I FZ 47/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Artur Mudrecki, , , po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 3428/14, odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 10 września 2014 r., nr [....], w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z byłym członkiem zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia do grudnia 2010 r. postanawia: oddalić zażalenie.

1. Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 3428/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu wniosku skarżącej odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. 2. Sąd pierwszej instancji, odmawiając wstrzymania zaskarżonej decyzji stwierdził, że skarżąca we wniosku ograniczyła się wyłącznie do wskazania, że wykonanie decyzji organów podatkowych, w przypadku znacznej kwoty zobowiązania, spowoduje nieodwracalne skutki dla skarżącej, bowiem utraciłaby niezbędne środki do życia i prowadzenia gospodarstwa domowego. Według Sądu skarżąca nie powołała również żadnych okoliczności, które wskazywałyby, że potencjalna egzekucja należności podatkowych doprowadzi w jej sytuacji do następstw trudnych do odwrócenia, czy też będzie skutkować powstaniem znacznej szkody. W ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej: "u.p.p.s.a.". Za taką przesłankę nie mogło być uznane samo zagrożenie egzekucją orzeczonej należności. 3. W zażaleniu, sporządzonym przez pełnomocnika skarżącej, zaskarżonemu postawieniu zarzucono naruszenie: art. 61 § 3 u.p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 2 u.p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na braku zbadania przez Sąd sytuacji osobistej i majątkowej skarżącej, w szczególności nie przyznania żadnego waloru wyjaśnieniom skarżącej i nie podjęciu oceny jak wykonanie decyzji przełoży się na sytuację rodziny skarżącej. W oparciu o powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 3 u.p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanego przepisu wynika, że na skarżącej spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. np.: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego, dostępne w bazie internetowej CBOIS: z dnia 22 listopada 2004 r. FZ 474/04 oraz z dnia 31 sierpnia 2004 r. FZ 267/04,). Ponadto, twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej (por.: J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2006, s. 188). W przedmiotowej sprawie analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji potwierdza stanowisko Sądu pierwszej instancji, że skarżąca nie uprawdopodobniła w dostateczny sposób przesłanek określonych w art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawierał argumentów, które mogłyby przemawiać za koniecznością przyznania skarżącej ochrony tymczasowej. Skarżąca jedynie ogólnikowo stwierdziła, że wykonanie decyzji może spowodować nieodwracalne skutki; znaczna kwota zobowiązania podatkowego określona w decyzji jest nieproporcjonalna do posiadanego przez skarżącą majątku; w konsekwencji w wyniku egzekucji skarżąca utraciłaby niezbędne środki do życia i prowadzenia gospodarstwa domowego. Odnosząc się do zarzutów zażalenia wskazać należy, że art. 61 § 3 u.p.p.s.a. został prawidłowo zastosowany. Skarżąca nie wykazała bowiem, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować następstwo którejkolwiek z przesłanek, wymienionych w powołanym przepisie. W zaskarżonym postanowieniu Sąd pierwszej instancji odnotował, że: do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie pełnymi danymi o stanie majątkowym podatnika; skarżąca nie powołała również żadnych okoliczności, które wskazywałyby, że potencjalna egzekucja należności podatkowych doprowadzi w jej sytuacji do następstw trudnych do odwrócenia, czy też będzie skutkować powstaniem znacznej szkody. W zażaleniu nie podano okoliczności, które podważałyby wnioski Sądu pierwszej instancji. Strona ponownie zawarła ogólnikowe twierdzenia sprowadzające się do tych ujętych we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Do zażalenia nie załączono żadnych dokumentów mogących uprawdopodobnić spełnienie w sprawie przesłanek z art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Argumentacja zażalenia w istocie sprowadza się do przerzucenia ciężaru wykazania przesłanek z art. 61 § 3 u.p.p.s.a. na sąd administracyjny. Tymczasem to nie Sąd, lecz skarżąca powinna wiedzieć, jakie nieodwracalne skutki może za sobą pociągnąć wykonanie zaskarżonego aktu. Nie można zgodzić się również z zarzutem, że wniosek skarżącej nie został należycie zbadany. Sąd uczynił to bowiem w takim zakresie, w jakim umożliwiała to ogólnikowa i nieskonkretyzowana argumentacja skarżącej. Nie poparta przy tym dokumentami źródłowymi. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 u.p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.