I FZ 277/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, , , po rozpoznaniu w dniu 12 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia C. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 275/16, odrzucające skargę C.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 16 grudnia 2015 r. nr [...], [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od maja do grudnia 2010 r. postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 9 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 275/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę C. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 16 grudnia 2015 roku, w przedmiocie podatku od towarów i usług od maja do grudnia 2010 r. Sąd uzasadniając powody odrzucenia skargi wyjaśnił, że skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi oraz do uiszczenia należnego wpisu i pouczony o skutkach niezastosowania się do tego wezwania. Przesyłka zawierająca przedmiotowe zarządzenia, pomimo dwukrotnego, prawidłowego awizowania nie została odebrana przez pełnomocnika strony. W związku z powyższym, zgodnie z treścią art. 73 § 4 p.p.s.a., przesyłka została uznana za doręczoną 23 marca 2016 r., tj. z upływem czternastodniowego okresu przechowywania przesyłki w placówce pocztowej. Tym samym, zdaniem Sądu pierwszej instancji, termin do uiszczenia należnego w sprawie wpisu oraz do uzupełnienia braku formalnego skargi upływał 30 marca 2016 r. Wpis taki nie został uiszczony, a brak formalny skargi nie został usunięty, a zatem zakreślony termin upłynął bezskutecznie. Pełnomocnik strony skarżącej w złożonym zażaleniu wskazał, że przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi nie została doręczona w sposób prawidłowy. Zaznaczył przy tym, że nie wynikało z niej aby strona została poinformowana o możliwości odbioru przesyłki w terminie 7 dni oraz w 14 dniowym terminie ponownego awizowania przesyłki licząc od pierwszego zawiadomienia. Zaznaczył, że określono w niej inny niż zwyczajowy, pobliski punkt odbioru, w którym pozostawiono przesyłkę na okres 14 dni. Zwrócił również uwagę na to, że koperta zawierająca przesyłką była zaopatrzona w pieczęcie i daty nieodpowiadające terminom związanym z procedurą jej doręczenia. Zdaniem autora zażalenia, wszystkie ww. okoliczności wskazują na nierzetelność doręczyciela, a w konsekwencji to, że przesyłki faktycznie nie doręczono. Naczelny Sąd Administracyjny ważył, co następuje: Zażalenie podlega oddaleniu. Należy przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 73 § 3 p.p.s.a., w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. W takiej sytuacji, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, o czym stanowi art. 73 § 4 p.p.s.a. Z kolei w myśl art. 65 § 1 p.p.s.a., sąd dokonuje doręczeń przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 roku - Prawo pocztowe (Dz. U., poz. 1529), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy. Z kolei stosownie do art. 65 § 2 p.p.s.a., do doręczania pism w postępowaniu sądowym przez operatora pocztowego, stosuje się tryb doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym, jeżeli przepisy niniejszego działu nie stanowią inaczej. Oznacza to, że aby w sposób prawidłowy, zgodnie z art. 65 § 2 p.p.s.a. doręczyć pismo sądowe należy, zastosować tryb, o jakim mowa w przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 roku w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (t.j., Dz. U. z 2015 r., poz. 1222 ze zm.,) dalej rozporządzenie. W myśl § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, po pozostawieniu zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki we właściwej placówce pocztowej operatora lub właściwym urzędzie gminy doręczający dokonuje adnotacji o niedoręczeniu przesyłki na formularzu i potwierdzeniu odbioru oraz adnotacji "awizowano dnia" na stronie adresowej niedoręczonej przesyłki i składa swój podpis. Awizowaną przesyłkę przechowuje się w placówce pocztowej operatora lub w urzędzie gminy przez siedem kolejnych dni, licząc od dnia następnego po dniu pozostawienia zawiadomienia (§ 7 ust. 3 rozporządzenia). Jeżeli osoba uprawniona nie zgłosi się po odbiór przesyłki złożonej w placówce pocztowej operatora w terminie, o którym mowa w § 7 ust. 3 rozporządzenia, wówczas placówka pocztowa operatora sporządza powtórne zawiadomienie o możliwości jej odbioru w terminie kolejnych 7 dni licząc od dnia następnego po dniu pozostawienia zawiadomienia oraz zaznacza dokonanie powtórnego zawiadomienia na adresowej stronie niedoręczonej przesyłki adnotacją "awizowano powtórnie dnia" i podpisem, o czym stanowi § 8 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia. W niniejszej sprawie odpis zarządzenia o wezwaniu strony do usunięcia braków formalnych wniesionych skarg został przesłany na wskazany przez pełnomocnika skarżącego adres doręczeń, tj. ul. [...], [...]. Pomimo dwukrotnego awizowania przesyłki (w dniu 9 i 17 marca 2016 r.), nie została ona odebrana przez adresata. Powyższe wynika ze znajdującej się w aktach sprawy koperty oraz informacji zwrotnej dotyczącej potwierdzenia odbioru przesyłki. Mając na uwadze argumentację pełnomocnika strony zaprezentowaną w złożonym zażaleniu należy wskazać, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Przedmiotowe domniemanie może być obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego należy mieć na względzie, że dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywające. Z całą pewnością obalenie domniemania nie może nastąpić w oparciu o gołosłowne oświadczenie strony o tym, że doręczyciel w ogóle nie pozostawił w skrzynce odbiorczej pisma (awizo) informującego stronę o oczekującej na stronę w placówce pocztowej przesyłce. Nota bene strona skarżąca nawet nie wszczęła odpowiedniej procedury reklamacyjnej w celu wyjaśnienia powstałych w jej ocenie nieprawidłowości. Co prawda przesyłka opatrzona jest przekreślonymi pieczęciami i podpisami wskazującymi dzień 22 marca 2016 r., jednak w żaden sposób nie podważa to tego, że strona do 25 marca 2016 r. nie odebrała powyższej przesyłki (mimo że termin odbioru upływał w dniu 23 marca 2016 r.), zwłaszcza, że zawiera ona również inne daty – prawidłowo określające terminy związane z awizacją przesyłki. Również z faktu pozostawienia przesyłki pocztowej w Punkcie Inpost innym niż – zdaniem pełnomocnika skarżącego – zwyczajowy punkt odbioru nie może oznaczać, że przesyłka była doręczona w sposób nieprawidłowy. Bez wszczęcia odpowiedniej procedury reklamacyjnej w tym zakresie nie ma podstaw, aby zakwestionować ww. okoliczności związane z doręczeniem przedmiotowej przesyłki. Należy zatem stwierdzić, że brak było podstaw do podważenia wiarygodności zwrotnego potwierdzenia odbioru przez stronę skarżącą. Tym samym zasadnie w treści zaskarżonego postanowienia przyjęto, że w sprawie zaszły podstawy z art. 220 § 3 p.p.s.a. do odrzucenia skargi. Wziąwszy pod uwagę powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.