I FZ 349/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Janusz Zubrzycki (sprawozdawca), , , po rozpoznaniu w dniu 22 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. D. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VIII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2014 r. sygn. akt VIII SA/Wa 38/14 w przedmiocie zwrotu nienależnie uiszczonej opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi B. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 4 listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VIII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2014 r. w sprawie ze skargi B. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 4 listopada 2013 r., VIII SA/Wa 38/14, zwrócono adwokatowi J. S., jako pełnomocnikowi skarżącej kwotę 100 zł tytułem nienależnie uiszczonej opłaty kancelaryjnej. W zarządzeniu wskazano, że kwota ta została uiszczona jako "opłata kancelaryjna za odpis orzeczenia z uzasadnieniem sygn. akt VIII SA/Wa 38/14", jednakże przedmiotowy wniosek o sporządzenie uzasadnienia nie został w niniejszej sprawie złożony. Strona zaskarżyła powyższe zarządzenie, zarzucając mu naruszenie art. 141 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) przez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie, że w sprawie nie złożono wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, w sytuacji gdy sam fakt dokonania opłaty kancelaryjnej w terminie 7 dni od wydania orzeczenia, wyraźnie wskazującej czego dotyczy, stanowi wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 141 § 2 zd. 1 P.p.s.a. w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. Zgodnie natomiast z treścią art. 234 § 2 zd. 1 tej ustawy opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Treść powyższych przepisów jednoznacznie wskazuje, że dotyczą one dwóch powiązanych ze sobą, jednakże odrębnych czynności procesowych. Przepis art. 141 § 2 P.p.s.a. ustanawia wymóg zgłoszenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku oddalającego skargę, natomiast art. 234 § 2 zd. 1 P.p.s.a. dotyczy obowiązku uiszczenia opłaty kancelaryjnej za "odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia". Opłata kancelaryjna nie stanowi zatem zapłaty za sporządzenie uzasadnienia, lecz za wydanie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem, jednakże należy uiścić ją zgłaszając wniosek o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia (wyroku) i jego doręczenie. Jak wynika z akt rozpatrywanej sprawy strona – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, co warto podkreślić w kontekście jednoznacznie sformułowanych przepisów i stopnia skomplikowania czynności procesowej, jaką jest złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia – nie zgłosiła wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku wydanego w tej sprawie, a uiściła jedynie opłatę kancelaryjną za "odpis orzeczenia z uzasadnieniem sygn. akt VIII SA/Wa 38/14". Nie można się przy tym zgodzić ze stroną skarżącą, że fakt uiszczenia opłaty o ww. tytule należałoby potraktować jako wniosek o sporządzenie uzasadnienia. Jak bowiem wcześniej wskazano, strona jest w pierwszej kolejności zobowiązana do zgłoszenia przedmiotowego wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jednocześnie do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis tego orzeczenia z uzasadnieniem. Nie można zatem podzielić opinii strony, jakoby uiszczenie opłaty z tytułu danej czynności procesowej (w niniejszej sprawie zgłoszenie stosownego wniosku) można było utożsamiać z dokonaniem tejże czynności. W tej sytuacji należy stwierdzić, że zaskarżone zarządzenie było w pełni uzasadnione. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 i art. 198 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.