I FZ 95/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 1283/17 odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 13 października 2017 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu.

Będącym przedmiotem zażalenia postanowieniem z dnia 19 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 1283/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., obecnie Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", odrzucił wniosek P. sp. z o.o. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na wskazaną w sentencji interpretację indywidualną. Z motywów rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji wynikało, że pracownik spółki interpretację indywidualną odebrał 17 października 2017 r., natomiast w swojej adnotacji, którą kierowała się spółka przy obliczaniu terminu do wniesienia skargi, jako datę doręczenia interpretacji wpisał dzień 19 października 2017 r. Mając to na uwadze spółka skargę wniosła w poniedziałek 20 listopada 2017 r. (ostatni dzień terminu przypadał 18 listopada 2017 r. w sobotę). W dniu 5 lutego 2018 r. pełnomocnik spółki zapoznał się z aktami sprawy w siedzibie Sądu, zaś w dniu 6 lutego 2018 r. do Sądu wpłynęło jego pismo, w którym pełnomocnik wniósł o przyjęcie skargi do rozpoznania, jako że w jego ocenie skarga złożona została z uchybieniem terminu bez winy strony skarżącej. Zdaniem jednak Sądu pierwszej instancji wniosek pełnomocnika strony skarżącej o przywrócenie terminu należało odrzucić, bowiem złożony on został dopiero w dniu 6 lutego 2018 r. a więc z uchybieniem siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a., który - według WSA - upłynął w dniu 2 lutego 2018 r. W ocenie bowiem Sądu pierwszej instancji, momentem w którym ustała przyczyna uchybienia terminowi do wniesienia skargi, była data doręczenia pełnomocnikowi skarżącej spółki odpowiedzi organu administracji publicznej na skargę (26 stycznia 2018 r.), w której to treści został zawarty wniosek o odrzucenie skargi z powodu nieterminowego wniesienia wraz z uzasadnieniem. W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji spółka, zastępowana przez adwokata, wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu do złożenia skargi ewentualnie uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA we Wrocławiu. Wniesiony środek odwoławczy skarżąca oparła na zarzutach naruszenia: 1. art. 87 § 1 P.p.s.a., poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że wniosek został złożony po upływie terminu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi, w sytuacji w której bieg terminu należało liczyć od daty 5 lutego 2018 r.; 2. art. 88 P.p.s.a., poprzez jego zastosowanie i odrzucenie wniosku o przywrócenie terminu wniesionego w 7 dniowym terminie liczonym od daty ustania przyczyny uchybienia terminowi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie okazało się uzasadnione. Przed oceną zaskarżonego postanowienia, także przez pryzmat argumentów podnoszonych w zażaleniu przypomnieć trzeba, że zasadą w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest bezskuteczność czynności podjętych przez stronę po terminie. Zasada ta nie ma jednak charakteru bezwzględnego, zgodnie bowiem z art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym, bez swojej winy sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W myśl natomiast art. 87 § 2 P.p.s.a., to na stronie spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Zgodnie z kolei z art. 88 P.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. W rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie zgadza się z Sądem pierwszej instancji, że momentem w którym ustała przyczyna uchybienia terminowi do wniesienia skargi, była data doręczenia pełnomocnikowi skarżącej spółki odpowiedzi organu administracji publicznej na skargę (26 stycznia 2018 r.), w której to treści został zawarty wniosek o odrzucenie skargi z powodu nieterminowego jej wniesienia. Prawidłowa jest bowiem w tym zakresie argumentacja zażalenia, że do odpowiedzi na skargę nie została załączona kopia dowodu odbioru przesyłki, jej treść należało zatem odczytywać jako twierdzenia strony o faktach, a nie w kategorii faktu. Zwłaszcza, że organ jest w tej sprawie przeciwnikiem procesowym spółki, w oczywisty sposób zainteresowanym korzystnym dla siebie rozstrzygnięciem. W konsekwencji, według NSA, dopiero w dniu 5 lutego 2018 r. strona obiektywnie dowiedziała się o tym, że uchybiła terminowi do wniesienia skargi. Zatem w tym dniu ustała przyczyna uchybienia terminowi. W konsekwencji od dnia 5 lutego 2018 r. należało liczyć 7 dniowy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.