I FZ 73/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Pęk po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej 1) zażalenia M. J. od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2026 r., sygn. akt I FSK 1677/23 2) wniosku o zawieszenie postępowania w sprawie ze skargi kasacyjnej M. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 kwietnia 2023 r., sygn. akt I SA/Gl 1416/22 w sprawie ze skargi M. J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 21 września 2022 r., nr [...] w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług postanawia: 1) odrzucić zażalenie, 2) oddalić wniosek o zawieszenie postępowania.

1. Postanowieniem z 23 kwietnia 2026 r., sygn. akt I FSK 1677/23 Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 22 § 1 i 2 w zw. z art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143), dalej ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił wniosek M. J. (dalej skarżący) o wyłączenie sędziego od rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 13 kwietnia 2023 r., sygn. akt I SA/Gl 1416/22 w sprawie ze skargi skarżącego od postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z 21 września 2022 r. w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług. 2. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 kwietnia 2026 r., wnosząc o jego uchylenie i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania lub o uwzględnienie wniosku skarżącego o wyłączenie sędziego oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania w przypadku ich poniesienia wraz z kosztami zastępstwa prawnego w postępowaniu zażaleniowym. Dokonując interpretacji przepisu art. 194 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący stanął na stanowisku, że na przedmiotowe postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje zażalenie. Z kolei dalsza część uzasadnienia stanowiła w istocie powtórzenie argumentacji podniesionej w uprzednio złożonym wniosku o wyłączenie sędziego. W piśmie tym zawarty został także wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie do czasu rozpoznania skargi konstytucyjnej. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4.1. W punkcie wyjścia wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 194 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione enumeratywnie w punktach od 1 do 10 tego przepisu. Wbrew twierdzeniom skarżącego, przepis ten nie wskazuje na możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie wydane przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie wynika to również z konstrukcji tego przepisu. W szczególności użycie przecinka we fragmencie tej normy prawnej – "postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto" - nie oznacza, że zażalenie przysługuje na postanowienia wymienione w punktach od 1 do 10 tego przepisu, niezależnie od tego, czy zostały wydane przez wojewódzki sąd administracyjny czy przez Naczelny Sąd Administracyjny. Stanowisko skarżącego jest błędne i stoi w sprzeczności z zasadą ostateczności orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienie NSA z 3 marca 2026 r., sygn. akt III OSK 742/25, CBOSA). 4.2. Bez znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia niniejszego postępowania wpadkowego pozostają zarzuty i argumenty podniesione w zażaleniu. Z uwagi bowiem na brak prawnej dopuszczalności wniesienia środka zaskarżenia na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest możliwości poddania tego rozstrzygnięcia kontroli co do podniesionych okoliczności jako podstaw wyłączenia sędziego. 4.3. Nie znaleziono również podstaw do uwzględnienia wniosku o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania skargi konstytucyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że art. 125 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie obliguje sądu do zawieszenia postępowania. Przepis ten stanowi, że sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Podkreślenia wymaga, że rozstrzygnięcie zagadnienia, o którym stanowi art. 125 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Skarżący oczekiwał zawieszenia postępowania z uwagi na okoliczność zarejestrowania w Trybunale Konstytucyjnym skargi konstytucyjnej w zakresie art. 13 § 1 Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zawieszenie postępowania w przypadku niniejszej sprawy wpadkowej byłoby jednak sprzeczne z zasadą ekonomiki procesowej. 4.4. W związku z powyższym, należy uznać, że wniesione w niniejszej sprawie zażalenie z 21 kwietnia 2026 r. na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 marca 2026 r. jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu. 4.5. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 168 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił zażalenie.