I FZ 484/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krystyna Chustecka, po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D. Sp. z o.o. w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Po 646/14 oddalające wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia doradcy podatkowego w sprawie ze skargi D. Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 6 maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące za listopad 2008 r. postanawia oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 3 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Po 646/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił wniosek D. Sp. z o.o. w K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia doradcy podatkowego w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 6 maja 2014 r. Sąd I instancji wskazał, że spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, ubiegająca się o prawo pomocy, może pokryć koszty postępowania przez żądanie dopłat od wspólników. Z oświadczeń skarżącej złożonych w trakcie prowadzonego postępowania z wniosku o przyznanie prawa pomocy, jak i w sprzeciwie nie wynika, aby zwróciła się z takim żądaniem. Natomiast z przedłożonych przez skarżącą raportów kasowych wynika, że Spółka zaciągnęła pożyczki od udziałowców w lipcu i sierpniu 2014 r. w łącznej kwocie w wysokości 112.500 zł. Z przedłożonych zaś przez Spółkę wyciągów z rachunków bankowych prowadzonych przez mBank, wynika, że skarżąca udzieliła pożyczki Sp. z o.o. L. w łącznej kwocie w wysokości 260.000 zł. Ponadto Spółka prowadzi działalność gospodarczą i zatrudnia 7 pracowników. W okresie od 1 stycznia 2014 r. do 31 lipca 2014 r. z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej uzyskała przychód w wysokości 1.205.194,86 zł, poniosła koszty uzyskania przychodów w wysokości 827.432,07 zł. W zażaleniu Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie: - art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej: P.p.s.a. poprzez uznanie, że nie zostały spełnione przesłanki do zwolnienia Spółki od kosztów sądowych. W zażaleniu podkreślono, że Spółka zatrudnia pracowników, którym musi wypłacać wynagrodzenie, posiada majątek nieruchomy i musi ponosić stałe koszty związane z tym majątkiem. Domagała się zwolnienia od kosztów sądowych i wyznaczenia doradcy podatkowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Instytucja przyznania prawa pomocy osobie prawnej została uregulowana w art. 246 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym prawo pomocy może zostać przyznane osobie prawnej w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 2 pkt 1 P.p.s.a.). Regulacja zawarta w treści art. 246 § 2 P.p.s.a. stanowi odstępstwo od zasady ustanowionej w art. 199 P.p.s.a., stosownie do którego strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Przytoczone we wniosku okoliczności, jak również przedstawione dokumenty winny uzasadniać wyjątkowe traktowanie, o jakim mowa w powołanym wyżej przepisie. Przy tym, to do sądu kierującego się wskazaniami logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego i dostępnej wiedzy, należy ocena czy takie okoliczności zachodzą. Ciężar wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy, o których mowa w art. 246 § 2 P.p.s.a., spoczywa na stronie składającej wniosek o jego przyznanie. Oznacza to, że winna ona poczynić wszelkie kroki mające na celu uprawdopodobnienie tych okoliczności. Z kolei z art. 252 § 1 P.p.s.a. wynika, że sąd rozpatrując wniosek strony o przyznanie prawa pomocy winien brać pod uwagę jej stan majątkowy i dochody. Pod pojęciem stanu majątkowego należy przy tym rozumieć nie tylko zasób gotówki znajdujący się w posiadaniu strony, lecz również środki finansowe ulokowane w majątku ruchomym i nieruchomym. Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę Sądu I instancji, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika aby kondycja finansowa Spółki uniemożliwiała stronie poniesienie wymaganych kosztów sądowych, które na obecnym etapie postępowania wynoszą 3.338 zł (wpis od skargi). Przedłożone oświadczenia świadczą bowiem o prowadzeniu działalności, z której uzyskiwane są przychody. Nie bez znaczenia jest również, że z przedłożonych przez Spółkę wyciągów z rachunków bankowych prowadzonych przez mBank, wynika, że skarżąca udzieliła pożyczki Sp. z o.o. L. w łącznej kwocie w wysokości 260.000 zł. Zatem w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, postanowienie Sądu I instancji jest trafne i odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji