I FZ 62/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sylwester Marciniak, po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D. Ż. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 lutego 2025 r. sygn. akt I SA/Lu 713/24 odrzucające skargę D. Ż. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 27 września 2024 r. nr 0601-IOV-2.603.2.2024.12 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za sierpień 2014 r. postanawia oddalić zażalenie. Sylwester Marciniak Sędzia NSA

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 lutego 2025 r., sygn. akt I SA/Lu 713/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dalej: sąd pierwszej instancji) odrzucił skargę D. Ż. (dalej: skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 27 września 2024 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za sierpień 2014 r. Uzasadniając rozstrzygnięcie, sąd pierwszej instancji wskazał, że w wykonaniu zarządzenia z dnia 12 grudnia 2024 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi przez wskazanie numeru PESEL, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca wezwanie została skarżącej doręczona w dniu 2 stycznia 2025 r. Skarżąca nie uzupełniła wskazanego braku formalnego skargi. Powołując się na art. 46 § 1 i § 2 pkt 1 lit. b oraz art. 49 § 1 i art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) sąd pierwszej instancji stwierdził, że skoro skarżąca, mimo prawidłowego wezwania, nie uzupełniła braku formalnego skargi, to zaistniała przesłanka do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie, zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 4 i art. 46 § 2 pkt 1 lit. b w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez niewłaściwe ich zastosowanie, gdyż brak wskazania w treści skargi numeru PESEL nie powoduje braku możliwości nadania skardze biegu, a tym samym nie zachodzi podstawa do odrzucenia skargi. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca wskazała, że jej numer PESEL znajdował się w aktach sprawy, stąd nie było podstaw do wzywania jej o podanie tego numeru, a odrzucenie skargi z powodu niewypełnienia wezwania było niezasadne. Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżąca odwołała się do postanowień NSA z dnia: 19 czerwca 2020 r., II OZ 343/20; 19 maja 2020 r., II GZ 135/20; 12 lutego 2020 r., I FZ 19/20; 4 grudnia 2019 r., I OZ 1204/19. Równocześnie skarżąca wyjaśniła przyczyny nieuzupełnienia braku formalnego skargi w podanym zakresie i wskazała, że odrzucenie skargi narusza jej prawo do sądu. Organ nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. pierwsze pismo strony w sprawie powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną (jeśli osoba ta taki numer posiada lub ma obowiązek jego posiadania). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym dotyczącym tego wymogu wystąpiły rozbieżności, w tym w szeregu orzeczeń – m.in. w tych podanych przez skarżącą w zażaleniu – Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że w sytuacji, gdy numer PESEL znajduje się w aktach administracyjnych, nie ma podstaw do odrzucenia skargi, gdyż w takim przypadku brak numeru PESEL w skardze nie stanowi braku formalnego uniemożliwiającego nadanie prawidłowego biegu pismu. Z powodu rozbieżnego orzecznictwa wskazane zagadnienie stało się przedmiotem rozważań poszerzonego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w dniu 3 lipca 2023 r., II GPS 3/22, podjął uchwałę, zgodnie z którą niezachowanie określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. wymogu jest brakiem formalnym, który winien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 tej ustawy, bez względu na to, czy ten numer znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd. Cytowane w zażaleniu postanowienia NSA wydane zostały przed podjęciem powyższej uchwały i reprezentują stanowisko, które obecnie należy uznać za nieaktualne. Z art. 49 § 1 p.p.s.a. wynika, że jeżeli we wniesionym przez stronę piśmie nie dochowano warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o ich uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Sankcję niezachowania wymogów w odniesieniu do skargi zawiera art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przewidujący rygor odrzucenia środka zaskarżenia. W związku z tym w okolicznościach sprawy prawidłowe było zarówno wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi, jak i pouczenie o rygorze odrzucenia skargi w przypadku niewypełnienia wezwania. W swoim zażaleniu skarżąca wprost potwierdza, że otrzymała wezwanie do wskazania numeru PESEL, jak i to, że wezwania nie wykonała. Obie okoliczności wynikają też z akt sprawy. W takiej sytuacji sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że zaistniała podstawa do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Bez znaczenia dla powyższej konstatacji są podane przez skarżącą powody niewykonania wezwania - ich zasadność może być rozważana w postępowaniu wpadkowym z wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Z akt sprawy wynika, że wniosek taki skarżąca złożyła i będzie on podlegał rozpoznaniu przez sąd pierwszej instancji po zakończeniu niniejszego postępowania zażaleniowego. Z uwagi na powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie. Sylwester Marciniak Sędzia NSA