I FZ 512/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: , Przewodniczący Sędzia NSA: Roman Wiatrowski (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia O. S.A. w P. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 2844/13 w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi O. S.A. w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 9 września 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów postanawia: uchylić zaskarżone zarządzenie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Zarządzeniem z dnia 27 listopada 2013 r., sygn. akt: III SA/Wa 2844/13 Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał, na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.) pełnomocnika O. S.A. z siedzibą w P. (dalej: "spółka", "strona") do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 9 września 2013 r. w wysokości 12.729 zł. W zarządzeniu wskazano, iż wysokość wpisu została ustalona na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądem administracyjnym (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, - dalej: "rozporządzenie MF z 2003 r.") przy uwzględnieniu wartości przedmiotu zaskarżenia, która w niniejszej sprawie wynosi 1.272.808 zł, co stanowi kwotę należności pieniężnej objętą zaskarżoną decyzją. Na powyższe zarządzenie pełnomocnik spółki wniósł zażalenie zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. - art. 216 oraz 231 P.p.s.a., polegające na ich błędnym zastosowaniu, poprzez przyjęcie, że przedmiotem zaskarżenia w sprawie ze skargi spółki na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z 9 wrześnie 2013 r. jest należność pieniężna w wysokości 1.272.808 zł oraz że od skargi należny jest wpis stosunkowy w wysokości 12.729 zł, podczas gdy przedmiotem zaskarżenia nie była należność pieniężna lecz prawidłowość decyzji, w której odmówiono spółce odstąpienia od obciążania spółki odsetkami od należności podatkowej, w związku z czym nie było podstaw do naliczenia od skargi wpisu stosunkowego; - art. 163 § 2 w zw. z art. 167 P.p.s.a. polegające na ich niezastosowaniu , poprzez brak sporządzenia uzasadnienia zarządzenia obejmującego wyjaśnienie przyczyn zmiany przez Przewodniczącego wartości przedmiotu zaskarżenie wskazywanej przez spółkę oraz przyczyn dla przyjęcia jako wartości przedmiotu zaskarżenia wskazanej przez Przewodniczącego kwoty 1.272.808 zł. Mając na uwadze powyższe pełnomocnik spółki wniósł o uchylenie zarządzenia w całości ewentualnie o zmianę zarządzenia poprzez przyjęcie, że wartością przedmiotu zaskarżenia, która powinna stać się podstawą do wyliczenia wpisu stosunkowego jest kwota 43.709 zł stanowiąca wartość odsetek, co do których spółce odmówiono odstąpienia od ich poboru a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W związku z powyższym przewodniczący wzywa stronę do uiszczenia opłaty pod rygorem odrzucenia skargi (art. 220 § 3 tej ustawy). Z art. 230 P.p.s.a. wynika zaś, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. O charakterze tego wpisu rozstrzyga art. 231 P.p.s.a. wskazując, iż wpis stosunkowy pobiera się tylko w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych zaś sprawach pobiera się wpis stały. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wyraźne uproszczenie zastosowane przez ustawodawcę w przywołanym przepisie budzi poważne wątpliwości interpretacyjne. Z tego też względu wskazać należy, że zgodnie z art. 215 § 1 P.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Zgodnie natomiast z art. 216 P.p.s.a. jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. Wysokość należnego wpisu, o którym mowa w powyższych przepisach, ustala się w zależności od rodzaju sprawy, w oparciu o przywołane już rozporządzenie MF z 2003 r. Mając na uwadze powyższe regulacje oraz przedmiot zaskarżonej decyzji, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że rozpoznawana sprawa dotyczy należności pieniężnej a zatem należnym wpisem jest wpis stosunkowy. Jednakże, tym co wywołało w ocenie Naczelnego Sądu rozpoznającego przedmiotowe zażalenie wątpliwości, to brak wskazania przez spółkę w piśmie wszczynającym postępowanie sądowoadministracyjne wartości przedmiotu zaskarżenia, do którego obowiązana była na mocy art. 215 § 1 P.p.s.a., tym bardziej, że zasadą w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest określenie tej wartości przez stronę inicjująca to postępowanie. W takiej bowiem sytuacji Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zobowiązany był do wezwania skarżącej do uzupełnienia braku formalnego skargi w terminie określonym w art. 49 § 1 P.p.s.a., pod rygorem jej odrzucenia stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., przez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Tym bardziej, że w przypadku, gdyby przewodniczący miał dalsze wątpliwości co do wartości przedmiotu zaskarżenia w zestawieniu z materiałem wynikającym z akt sprawy, wówczas na mocy art. 218 P.p.s.a., może sprawdzić tę wartość oraz zarządzić w tym celu stosowne dochodzenie. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie pomimo, że skarżąca w skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 9 września 2013 r. nie podała wartości przedmiotu zaskarżenia, zakwestionowanym zarządzeniem z dnia 27 listopada 2013 r. polecono wezwać ją do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 12.729 zł. W ocenie zaś Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanie zaskarżonego zarządzenia uznać należy za przedwczesne, skoro z uwagi na przedmiot sprawy skarżąca nie określiła wartości przedmiotu zaskarżenia, a Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie wezwał jej do usunięcia tegoż braku. Ponownie rozpoznając sprawę w przedmiotowym zakresie Sąd pierwszej instancji obowiązany będzie uwzględnić powyższe wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego. W konsekwencji, Naczelny Sąd Administracyjny w myśl art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.