I FZ 42/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Artur Mudrecki, , , po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K.R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 listopada 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 110/14, odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 28 października 2013 r., nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie.

1. Postanowieniem z dnia 7 listopada 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 110/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu wniosku skarżącego odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. 2. We wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji skarżący odwołał się do swojej sytuacji finansowej. Wyjaśnił, że obecnie wraz z małoletnią córką zamieszkuje wspólnie z rodzicami w ich domu, jednakże prowadzi odrębne gospodarstwo domowe. Źródło dochodu stanowi prowadzona działalność gospodarcza, która przynosi niskie dochody (ok. 1.600 zł miesięcznie). Podał, że ze środków tych finansuje wydatki na bieżące utrzymanie siebie oraz córki, tj. zakup żywności, ubrań, środków czystości (ok. 1.000 zł miesięcznie). Matka dziecka nie partycypuje w kosztach utrzymania córki. Skarżący nie otrzymuje również żadnych alimentów. Nie korzysta z żadnych form pomocy społecznej. Częściowo ponosi także koszty utrzymania domu (rachunki za prąd, gaz, opał oraz internet – ok. 400 zł m-c). Sąd pierwszej instancji, odmawiając wstrzymania zaskarżonej decyzji stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności potwierdzających wystąpienie niekorzystnych z punktu widzenia jego interesów następstw wykonania decyzji. Przedstawił jedynie swoje obawy. Wskazał ogólne skutki, które mogą nastąpić. Nie uprawdopodobnił jednak, że mogą one się spełnić w przewidywalnej przyszłości. Sąd wskazał, że z akt sprawy wynikało, iż skarżący uchyla się od wykazania swojej aktualnej sytuacji finansowej (Sąd powołał się tutaj na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 września 2014 r., sygn. akt I FZ 343/14, wydane w sprawie skarżącego). Tymczasem uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Z tych względów Sąd odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. 3. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie w którym to zarzucił naruszenie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: u.p.p.s.a.). W zażaleniu wskazał, że wraz z małoletnią córką zamieszkuje wspólnie z rodzicami w ich domu, jednakże prowadzi odrębne gospodarstwo domowe. Źródło dochodu stanowi prowadzona działalność gospodarcza, która przynosi niskie dochody (ok. 1.600 zł miesięcznie). Podał, że ze środków tych finansuje wydatki na bieżące utrzymanie siebie oraz córki, tj. zakup żywności, ubrań, środków czystości (ok. 1.000 zł miesięcznie). Matka dziecka nie partycypuje w kosztach utrzymania córki. Skarżący nie otrzymuje również żadnych alimentów. Nie korzysta z żadnych form pomocy społecznej. Częściowo ponosi także koszty utrzymania domu (rachunki za prąd, gaz, opał oraz internet – ok. 400 zł m-c). Powołując się na powyższe okoliczności stwierdził, że wykonanie decyzji może wywołać nieodwracalne skutki, tzn. doprowadzić do upadłości przedsiębiorstwa. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 3 u.p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. np.: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego, dostępne w bazie internetowej CBOIS: z dnia 22 listopada 2004 r. FZ 474/04 oraz z dnia 31 sierpnia 2004 r. FZ 267/04,). Ponadto, twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej (por.: J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2006, s. 188). W przedmiotowej sprawie analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji potwierdza stanowisko Sądu pierwszej instancji, że skarżący nie uprawdopodobnił w dostateczny sposób przesłanek określonych w art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawierał argumentów, które mogłyby przemawiać za koniecznością przyznania skarżącemu ochrony tymczasowej. Skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji odwołał się do swojej sytuacji materialnej nie przekładając jednak tego na przesłanki wynikające z art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Skarżący okoliczności dotyczące jego sytuacji finansowej powinien odnieść do potencjalnej możliwości wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd pierwszej instancji słusznie tutaj zauważył, że skarżący opisując swoją sytuację majątkową wyraził swoje obawy. Nie uprawdopodobnił jednak, że mogą one się spełnić w przewidywalnej przyszłości. W zażaleniu nie podano okoliczności, które podważałyby wnioski Sądu pierwszej instancji. Strona ponownie zawarła twierdzenia sprowadzające się do tych ujętych we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Do zażalenia nie załączono żadnych dokumentów mogących uprawdopodobnić spełnienie w sprawie przesłanek z art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Skarżący nie uprawdopodobnił również swojego twierdzenia co do możliwej upadłości swojej firmy. Nie dysponując przykładowo aktualnymi i konkretnymi danymi dotyczącymi wysokości dochodów i kosztów przedsiębiorstwa skarżącego, wielkości zatrudnienia, majątku oraz zadłużenia, Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł uznać, że w sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Wobec powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego strona nie wykazała, że zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 u.p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 u.p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.