I FZ 338/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia (NSA) Krystyna Chustecka, po rozpoznaniu w dniu 22 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia L. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 lipca 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 167/14 odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi L. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 18 grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za luty, maj, wrzesień-grudzień 2008 r. oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za czerwiec, lipiec i sierpień 2008 r. postanawia: 1) uchylić zaskarżone postanowienie, 2) przywrócić termin do wniesienia skargi kasacyjnej.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 167/14, odmówił L. K. przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Łodzi z 16 kwietnia 2014 r. w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 18 grudnia 2013 r. Zdaniem Sądu I instancji treść wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej dowodzi, że pełnomocnik skarżącego, nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Powodem, dla którego pełnomocnik strony nie wniósł skargi kasacyjnej w ustawowym terminie była jego choroba. Z załączonych do wniosku o przywrócenie terminu zaświadczeń wynika, że pełnomocnik pozostawał chory nieprzerwanie w okresie od 13 maja do 26 czerwca 2014 r., przy czym pierwsze z zaświadczeń lekarskich, datowane na 12 maja 2014 r., wyznacza okres niezdolności do pracy na czas między 13 a 29 maja 2014 r., drugie natomiast dotyczy okresu między 30 maja i 17 czerwca 2014 r. Oznacza to, że jeszcze przed upływem terminu do złożenia skargi kasacyjnej (termin ten upływał 16 czerwca 2014 r.) pełnomocnik strony był świadomy, że nie będzie w stanie samodzielnie dokonać tej czynności. Jednocześnie ani z wniosku, ani z załączonych zaświadczeń lekarskich, nie wynika, że choroba, na którą cierpiał, uniemożliwiała mu skontaktowanie się ze skarżącym. Pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Domagał się uchylenia orzeczenia w całości. Zarzucił orzeczeniu naruszenie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ) dalej: P.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że skarżący z własnej winy uchybił terminowi do złożenia skargi kasacyjnej. Wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, że nie można przypisać mu winy w uchybieniu terminu, gdyż nie mógł mimo należytej staranności podjąć działań zawodowych ze względu na stan zdrowia i rodzaj choroby oraz z powodu obowiązujących go jako ubezpieczonego przepisów art. 17 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (t.j. Dz.U. z 2010 r., Nr 77, poz. 512). Zatem wniesienie środka zaskarżenia Do pisma z dnia 11 września 2014 r. pełnomocnik strony dołączył zaświadczenie lekarskie, w którym wskazano, że pełnomocnik przebywał na zwolnieniu lekarskim od dnia 13 maja do 29 maja 2014 r. oraz od 18 czerwca do 26 czerwca 2014 r. i w tym okresie choroba uniemożliwiła mu wykonywanie obowiązków służbowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej: P.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Z kolei w myśl art. 86 § 1 P.p.s.a, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. We wniosku strona powinna przy tym uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). W świetle wyżej cytowanych przepisów każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania instytucji przywrócenia terminu. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności postępowania po upływie ustawowego terminu zakreślonego do jej wykonania wymaga więc uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej, ale także lżejszej jej postaci, tj. niedbalstwa, rozumianego jako niedołożenie należytej staranności, jakiej można wymagać od każdej osoby dbającej o swoje interesy. Wykluczenie natomiast winy w uchybieniu terminu wymaga wykazania, że mimo dołożenia wszelkich możliwych w danych warunkach starań, strona nie mogła przezwyciężyć przeszkody uniemożliwiającej jej dokonanie czynności postępowania w terminie ustawowym. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności przedmiotowej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że pełnomocnik skarżącego w sposób należyty uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej. Kopie zaświadczeń lekarskich załączone do wniosku o przywrócenie terminu z dnia 2 lipca 2014 r. uprawdopodabniają okoliczność, że pełnomocnik w okresie od dnia 13 maja 2014 r. do dnia 29 maja 2014 r. oraz od dnia 30 maja 2014 do dnia 17 czerwca 2014 r. nie był zdolny do pracy. Ponadto do wniesionego pisma z dnia 11 września 2014 r. pełnomocnik strony dołączył zaświadczenie lekarskie, z którego wynika, że w okresie od 13 maja do dnia 17 czerwca 2014 r. nie był zdolny do wykonywania obowiązków służbowych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w świetle powyższego uznać należy, że Sąd I instancji niezasadnie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Uwzględniając zasadność zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 2 oraz art. 86 § 1 w zw. art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.