I GSK 1004/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Lidia Ciechomska-Florek Sędzia del. WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.) Protokolant Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lutego 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 3193/15 w sprawie ze skargi E. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od E. na rzecz Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 23 lutego 2016r., sygn. akt V SA/Wa 3193/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. A. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2015r. w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych. Przedstawiając przyjęty za podstawę wyroku stan sprawy - Sąd I instancji wskazał, że wnioskiem z dnia [...] stycznia 2011r. E. A. wystąpił do ARiMR Mazowiecki Oddział Regionalny w Warszawie o przyznanie mu w ramach działania "Modernizacja gospodarstw rolnych" pomocy finansowej na zakup wskazanych we wniosku maszyn rolniczych, co poprzez zastosowanie nowoczesnych technologii, miało przyczynić się do poprawy bezpieczeństwa i higieny pracy w gospodarstwie. W dniu [...] sierpnia 2014r., został on zobowiązany do złożenia wypełnionego i podpisanego formularza aktualizacyjnego wniosku. Z obowiązku tego wnioskodawca wywiązał się składając żądany formularz w dniu [...] września 2014r. Pismem z dnia [...] kwietnia 2015r. wnioskodawca został wezwany przez ARiMR do uzupełnienia wniosku we wskazanym w nim zakresie, określonym w 15 punktach w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania z jednoczesną informacją, że w sytuacji gdy w wyznaczonym terminie nie zostanie dostarczony żaden z brakujących dokumentów/uzupełnień nastąpi odmowa przyznania pomocy. Wezwanie do usunięcia braków wnioskodawca otrzymał w dniu [...] kwietnia 2015r. W dniu [...] maja 2015r. do ARiMR Mazowiecki Oddział Regionalny wpłynęły dokumenty złożone przez wnioskodawcę opisane przez niego w 13 punktach złożonego pisma przewodniego. Pismem z dnia [...] maja 2015 r. ARiMR poinformował wnioskodawcę o odmowie przyznania pomocy finansowej na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków EFR (Dz. U z 2013r. poz. 173), zwanej ustawą o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, z uwagi na zaistnienie okoliczności określonych w § 14 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Modernizacja gospodarstw rolnych" objętego PROW na lata 2007-2013 (Dz. U. 2014r. poz. 298 ze zm.), zwanego rozporządzeniem wykonawczym, wskazując w związku z tym, że odmowa przyznania pomocy jest wynikiem braku złożenia w wyznaczonym terminie jakiegokolwiek uzupełnienia wniosku. W piśmie zawarto pouczenie o terminie o sposobie złożenia skargi do WSA w Warszawie, jak również o terminie i sposobie złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia [...] maja 2015r. wnioskodawca złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wskazując, że ze względu na stan zdrowia, uzupełnienia do wniosku złożył w dniu [...] maja 2015r. i wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wezwania załączył kserokopię zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] maja 2015r., w którym lekarz zdiagnozował u wnioskodawcy ostre alergiczne zapalenie rogówki obu oczu i wskazał na światłowstręt i zakaz prowadzenia pojazdu mechanicznego do czasu ustąpienia objawów. Pismem z dnia [...] maja 2015r. ARiMR wskazując na pismo wnioskodawcy, i jego niejasność wobec tego, że wnioskodawca wzywa w nim organ do usunięcia naruszenia prawa a zarazem w końcowej części wskazuje na brak podstaw do odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia wniosku, zwrócił się do wnioskodawcy ażeby określił w sposób nie budzący wątpliwości, czy jest to wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, czy wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych wniosku. W odpowiedzi na wezwanie pismem z dnia [...] maja 2015r. wnioskodawca poinformował, że złożone przez niego pismo z dnia [...] maja 2015r. stanowi wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia [...] czerwca 2015r. ARiMR poinformował wnioskodawcę, że przy rozpoznaniu jego wniosku nie doszło do naruszenia prawa, a wnioskodawca bezspornie nie wykonał wezwania do usunięcia braków wniosku w terminie. Oddalając skargę E. A. na to rozstrzygnięcie - Sąd I instancji wskazał, że w związku z wezwaniem do uzupełnienia braków wniosku w terminie 14 dni wnioskodawca, który otrzymał wezwanie [...] kwietnia 2015r., uzupełnił braki w dniu [...] maja 2015r., opisując i wymieniając je w piśmie z tego dnia. Skarżący został pouczony o skutkach nie dotrzymania terminu wyznaczonego w wezwaniu, jak również o braku możliwości zmiany planu finansowego lub zestawienia rzeczowo-finansowego – zgodnie z brzmieniem treści § 14 ust. 4 pkt 1 i ust. 6 rozporządzenia wykonawczego. Brak wykonania wezwania w terminie w odniesieniu choćby do części braków, obligował organ w świetle treści art. 22 ust. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich w zw. z § 14 ust 4 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego. Zgodnie bowiem z treścią § 14 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia "jeżeli wnioskodawca, pomimo wezwania do usunięcia braków, nie usunął w terminie żadnego z braków, Agencja nie przyznaje pomocy; przepis art. 22 ust. 3 ustawy, dotyczący odmowy przyznania pomocy, stosuje się odpowiednio". Zaznaczył, że pismo organu z dnia 13 maja 2015r. zawierające rozstrzygnięcie o odmowie pomocy zawiera pełne, wymagane przepisami prawa pouczenie o warunkach i terminie złożenia skargi pozostając w zgodzie z treścią art. 22 ust. 4 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich. Sąd I instancji stwierdził, że wbrew stanowisku skarżącego treść art. 22 ust. 2 ustawy o wspieraniu obszarów wiejskich, w zakresie informowania strony postępowania, nie została naruszona, ponieważ wskazuje on jedynie, że w postępowaniach, w których udzielenie pomocy następuje na podstawie umowy (tak jak w tej sprawie) nie stosuje się k.p.a., poza przypadkami wskazanymi w tym przepisie. Nie mogło też dojść do naruszenia treści art. 21ust. 2 i 3 tej ustawy, ponieważ przepis ten nie ma w sprawie zastosowania. Skoro skarżący złożył pismo, w którym wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa a zarazem zawarł w nim zapis odnoszący się do przywrócenia terminu do uzupełnienia wniosku, organ nie mógł sam zadecydować jakie jest w istocie żądanie wnioskodawcy i procedować zgodnie ze swoim przekonaniem. To wnioskodawca określa treść swojego żądania i w przypadku niejasnym, wątpliwym organ ma obowiązek ustalić treść tego żądania poprzez zwrócenie się do wnioskodawcy o określenie stanowiska, co miało miejsce w sprawie. Wnioskodawca wskazał jednoznacznie jakie jest jego żądanie, co narzuciło sposób postępowania w sprawie. Brak jest zatem podstaw ażeby uznać twierdzenia skargi dotyczące nieprawidłowości działania organu za zasadne. Na koniec należy wskazać, że nietrafne są zarzuty dotyczące naruszenia § 18 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego jako, że przedmiotem zaskarżenia jest stanowisko organu zawarte w piśmie z dnia [...] maja 2015r., które odnosiło się jedynie do przyczyn odmowy pomocy. W piśmie tym organ nie dokonywał oceny prawidłowości stanowiska strony dotyczącego przyczyn, dla których nie usunęła ona w terminie braków wniosku o przyznanie pomocy. Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiódł E. A., zaskarżając ten wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił, na podstawie art. 174 § 2 p.p.s.a., obrazę przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - a to art. 151 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Modernizacja gospodarstw rolnych" objętego programem rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 - poprzez błędną ocenę działań ARiMR, a co za tym idzie poprzestanie na stwierdzeniu, iż organ uczynił zadość swoim obowiązkom pouczając wnioskodawcę o sposobie i terminie złożenia skargi na rozstrzygnięcie odmawiające przyznania pomocy ze środków unijnych z uwagi na braki formalne wniosku, podczas, gdy w rzeczywistości skarżący złożył również wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych wniosku, a który to wniosek - stosownie do treści § 18 ust. 1 - winien zostać rozpatrzony odrębnie, a co za tym idzie mógłby odnieść skutek w postaci przywrócenia terminu na złożenie wniosku o przyznanie pomocy w ramach działania "Modernizacja Gospodarstw Wiejskich", a zatem spowodować merytoryczne rozstrzygnięcie w jego przedmiocie. Na tej podstawie, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji; oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. W toku rozprawy sądowej profesjonalny pełnomocnik Prezesa ARiMR wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, można oprzeć stosownie do art. 174 p.p.s.a. na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Wobec nie stwierdzenia okoliczności skutkujących nieważnością postępowania przed Sądem I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał wniesioną w tej sprawie skargę kasacyjną w granicach zarzutów kasacyjnych. Skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie, zarzuty kasacyjne nie są bowiem zasadne. Rozpoznając wniesioną w tej sprawie skargę kasacyjną - Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że skarga kasacyjna jest szczególnych pismem procesowym, tj. wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Powinna ona zawierać - stosownie do art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. - m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenia przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez sąd, z podaniem jednostki redakcyjnej (numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu). Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. Sformułowanie zarzutu błędnej wykładni przepisu prawa materialnego zawsze powinno łączyć się z wykazaniem na czym polegało wadliwe odczytanie przez sąd I instancji znaczenia treści przepisu, a następnie konieczne jest podanie właściwego, zdaniem skarżącego, rozumienia naruszonego przepisu. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (tzw. błąd subsumpcji). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej ma za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych (por. wyroki NSA z dnia: 5 sierpnia 2004r., sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; 9 marca 2005r., sygn. akt GSK 1423/04; 10 maja 2005r., sygn. akt FSK 1657/04; 12 października 2005r., sygn. akt I FSK 155/05; 23 maja 2006r., sygn. akt II GSK 18/06; 4 października 2006r., sygn. akt I OSK 459/06, publ. w CBOSA). Rozpoznawana skarga kasacyjna nie spełnia powyższych wymogów, zawierając wady zarówno w zakresie sformułowania zarzutów, jak i ich uzasadnienia. W skardze tej wskazywanych uchybień w wyroku Sądu I instancji nie powiązano z uregulowaniami p.p.s.a., w oparciu o którą orzekał Sąd ten, takimi jak art. 145 § 1 czy art. 151 p.p.s.a. Wprawdzie wadliwość skargi kasacyjnej tego rodzaju nie daje podstaw do odrzucenia tego środka prawnego, gdy możliwa jest rekonstrukcja przez Naczelny Sąd Administracyjny treści zarzutów na podstawie skonfrontowania ich treści z treścią uzasadnienia skargi kasacyjnej (por. uchwałę NSA z dnia 26 października 2009r., sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA nr 1/2010, poz. 1), ale brak precyzyjnie wskazanych podstaw kasacyjnych oraz niepełność uzasadnienia w zakresie wyjaśnienia istoty podnoszonych naruszeń, powodują znaczne ograniczenie zakresu kontroli zaskarżonego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny. W oparciu o treść uzasadnienia skargi kasacyjnej można ustalić, iż zarzut kasacyjny kierowany jest do Sądu I instancji, a jego istota sprowadza się do tego, że w zaskarżonym wyroku Sąd ten nie dopatrzył się nieprawidłowości w rozstrzygnięciu organy w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych, podczas gdy zdaniem skarżącego kasacyjnie pismo organu zawierające alternatywę w zakresie sprecyzowania żądania (wniosek o przywrócenie terminu czy wezwanie do usunięcia naruszenia prawa) wprowadzało skarżącego w błąd, bowiem zmuszało go do wyboru jednego z tych żądań, a mógł równolegle złożyć oba żądania. W konsekwencji nie może on zostać obciążony skutkami wadliwego sposobu procedowania przez organ, zwłaszcza że miał prawo obawiać się, ze ograniczenie żądania do wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku może spowodować niemożność zaskarżenia merytorycznego rozstrzygnięcia organu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zarzutu kasacyjnego nie stanowi, wbrew wymogowi ustawowemu, rozwinięcia treści tego zarzutu, co stanowi istotną wadę skargi kasacyjnej, wykluczającą merytoryczną ocenę zarzutu. Potwierdza ono natomiast bezsporną w sprawie okoliczność, że skarżący kasacyjne w odpowiedzi na wezwanie organu do sprecyzowania treści żądania wyjaśnił, że pismo to stanowi wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, gdyż - jak wyjaśnił - obawiał się, że w przeciwnym razie jego sprawa nie zostanie merytorycznie rozpoznana. Co istotne argumentacja uzasadnienia skargi kasacyjnej w zakresie sformułowanych przez skarżącego żądań nie znajduje oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. W znajdującym się w aktach sprawy piśmie skarżącego z dnia [...] maja 2015r. wyraźnie wskazał, że jego "pismo z dnia [...] maja 2015 roku dotyczyło wezwania usunięcia naruszenia prawa odmowy przyznania pomocy do wniosku w ramach działania "Modernizacja gospodarstw rolnych" złożonego w dniu [...] stycznia 2011 roku". Nie budzi zatem najmniejszej wątpliwości, iż skarżący wezwany do sprecyzowania treści pisma z dnia [...] maja 2015r. zdecydował, że wnosi wezwanie do usunięcia prawa, nie zaś wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie pomocy. Jest to istotna okoliczność, bowiem to wnoszący podanie jest wyłącznie uprawnionym do precyzowania treści swojego żądania i że to jego obciążają skutki wyboru określonego środka prawnego i uruchomienia określonego rodzaju postępowania. Skutków tych nie może przerzucać na organ, zwłaszcza gdy został on - jak to miało miejsce w tej sprawie - w sposób prawidłowy i precyzyjny pouczony przez organ. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarówno pouczenie zawarte w rozstrzygnięciu organu o odmowie udzielenia pomocy, jak i w wezwaniu do sprecyzowania treści wniesionego przez skarżącego pisma są prawidłowe, jednoznaczne i nie ma mowy o jakimkolwiek wprowadzeniu skarżącego w błąd. Nie sposób zatem zarzucić Sądowi I instancji pominięcia przy ocenie okoliczności sprawy faktu złożenia przez niego wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o pomoc. Nie bez znaczenia dla takiej oceny pozostaje fakt, iż skarga kasacyjna nie zawiera zarzutu kasacyjnego, zmierzającego do podważenia poczynionych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych, a przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia sprawy. W efekcie ustalenia te są wiążące w procesie subsumpcji normy materialnoprawnej, stanowiącej podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia organu ARiMR i Sądu I instancji. Tę zaś stanowił przepis art. 22 ust. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich w zw. z § 14 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego. Żaden z tych przepisów nie został objęty zarzutem kasacyjnym, co prowadzić musi do oczywistego wniosku, że skarga kasacyjna nie została skierowana przeciwko przyjętej przez Sąd I instancji podstawie prawnej zaskarżonego wyroku, a w konsekwencji i podstawie faktycznej tego wyroku. Ta okoliczność również czyni skargę nieskuteczną jako wadliwie skonstruowaną. W judykaturze powszechnie prezentowany jest pogląd, że dla skuteczności skargi kasacyjnej zarzuty kasacyjne powinny być skierowane przeciwko tym przepisom, które zostały przez Sąd I instancji zastosowane w sprawie, lub które zostały pominięte, choć powinny być uwzględnione przy rozstrzyganiu sprawy. Nie sposób zatem zarzucić Sądowi I instancji naruszenia przepisów prawa, które nie stanowiły i nie mogły stanowić z uwagi na przedmiot sprawy podstawy rozstrzygnięcia. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Niezależnie od powyższych okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny na marginesie zauważa, że również wezwanie do uzupełnienia braków i nieprawidłowości wniosku o przyznanie pomocy zawierało pouczenie, że nie uzupełnienie tych braków i nieprawidłowości w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania, będzie skutkowało odmową przyznania pomocy. Jest to konsekwencją regulacji § 14 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego, zgodnie z którym "jeżeli wnioskodawca, pomimo wezwania do usunięcia braków, nie usunął w terminie żadnego z braków, Agencja nie przyznaje pomocy; przepis art. 22 ust. 3 ustawy, dotyczący odmowy przyznania pomocy, stosuje się odpowiednio". Na mocy art. 22 ust. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich zaś "w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy, podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy". Na gruncie tej regulacji prawnej judykatura podnosi, że "(w) § 14 ust. 5 rozporządzenia z dnia 17 października 2007r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Modernizacja gospodarstw rolnych" objętego PROW na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2016r., poz. 168 ze zm.) prawodawca nie pozostawił uznaniu organu możliwość rozpoznania wniosku w przypadku nieuzupełnienia braku zobowiązując go do odmowy przyznania pomocy. Przepis ten normuje sytuację obligatoryjnego działania organu w sytuacji nieskutecznego uzupełnienia braków wniosku. (...) W sytuacji, w której wnioskodawca pomimo wezwania nie usunął w terminie wszystkich nieprawidłowości lub braków, pomocy nie przyznaje się, o czym wnioskodawcę informuje się na piśmie, podając przyczyny nieprzyznania pomocy. Przepis § 14 ust. 5 rozporządzenia, nie daje organowi udzielającemu pomocy marginesu swobody w zakresie przyznania dofinansowania. W przypadku niewykonania przez wnioskodawcę wezwania w terminie przepis ten nakazuje organowi odmówić przyznania pomocy" (tak np. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2017r., II GSK 2893/15, LEX nr 2333696). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego, obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika organu, orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 września 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015r. poz. 1804 ze zm.).