I FZ 390/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, po rozpoznaniu w dniu 27 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia L. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 sierpnia 2015 r., sygn. akt III SA/Gl 1230/15 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 4 maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z 6 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 1230/15, odmówił L. J. – nazywanemu dalej "Skarżącym", wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 4 maja 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Z uzasadnienia postanowienia Sądu pierwszej instancji wynika, że we wniosku o wstrzymanie powyższej decyzji Skarżący wskazał, że wykonanie decyzji doprowadziłoby do znacznej szkody w postaci wyegzekwowania nienależnych organowi kwot. Interes publiczny nie stoi na przeszkodzie do wstrzymania wykonania decyzji, ponieważ dokonano zabezpieczeń na majątku Skarżącego. Sąd pierwszej instancji, opisawszy instytucję wstrzymania zaskarżonej decyzji, uregulowaną w art. 61 § 1-3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", doszedł do wniosku, że Skarżący nie wykazał żadnej z wymienionych w tym przepisie przesłanek. Przede wszystkim subiektywne przekonanie Skarżącego o niezasadności rozstrzygnięcia organu podatkowego, nie stanowi przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Sąd pierwszej instancji zwrócił ponadto uwagę, że egzekucja należności pieniężnych nie prowadzi co do zasady do nieodwracalnych skutków. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik Skarżącego argumentował, że trudne do odwrócenia skutki wynikać będą z konieczności odzyskania wyegzekwowanych należności; doświadczenie życiowe wskazuje natomiast, że będzie to niezwykle trudne. Zdaniem pełnomocnika Skarżącego, należy wziąć pod uwagę, że ewentualne wygranie sporu, nie naprawi ewentualnych skutków egzekucji. W jej wyniku Skarżący utraci płynność finansową, a w konsekwencji będzie musiał zaprzestać prowadzenia działalności gospodarczej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Na wstępie wskazać należy, że art. 61 § 3 P.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, "która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego." Natomiast trudne do odwrócenia skutki "to takie prawne lub faktyczne skutki, które – raz zaistniałe – powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków" (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2013, wyd. V.). Ciężar wykazania okoliczności świadczących o spełnieniu przynajmniej jednej z przedstawionych powyżej przesłanek spoczywa na stronie, które zainicjowała postępowanie w tym przedmiocie. Bez poparcia wniosku stosownymi twierdzeniami, dokumentami i argumentacją, świadczącymi, że wykonanie decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia stronie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, sąd nie może bowiem poczynić koniecznych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Odnosząc powyższe uwagi do stanu niniejszej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że Sąd pierwszej instancji słusznie ocenił, że Skarżący nie wykazał wystąpienia którejkolwiek z ustawowych przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zarówno we wniosku, jak i zażaleniu, pełnomocnik Skarżącego poprzestał na powtórzeniu przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a., nie konkretyzując przy tym, w jaki sposób na czym dokładnie polegać by miało niebezpieczeństwo wyrządzenia poważnej szkody. Skarżący dość ogólnie powołał się na swoją złą sytuację majątkową i ewentualną konieczność zakończenia działalności gospodarczej. Bez wątpienia taka okoliczność może odpowiadać przesłankom do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, rzecz jednak w tym, że Skarżący nie poparł tego twierdzenia żadną konkretną argumentacją, ani nie przedstawił dokumentacji, która mogłaby je wesprzeć. Trzeba także podkreślić, że nie leży w gestii sądu administracyjnego zastępowanie strony w wyjaśnianiu, w jaki sposób wykonanie decyzji miałoby sprowadzać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Tymczasem pełnomocnik Skarżącego podniósł, że w aktach sprawy znajdują się dokumenty pozwalające ocenić, czy wykonanie zaskarżonej decyzji może wiązać się z którąś z przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Nawet jeżeli takie dokumenty znajdują się w aktach sprawy, z treści wniosku i zażalenia nie sposób jest się domyślić, jakich okoliczności miałyby one dotyczyć. Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia