I FZ 279/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Danuta Oleś, , , po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. sp.k. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 sierpnia 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 772/19 odrzucające skargę w sprawie ze skargi P. sp.k. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 10 stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec i sierpień 2014 r. postanawia oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 14 sierpnia 2019 r. odrzucił skargę P. sp.k. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 10 stycznia 2019 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec i sierpień 2014 r. W uzasadnieniu postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 23 lipca 2019 r. spółka została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Pełnomocnikowi spółki prawidłowo doręczono wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi 26 lipca 2019 r. Wyznaczony przez Sąd termin do dokonania powyższej czynności upłynął 2 sierpnia 2019 r. Po sprawdzeniu w rejestrze dochodów budżetowych Sądu stwierdzono, że wpis od skargi nie został uiszczony. W zażaleniu na powyższe postanowienie spółka zaskarżyła postanowienie w całości, zarzucając naruszenie art. 58 § 3 i art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez odrzucenie skargi, przez co naruszone zostało prawo skarżącej do rozpatrzenia jej sprawy przez sąd. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 219 § 2 P.p.s.a. opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Przepis tego artykułu jednoznacznie wskazuje dwie formy uiszczenia należnej wpłaty. Oznacza to, że nie można skutecznie uiścić należnej opłaty sądowej w żaden inny sposób. Bezspornym jest, że w niniejszej sprawie wpis od skargi nie został wniesiony w ogóle. Natomiast prawomocnym postanowieniem WSA w Warszawie z 9 lipca 2019 r., Sąd ten utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z 17 czerwca 2019 r., odmawiające spółce przyznania prawa pomocy. Zupełnie zatem niezasadne pozostają zarzuty odnoszące się do braku uwzględnienia trudnej sytuacji finansowej i majątkowej spółki. Podobnie wskazywanie na etapie odrzucenia skargi na wadliwą konstrukcję kalkulacji wpisu jest bezzasadne. Możliwość kwestionowania wysokości wskazanego wpisu od skargi strona miała na etapie doręczenia jej stosownego zarządzenia. Z akt sprawy wynika, że skarżąca ani nie wniosła skutecznie środka zaskarżenia od tego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, ani wpisu tego nie uiściła. Kwestie podniesione w przedmiotowym zażaleniu nie dotyczą w istocie zaskarżonego postanowienia, lecz prawidłowości zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu oraz odmowy przyznania prawa pomocy. Nietrafny jest również zarzut naruszenia art. 45 Konstytucji RP w powiązaniu z art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez naruszenia prawa do sądu. Prawo do sądu nie jest prawem absolutnym i może podlegać ustawowym ograniczeniom: podmiotowym (w zakresie legitymacji procesowej określonych podmiotów), przedmiotowym (określone kategorie spraw), formalnym (np. przymus adwokacki) czy finansowym (koszty sądowe). Kwestia zapewnienia dostępu do sądu wiążąca się z oceną sytuacji materialnej spółki została przeanalizowana przez Sąd pierwszej instancji w postępowaniu wpadkowym dotyczącym wniosku o przyznanie prawa pomocy. Odrzucenie skargi z powodu nieuiszczenia wpisu od niej nie jest nieuprawnionym ograniczeniem prawa do sądu, o czym wypowiadał się zarówno Naczelny Sąd Administracyjny (por. postanowienie NSA z 23 listopada 2010 r., sygn. akt II FZ 486/10 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl), Trybunał Konstytucyjny (wyrok z 16 listopada 2011 r., sygn. akt SK 45/09, OTK-A 2011, Nr 9, poz. 97), jak i Europejski Trybunał Praw Człowieka (m.in. w wyroku w sprawie 6289/73, § 20 i nast.). W świetle powyższego, prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę jako nieopłaconą. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 P.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.