I FZ 489/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Sylwester Marciniak po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. C. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 1918/13 o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 28 maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty podatku do zapłaty oraz kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w podatku od towarów i usług za wrzesień, październik, listopad 2010 r. postanawia uchylić zaskarżone zarządzenie

1. Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 1918/13 Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał M. C. (dalej: skarżąca) do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 29.920 zł od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 28 maja 2013 r. w przedmiocie określenia kwoty podatku do zapłaty oraz kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w podatku od towarów i usług za wrzesień, październik, listopad 2010 r. Jako podstawę prawną zarządzenia wskazano § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej: Rozporządzenie). 2. W zażaleniu na to zarządzenie skarżąca wniosła o jego zmianę poprzez ustalenie opłaty sądowej w wysokości 200 zł. Zdaniem skarżącej: "przedmiotowa sprawa nie mieści się w zakresie określonym w ust. 1-5 Rozporządzenia i w związku z tym na podstawie ust. 6 Rozporządzenia podlega opłacie stałej w wysokości 200 zł. Z zaskarżonych decyzji nie wynika w szczególności wartość ich przedmiotu, co uniemożliwia zastosowanie § 1 Rozporządzenia, jak to zostało dokonane przez Przewodniczącego Wydziału Sądu w skarżonym zarządzeniu." Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3. Zaskarżone zarządzenie podlega uchyleniu, jednakże z powodów innych niż wskazane przez skarżącą. 4. Stosownie do art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Niedochowanie wymogu podania wartości przedmiotu zaskarżenia we wskazanych we wskazanym wyżej piśmie stanowi brak formalny, do którego uzupełnienia wzywa stronę przewodniczący (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie takiego braku obliguje sąd do odrzucenia wniesionej skargi (M. Niezgódka-Medek [w:]. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 215 p.p.s.a., LEX 2013 r.). 5. Z akt sprawy wynika, że skarżąca w swojej skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie podała wartości przedmiotu zaskarżenia. Nie ulega więc wątpliwości, że przywołane pismo skarżącej nie spełniało określonego w art. 215 p.p.s.a. warunku formalnego. Brak ten jest brakiem podlegającym usunięciu na wezwanie przewodniczącego wydziału (por. B. Dauter [w:]. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 49 p.p.s.a., LEX 2013 r.). W pierwszej kolejności należało wiec usunąć braki formalne pisma skarżącej, aby mogło ono otrzymać prawidłowy bieg. W aktach sprawy nie znajduje się jednak dowód stosownego wezwania skarżącej. Nie ma w tej sytuacji znaczenia, że w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy określił wartość przedmiotu zaskarżenia, ponieważ to w żaden sposób nie sanuje braków pisma skarżącej. W uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2008 r., I FPS 7/07(z glosą aprobującą M. Bogusza, OSP 2009, z. 3, poz. 31, ONSA WSA 2008, nr 3, s. 188–192) stwierdzono, że wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze. W razie wątpliwości przewodniczący może sprawdzić wartość przedmiotu zaskarżenia oznaczoną w piśmie (tutaj: w skardze) i zarządzić w tym celu dochodzenie w trybie art. 218 p.p.s.a. W orzecznictwie podkreśla się jednak, że procedura sprawdzenia wartości przedmiotu zaskarżenia z art. 218 p.p.s.a. może być zastosowana dopiero wtedy, gdy przewodniczący wydziału dysponuje wartością przedmiotu zaskarżenia podaną przez stronę i wartość ta budzi jego wątpliwości (por. postanowienia NSA: z dnia 10 lutego 2011 r., II FZ 32/11, oraz z dnia 7 lipca 2011 r., II FZ 306/11). 6. Odnosząc się do samej treści zażalenia, należy wskazać, iż zaskarżona decyzja organu odwoławczego utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji określającą skarżącej kwoty podatku od towarów i usług do zapłaty oraz kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiące wrzesień – listopad 2010 r. Jest to decyzja wymiarowa. Obejmuje swoim zakresem określoną należność pieniężną, która bezpośrednio rzutuje na wysokość zobowiązania podatkowego, a zatem na kwotę należności pieniężnej, którą podatnik jest obowiązany uiścić na rzecz Skarbu Państwa. W związku z tym podatek określony taką decyzją będzie świadczeniem pieniężnym, skarga od tego typu decyzji będzie podlegać zaś wpisowi stosunkowemu, o którym mowa w § 1 Rozporządzenia, a nie stałemu (por. m.in. Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2013 r., I FZ 195/13). Wbrew twierdzeniom skarżącej, przedmiotowa sprawa mieści się więc w § 1 pkt 4 Rozporządzenia, na podstawie którego oblicza się wpis stosunkowy. W sprawie nie będzie miał natomiast zastosowania zacytowany w uzasadnieniu zażalenia § 2 ust. 6 (mylnie wskazany jako ust. 6 Rozporządzenia). 7. Niezależnie od powyższego, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przed wydaniem zaskarżonego zarządzenia konieczne było wezwanie skarżącej do podania wartości przedmiotu zaskarżenia. 8. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 198 p.p.s.a. uchylił zaskarżone zarządzenie.