I FZ 499/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Małgorzata Niezgódka-Medek po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia T. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 20 października 2014 r. sygn. akt I SA/Bd 613/14 odmawiające przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi T. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 17 marca 2014 r. nr ... w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 r. postanawia oddalić zażalenie.

Zażalenie T. P. dotyczy postanowienia z dnia 20 października 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 613/14, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, na podstawie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "Ppsa", odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Przedstawiając stan sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący w złożonym wniosku o przyznanie prawa pomocy podał, iż prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z trzynastoletnim synem. Skarżący podkreślił, że nie osiąga obecnie żadnych dochodów, albowiem zawiesił prowadzenie działalności gospodarczej. Wezwany o przedstawienie dodatkowych dokumentów i oświadczeń skarżący przedłożył kserokopie zeznań podatkowych za lata 2012-2013, z których wynikało, że za powyższe okresy osiągnął dochód odpowiednio w kwotach 93.683,06 zł oraz 31.881,90 zł. Wskazał, że przez ostatnie trzy miesiące nie uzyskał żadnych świadczeń z pomocy społecznej. Dodał, że nie ponosi żadnych kosztów utrzymania poza kosztami żywności, na którą wydaje ok. 500 zł miesięcznie. Skarżący oświadczył również, że nie ma stałego zatrudnienia, lecz równocześnie nie jest formalnie zarejestrowany jako osoba bezrobotna. Utrzymuje się z prac dorywczych. W zamian za stróżowanie lokalu zamieszkuje u znajomego. Skarżący podkreślił, że nie posiada żadnych oszczędności ani samochodów. Z jego konta firmowego oraz prywatnego prowadzona jest egzekucja. Natomiast od 2000 r. ma odrębność majątkową z żoną. Wskazując na motywy nieuwzględnienia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych Sąd pierwszej instancji stwierdził, że oświadczenia skarżącego są nierzetelne i niewiarygodne. W szczególności Sąd nie dał wiary temu, że skarżący mieszkając wraz z trzynastoletnim synem, na którym nadal ciąży obowiązek szkolny, przeznacza na utrzymanie jedynie 500 zł miesięcznie i to tylko na żywność. W ocenie Sądu, z doświadczenia życiowego wynika, że koszty życia rodziny nie obejmują wyłącznie wydatków na wyżywienie, ale dotyczą również wydatków na odzież, środki czystości, czy też jak w przypadku uczącego się syna, obejmują wydatki na kształcenie, w tym na pomoce naukowe. Sąd uznał, że nie jest możliwe by skarżący w ramach wskazanej kwoty 500 zł mógł opłacić te wydatki, zwłaszcza że zaprzeczył, iż uzyskuje pomoc z ośrodków pomocy społecznej, czy też od rodziny. Negatywnie Sąd ocenił również informację o aktualnych dochodach, albowiem skarżący nie podał z jakich konkretnie prac dorywczych się utrzymuje i jakie z tego tytułu osiąga miesięcznie wynagrodzenie. Sąd uznał ponadto za wątpliwe informacje o aktualnym miejscu zamieszkania skarżącego, który od dnia wszczęcia kontroli w 2010 r. do dnia złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazywał nieprzerwanie ten sam adres w Inowrocławiu. W związku z tym za niewiarygodne Sąd uznał wyjaśnienie, że skarżący od czterech lat zamieszkuje u znajomego zajmując się stróżowaniem tego lokalu, w związku z czym nie ponosi żadnych kosztów jego utrzymania. Sąd zauważył, że z pisma Inspektora Kontroli Skarbowej w B. z dnia 1 września 2014 r. wynikało, iż skarżący może zamieszkiwać pod innym adresem w C. Zdaniem Sądu, należało negatywnie ocenić sytuację, w której skarżący nie udziela pełnych, aktualnych informacji na temat swojego miejsca zamieszkania, pozostawiając wątpliwości w tym zakresie. Sąd dodał, że skarżący nie przedstawił również informacji na temat dochodów swojej żony, na której, niezależnie od rozdzielności majątkowej, ciąży obowiązek udzielenia mu wsparcia finansowego. Na powyższe orzeczenie T. P. złożył zażalenie, w którym wniósł o jego uchylenie z uwagi na błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a polegający na uznaniu, że skarżący dysponuje środkami wystarczającymi na uiszczenie opłaty od skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Należy wskazać, że wniesiony środek odwoławczy nie daje żadnych podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Skarżący nie przedstawił bowiem jakichkolwiek argumentów przemawiających za uznaniem, że jego sytuacja materialna została przez Sąd pierwszej instancji niewłaściwie oceniona. Z akt sprawy wynika, że złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy był niezwykle lakoniczny, co skutkowało wezwaniem skarżącego do przedstawienia dodatkowych dokumentów i oświadczeń na podstawie art. 255 Ppsa. Te z kolei stanowiły źródło istotnych wątpliwości, na które słusznie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji. Wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nieścisłości oraz informacje, którym Sąd pierwszej instancji nie dał wiary, nie zostały w żaden sposób wyjaśnione. Skarżący w niniejszym zażaleniu nie odniósł się bowiem w najmniejszym nawet stopniu do powodów, dla których złożony przezeń wniosek nie został uwzględniony. Wskazując na błąd w ustaleniach faktycznych skarżący winien przynajmniej wyjaśnić na czym ten błąd jego zdaniem polegał. Wobec zgłoszonych przez Sąd pierwszej instancji usprawiedliwionych zastrzeżeń do treści przedstawionych oświadczeń, samo gołosłowne twierdzenie, że skarżący nie ma środków na pokrycie opłat sądowych jest dalece niewystarczające. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa orzekł jak w sentencji.