I FZ 242/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: , Przewodniczący Sędzia NSA Mariusz Golecki, , po rozpoznaniu w dniu 23 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia C. sp. z o.o. zs. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 5 czerwca 2024 r. sygn. akt I SPP/Bd 9/24 odrzucającego zażalenie C. sp. z o.o. zs. w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 24 kwietnia 2024 r. utrzymującego w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 29 marca 2024 r. sygn. akt I SPP/Bd 9/24 odmawiające przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi C. sp. z o.o. zs. w W. na decyzję Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Toruniu z dnia 22 marca 2023 r. nr 438000-COP.4103.1.2023.7 w przedmiocie: podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do lipca 2020 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 24 kwietnia 2024 r. sygn. akt I SPP/Bd 9/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Bydgoszczy z 29 marca 2024 r., sygn. akt I SPP/Bd 9/24 odmawiające C. sp. z o.o. zs. w W. (dalej: "Strona", "Skarżąca") przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Pismem z 10 maja 2024 r. Strona wniosła zażalenie na ww. postanowienie, które to postanowieniem Sądu pierwszej instancji z 5 czerwca 2024 r. sygn. akt I SPP/Bd 9/24 zostało odrzucone jako niedopuszczalne. Skarżącą pismem z 20 czerwca 2024 r. złożyła zażalenie od postanowienia Sądu pierwszej instancji z 5 czerwca 2024 r. sygn. akt I SPP/Bd 9/24. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny w całości podziela stanowisko i argumentacje Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wyrażoną w uzasadnieniu postanowienia z 5 czerwca 2024 r. sygn. akt I SPP/Bd 9/24. Sąd pierwszej instancji słusznie wskazał, że zaskarżone przez Stronę postanowienia WSA z 24 kwietnia 2024 r., utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z 29 marca 2024 r., skutkowało odrzuceniem zażalenia, z uwagi na niedopuszczalność tego środka zaskarżenia. Sąd pierwszej instancji wydał przedmiotowe postanowienie dokonując prawidłowej i komplementarnej wykładni art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), powołując się przy tym na stosowne orzecznictwo. Z uwagi na wymóg ekonomiki procesowej, przytoczenie tej argumentacji w tym miejscu należało uznać za zbędne. Strona w sformułowanym przez siebie zażaleniu w istocie rzeczy nie wskazała na nic co przemawiałoby za jego uwzględnieniem ograniczając się jedynie do powtórzenia treści swoich poprzednich pism w rozpatrywanej sprawie, co nie miało zupełnie wpływu na powzięte przez Sąd pierwszej instancji w postanowieniu z 5 czerwca 2024 r. rozstrzygnięcie. Należy bowiem w tym miejscu zauważyć, co najwidoczniej umknęło uwadze Strony, że Wojewódzki Sąd Administracyjny 5 czerwca 2024 r. sygn. akt I SPP/Bd 9/24 odrzucił zażalenie Spółki jako niedopuszczalne nie dokonując oceny merytorycznej jego treści. Tymczasem Strona w swoim piśmie z 20 czerwca 2024 r. nie odniosła się w ogóle do przedstawionej w uzasadnieniu postanowienia z 5 czerwca 2024 r. sygn. akt I SPP/Bd 9/24 argumentacji, polemizując de facto nie z przedmiotowym postanowieniem, co z wcześniejszymi postanowieniami w sprawie. Stanowisko takie należało uznać z błędne i nie zasługujące na uznanie. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.