I FZ 25/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia E. sp. z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 1832/22 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 31 maja 2022 r., nr 1401-IOV-2.4103.20.2022.APW w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2016 r. i styczeń 2017 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 18 października 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 1832/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę E. sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 31 maja 2022 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2016 r. i styczeń 2017 r. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd wskazał, że zarządzeniem z dnia 11 sierpnia 2022 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 29 sierpnia 2022 r., zatem termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upływał z dniem 5 września 2022 r. W zakreślonym terminie skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi. W konsekwencji skargę należało odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej - "p.p.s.a."). Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie, zaskarżając je w całości i wnosząc o "uchylenie skarżonej decyzji". Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., polegające na jego wadliwym zastosowaniu i wydaniu postanowienia o odrzuceniu skargi, podczas gdy strona w zakreślonym terminie uzupełniła braki formalne skargi, składając pismo w tym zakresie oraz naruszenie art. 53 § 4 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie przez analogię i odrzucenie skargi, pomimo uzupełnienia braków formalnych skargi zgodnie z wezwaniem. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że w wyznaczonym terminie skarżąca uzupełniła braki formalne, przy czym pismo stanowiące odpowiedź na zobowiązanie Sądu, w wyniku omyłki pisarskiej, zostało wysłane na adres Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie, nie zaś do Sądu. Skarżąca przytoczyła treść art. 53 § 4 p.p.s.a. i podniosła, że przepis ten winien mieć zastosowanie przez analogię, a wniesione przez nią pismo powinno wywoływać skutki prawne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia, nie zostało przez skarżącą wykonane. Wbrew twierdzeniom skarżącej, brak było podstaw do uznania, że pismo z dnia 1 września 2022 r., wniesione przez nią do organu, wywołuje skutki prawne. W toku postępowania sądowoadministracyjnego zasadą jest prowadzenie korespondencji bezpośrednio z sądem, przed którym toczy się postępowanie. Z całokształtu unormowań p.p.s.a. jednoznacznie wynika, że tryb pośredni wnoszenia pism stanowi, ściśle określony w ustawie, wyjątek, który wiąże się z koniecznością dokonania dodatkowych czynności bądź realizacją określonych uprawnień przez organ pośredniczący w przekazaniu pisma. Przykładowo ustawodawca w art. 54 § 1 p.p.s.a. przewidział pośredni tryb wnoszenia do sądu administracyjnego skargi. Organ (pośrednik) jest wówczas zobligowany do przekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, może również już na danym etapie skorzystać z uprawnień autokontrolnych (art. 54 § 2 i § 3 p.p.s.a.). W świetle przedstawionych uwag, błędne przesłanie pisma z dnia 1 września 2022 r. na adres organu podatkowego nie mogło czynić zadość zarządzeniu o wezwaniu do usunięcia braków formalnych skargi. Przepis art. 53 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym w przypadku wniesienia skargi wprost do sądu administracyjnego, termin na wniesienie skargi uważa się za zachowany, a sąd ten niezwłocznie przesyła skargę do organu, stanowi wyjątek od zasady ogólnej i nie może być wykładany rozszerzająco. Na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że podnoszone przez skarżącego twierdzenia, dotyczące jego sytuacji życiowej i zmierzające do wykazania braku winy w uchybieniu terminu, pozostają bez wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia w przedmiocie odrzucenia skargi, będą natomiast podlegały badaniu w ramach postępowania wywołanego wnioskiem o przywrócenie terminu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.