I GPP 18/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi M. S. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt VIII SAB/Wa 43/25 ze skargi M. S. na bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Radomiu w przedmiocie egzekucji dotyczącej opłaty za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy OC postanawia: odrzucić skargę na przewlekłość postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 11 września 2025 r., sygn. akt I GPP 3/25 odrzucił skargę M. S. (skarżący) na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt VIII SAB/Wa 43/25, ze skargi ww. skarżącego na bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Radomiu (organ) w przedmiocie egzekucji dotyczącej opłaty za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy OC. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu podniósł, że stosownie do art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1725; dalej: ustawa o skardze na przewlekłość postępowania), skarga na przewlekłość postępowania podlega stałej opłacie w wysokości 200 złotych. Wobec tego, że skarżący nie uiścił opłaty wraz z wniesieniem skargi na przewlekłość postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny prawidłowo wezwał skarżącego do uiszczenia należnej opłaty w wysokości 200 złotych, w terminie 7 dni od dnia odebrania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi na przewlekłość postępowania. Wezwanie doręczono skarżącemu 31 lipca 2025 r. Pomimo upływu zakreślonego terminu opłata ta nie została uiszczona. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o odrzuceniu skargi na przewlekłość postępowania. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo z dnia 8 kwietnia 2025 r. zatytułowane "skarga na bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 listopada 2025 r., sygn. akt VIII SAB/Wa 43/25, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie: t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę skarżącego na bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Radomiu. W uzasadnieniu Sąd I instancji wyjaśnił, iż z uwagi że ww. pismo w ocenie sędziego sprawozdawcy zawierało różne żądania, również częściowo wykluczające się zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 23 czerwca 2025 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez sprezycowanie osnowy pisma z dnia 8 kwietnia 2025 r., tj. wyjaśnienie, które z zawartych w nim żądań ma być uznane za stanowiące osnowę wniosku oraz jakie konkretnie rozstrzygniecie organu jest przedmiotem skargi. W przypadku jeżeli zamiarem skarżącego jest wniesienie skargi na bezczynność powinien on sprecyzować jakiego konkretnie postepowania organu skarga dotyczy. Wezwanie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 14 lipca 2025 r. i pozostało bez odpowiedzi. Z uwagi na powyższe, Sąd I instancji skargę odrzucił. Pismem z dnia 3 stycznia 2026 r. (data wpływu do WSA w Warszawie: 5 stycznia 2026 r.), skarżący wniósł kolejną skargę na bezczynność i przewlekłość przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt VIII SAB/Wa 43/25. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga powyższa nie mogła być podstawą merytorycznego rozstrzygnięcia przewidzianego w ustawie z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (t.j. Dz. U. Nr 179, poz. 1843). Zgodnie z jej art. 6 skarga powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego, a także zgodnie z jego ust. 2 pkt 1) powinna zawierać żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy; 2) przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie. Art. 9 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że skargę niespełniającą wymagań przewidzianych w art. 6 ust. 2 Sąd właściwy do jej rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków. Rozpoznawana skarga wskazanych wyżej wymagań nie spełnia. W skardze nie sprecyzowano jakie czynności nie zostały wykonane we właściwym terminie. Nie przytoczono także żadnych okoliczności uzasadniających żądanie stwierdzenia przewlekłości. Skarga z tego powodu nie spełnia żadnego z wymagań jakie przewiduje art. 6 ust. 2 ustawy. Wskazać należy, że postępowanie przewidziane ustawą z dnia 17 czerwca 2004 r., dotyczy eliminowania sytuacji gdy w konkretnej sprawie sądowej nastąpiło naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Pismo skarżącego z dnia 3 stycznia 2026 r. nie zawiera wskazanych wyżej elementów, zatem nie spełnia warunków formalnych skargi na przewlekłość postępowania. Pismo to stanowi w istocie polemikę z postanowieniami Sądu wydanymi w sprawie. Mając powyższe na uwadze, skargę należało odrzucić na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r.