z.o. w zw. z przepisami rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 21 grudnia 2021 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2022 wraz z załącznikiem - Algorytm podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego na rok 2022 poprzez oddalenie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w sytuacji, gdy organ nie przyznał, nie ustalił wysokości oraz nie wypłacił na rzecz spółki dotacji z tytułu przeprowadzonych kwalifikacyjnych kursów zawodowych w związku ze złożonym wnioskiem o jej wypłatę, podczas gdy dotacja na rzecz skarżącej powinna zostać przyznana, ustalona i wypłacona ex lege, albowiem spółka spełniła wszelkie przesłanki ustawowe do otrzymania dotacji, a organ dotujący nie może domagać się spełnienia innych przesłanek, niż te wprost określone w ustawie, co w konsekwencji spowodowało naruszenie oczywistego interesu prawnego skarżącej; 2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, podczas gdy Zarząd Powiatu Cieszyńskiego nie przyczynił się do starannego i zgodnego z przepisami prawa przeprowadzenia postępowania w przedmiocie przyznania skarżącej dotacji za 2022 r. z tytułu realizacji kwalifikacyjnych kursów zawodowych, podważenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa i naruszenie słusznego interesu skarżącej, bez uzasadnionej ku temu podstawy faktycznej oraz prawnej. Mając na uwadze tak sformułowane zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi w całości poprzez stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności oraz uznanie uprawnienia skarżącej do wypłaty na jej rzecz nieprzyznanej dotacji oświatowej z tytułu kwalifikacyjnych kursów zawodowych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi zgodnie z art. 48 ust. 1 f.z.o., względnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez ten Sąd, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Zarząd Powiatu Cieszyńskiego wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu, które w realiach sprawy nie występują. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zatem zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do oceny poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Wskazanie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako właściwe określenie przepisów, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, ma w postępowaniu przed NSA istotne znaczenie, wobec ustawowo określonego - w art. 174 pkt 1 i 2 w zw. z art. 176 § 1 w zw. z art. 183 § 1 p.p.s.a. - modelu kontroli instancyjnej rozstrzygnięć Sądu I instancji. Z tego powodu wnoszący skargę kasacyjną powinien poprawnie wskazać przepisy naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny oraz wyjaśnić, na czym uchybienie tego sądu polegało. Jako że skarga kasacyjna została oparta na obydwu podstawach kasacyjnych, w pierwszej kolejności rozpoznania wymaga zarzut zgłoszony w ramach podstawy, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy skarżąca kasacyjnie wskazała na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.s.a. Spółka nie podała, który konkretnie przepis rozumiany jako odrębna jednostka redakcyjna został naruszony, jednak z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że chodzi o art. 8 § 1 k.p.a. I tak, zgodnie z art. 8 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Przepis ten stanowi o jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Warto przy tym zauważyć, że zasada zaufania jednostek do państwa i stanowionego przez nie prawa jest zasadą konstytucyjną, wyprowadzaną z art. 2 Konstytucji RP. Omawiana zatem zasada ma przede wszystkim wymiar proceduralny. Oznacza to, że organ administracji powinien prowadzić postępowanie w sposób mający na celu realizację innych zasad postępowania administracyjnego w możliwie największym stopniu. Zasada zaufania odnosi się zatem do legalności wydawanych aktów (decyzji i postanowień), obowiązku informowania stron o istotnych okolicznościach faktycznych i prawnych, czynnego udziału stron w postępowaniu, przekonywania stron o zasadności przesłanek rozstrzygnięcia, etc. Skarżąca kasacyjnie jedynie ogólnikowo wskazała w czym upatruje uchybienia art. 8 k.p.a., co nie może czynić zarzutu uzasadnionym. Co jednak warte zaakcentowania niezadowolenie stron postępowania z wydanego przez organ administracji rozstrzygnięcia nie może być utożsamiane z naruszeniem wynikającego z art. 8 k.p.a. obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Nie sposób przyjąć, że wymóg prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej będzie zachowany tylko wówczas, gdy organy administracji będą wydawać rozstrzygnięcia, których oczekuje strona postępowania (vide: wyrok NSA z 26 listopada 2019 r., II OSK 23/18). Nie mogły odnieść oczekiwanego rezultatu w postaci uchylenia zaskarżonego wyroku zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 117 ust. 2 pkt 2 P.o., art. 31a ust. 1 w zw. z art. 31b oraz art. 33 ust. 1 pkt 4 f.z.o. w zw. z przepisami rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 21 grudnia 2021 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2022. Zarzuty naruszenia przepisów ww. rozporządzenia nie przybrały jednak postaci zarzutu naruszenia konkretnego przepisu prawa, zatem nie podlegały ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sprawy dotyczące analogicznego problemu prawnego były już wielokrotnie przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny i w tym zakresie stanowisko tut. Sądu jest ugruntowane. Naczelny Sąd Administracyjny w obecnym składzie podziela pogląd prawny wyrażony m.in. w wyrokach NSA z: 29 stycznia 2020 r., sygn. akt I GSK 2007/19, 17 maja 2024 r., sygn. akt I GSK 1161/20, z 25 września 2024 r., sygn. akt I GSK 742/23 (CBOSA), co uzasadnia posługiwanie się w niezbędnym zakresie przedstawioną tam argumentacją. Punkt wyjścia do rozważań stanowić musi treść art. 31a ust. 1 f.z.o., zgodnie z którym niepubliczne szkoły ponadpodstawowe prowadzące kwalifikacyjne kursy zawodowe otrzymują na każdego słuchacza kwalifikacyjnego kursu zawodowego, który zdał egzamin zawodowy w zakresie danej kwalifikacji, dotację z budżetu powiatu w wysokości stanowiącej sumę kwoty przewidzianej w części oświatowej subwencji ogólnej dla powiatu na takiego słuchacza kwalifikacyjnego kursu zawodowego, który uczestniczył w kursie, oraz kwoty przewidzianej w części oświatowej subwencji ogólnej dla powiatu na takiego słuchacza kwalifikacyjnego kursu zawodowego, który zdał ten egzamin. Dotację ustala się w wysokości kwoty przewidzianej w części oświatowej subwencji ogólnej w roku budżetowym, w którym słuchacz ukończył ten kurs. Dotacja, o której mowa w art. 31 ust. 1a i art. 31a ust. 1, jest wypłacana jednorazowo, na rachunek bankowy szkoły, placówki lub zespołu szkół lub placówek, w terminie 30 dni od dnia złożenia powiatowi przez organ prowadzący szkołę zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 1 pkt 4, i może być wykorzystana także na refundację wydatków związanych z realizacją zadań szkoły, o których mowa w art. 35 ust. 1, poniesionych przez szkołę w okresie roku budżetowego poprzedzającego rok wypłacenia dotacji (art. 31b f.z.o.). Warunki przekazania dotacji określone zostały w art. 33 f.z.o. Prawidłowo stwierdził Sąd I instancji, że przepisy art. 33 f.z.o. nie mogą być wykładane w oderwaniu art. 117 ust. 2 pkt 1, ale i 2 P.o. Ustawodawca przyjął, że podmiotem uprawnionym do dotacji może być m.in. niepubliczna szkoła prowadząca kwalifikacyjne kursy zawodowe. Kwalifikacyjne kursy zawodowe mogą być natomiast prowadzone przez publiczne i niepubliczne szkoły prowadzące kształcenie zawodowe, z wyjątkiem szkół artystycznych - w zakresie zawodów, w których kształcą, oraz w zakresie innych zawodów przypisanych do branż, do których należą zawody, w których kształci szkoła. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przy ocenie, czy spółka jest podmiotem uprawnionym do otrzymania dotacji nie sposób abstrahować od treści art. 117 ust. 2 pkt 2 P.o. Zwrot "w zakresie zawodów, w których kształcą" oznacza wymóg realnego, rzeczywistego prowadzenia kształcenia, nie zaś jedynie posiadania stosownych uprawnień do kształcenia w zakresie odpowiednich zawodów. W doktrynie, jak i w orzecznictwie zarówno Sądu Najwyższego, Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i Trybunału Konstytucyjnego co do zasady akcentuje się prymat wykładni językowej nad pozostałymi rodzajami wykładni, tj. funkcjonalną, systemową i celowościową. Jak stwierdził Trybunał Konstytucyjny w państwie prawnym interpretator musi zawsze w pierwszym rzędzie brać pod uwagę językowe znaczenie tekstu prawnego. Jeżeli językowe znaczenie tekstu jest jasne, wówczas zgodnie z zasadą clara non sunt interpretanda nie ma potrzeby sięgania po inne, pozajęzykowe metody wykładni. W takim wypadku wykładnia pozajęzykowa może jedynie dodatkowo potwierdzać, a więc wzmacniać, wyniki wykładni językowej wykładnią systemową czy funkcjonalną. Językowe znaczenie tekstu prawnego stanowi granicę wykładni, w tym sensie, że nie jest dopuszczalne przyjęcie swoistych wyników wykładni funkcjonalnej, jeżeli wykładnia językowa prowadzi do jednoznaczności tekstu prawnego (zob. m.in. wyrok TK z 28 czerwca 2000 r., K 25/99, OTK 2000/5/141). Nie oznacza to jednakże, że granica wykładni, jaką stanowić może językowe znaczenie tekstu jest granicą bezwzględną. Oznacza to jedynie, że do przekroczenia tej granicy niezbędne jest silne uzasadnienie aksjologiczne, odwołujące się przede wszystkim do wartości konstytucyjnych (K. Płeszka, Językowe znaczenie tekstu prawnego jako granica wykładni (w:) Filozoficzno-teoretyczne problemy sądowego stosowania prawa, red. M. Zirk-Sadowski, Łódź 1997, s. 69-77). Wskazać należy, że wykładnia językowa jest punktem wyjścia dla wszelkiej wykładni prawa i zakreśla jej granice w ramach możliwego sensu słów zawartych w tekście prawnym (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 marca 2000 r., FPS 14/99, ONSA z 2000 r. Nr 3, poz. 92). Przyjmuje się, że tylko w wyjątkowych sytuacjach wolno odstąpić od literalnego znaczenia przepisu. Może to mieć miejsce, gdy językowe dyrektywy interpretacyjne nie pozwalają z danego tekstu prawnego wyinterpretować jednoznacznej normy postępowania w jakieś sprawie albo gdy wykładnia językowa pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią innych norm, prowadzi do absurdalnych z punktu widzenia społecznego lub ekonomicznego konsekwencji, rażąco niesprawiedliwych rozstrzygnięć lub pozostaje w oczywistej sprzeczności z powszechnie akceptowanymi normami moralnymi (por. np. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 28 czerwca 2000 r., K 25/99, OTK Zb. Urz. 2000, Nr 5, poz. 141 oraz orzeczenia Sądu Najwyższego: z 8 stycznia 1993 r., III ARN 84/92, OSNC 1993, Nr 10, poz. 183; z 8 maja 1998 r., I CKN 664/97, OSNC 1999, Nr 1, poz. 7; z 25 kwietnia 2003 r., III CZP 8/03, OSNC 2004, Nr 1, poz. 1). Odstępstwo od reguły prymatu językowego sensu przepisu dopuszczalne jest również wtedy, gdy wykładnia gramatyczna prowadzi do sprzeczności z fundamentalnymi wartościami konstytucyjnymi lub do rażącej niesprawiedliwości, sankcjonuje nieracjonalność ustawodawcy, niweczy cel instytucji prawnej, prowadzi do wniosków niedorzecznych lub wynika z błędu legislacyjnego (wyrok z 19 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 976/08; wyrok NSA z 19 kwietnia 2011 r., sygn. akt I FSK 637/10 publ. CBOSA oraz powoływany tam L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2006, s. 75 i n.). Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu postanowienia z 5 listopada 2001 r., T 33/01 (OTK-B 2002, Nr 1, poz. 47) wyraził pogląd, że w sytuacji, w której wykładnia ustawy nie daje jednoznacznego rezultatu, należy wybrać taką wykładnię, która w najpełniejszy sposób umożliwia realizację norm i wartości konstytucyjnych (por. wyroki NSA z: 29 stycznia 2020 r., sygn. akt I GSK 2007/19, 17 maja 2024 r., sygn. akt I GSK 1161/20, CBOSA). Na podstawie danych przekazanych przez skarżącą kasacyjnie do systemu informacji oświatowej według stanu na [...] 2021 r. ustalono, że placówka nie prowadziła kształcenia w branżowej szkole I stopnia oraz w technikum w zakresie zawodów przypisanych do wskazanych kwalifikacji. Ustalenia te nie zostały skutecznie przez spółkę zakwestionowane. Skarżąca kasacyjnie podniosła, że posiada uprawnienia do prowadzenia kształcenia zawodowego, dlatego też powinna otrzymać dotację na prowadzenie kwalifikacyjnych kursów zawodowych. Sama jednak przyznała, że mimo przeprowadzonego naboru w wyniku braku zainteresowania faktycznie kształcenia nie prowadzi, przy czym jest to okoliczność od spółki niezależna. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji trafnie stwierdził, że brak prowadzenia kształcenia zawodowego w zakresie danych zawodów stanowi negatywną przesłankę do uznania, że skarżąca kasacyjnie jest uprawniona do dotacji związanej z prowadzeniem kwalifikacyjnych kursów zawodowych. W konsekwencji nie sposób stwierdzić naruszenia przywołanych w skardze kasacyjnej przepisów u.f.z.o. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej, jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw, na zasadzie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).