I FZ 236/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: , Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 19 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 2667/22 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 20 września 2022 r., nr 1401-IOV-2.4103.10.2022.MB w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień i wrzesień 2016 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 30 stycznia 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 2667/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm., dalej: P.p.s.a.), odrzucił skargę A. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka" lub "Strona") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 20 września 2022 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień i wrzesień 2016 r. Z przebiegu postępowania przed Sądem pierwszej instancji wynika, że na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 grudnia 2022 r. Spółka – pismem z 27 grudnia 2022 r. – wezwana została do podania wartości przedmiotu zaskarżenia. Na wykonanie wezwania zakreślono termin siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi w trybie art. art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (zob. k. 39 i 40 akt sądowych). Przedmiotowe zarządzenie zostało prawidłowo doręczone upoważnionemu pracownikowi w siedzibie Spółki w dniu 30 grudnia 2022 r. i nie zostało wykonane zakreślonym w terminie (zob. k. 41 akt sądowych - potwierdzenie odbioru). W tych okolicznościach zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Spółki. W zażaleniu na przedmiotowe postanowienie – pismem z 9 lutego 2023 r. – Strona zaskarżyła je w całości. Domagając się jego uchylenia, zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. poprzez bezpodstawne odrzucenie skargi, w sytuacji gdy nie była ona dotknięta brakami, a ponadto Strona nie została wezwana do uzupełnienia braku, z którego powodu doszło odrzucenia skargi. W uzasadnieniu podniesiono, że Spółka nie była wzywana do uzupełnienia braków fiskalnych skargi, jak wynika to z części uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, wobec powyższego postanowienie to jest w całości niezasadne w faktycznym stanie sprawy (zob. str. 3 zażalenia, k. 63 akt sądowych). Wraz z zażaleniem stanowiącym przedmiot niniejszego postępowania Strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, powtarzając wysłowione w tym wniosku wyrażone żądanie przywrócenia terminu także w ust. 5 niniejszego zażalenia. Żądanie strony zostało objęte i rozpoznane wraz z wnioskiem w sprawie o sygn. I FZ 237/23. Nie było zatem podstaw prawnych aby do żądania Strony odnosić się także w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie odpowiada prawu pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, wniesione zażalenie podlegało zatem oddaleniu. Zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie do dyspozycji art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a w przypadku skargi pod rygorem jej odrzucenia. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie dostrzeżonych w niej braków formalnych. Brakiem formalnym skargi jest również oznaczenie wartości przedmiotu zaskarżenia, zgodnie bowiem z art. 215 § 1 P.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zarówno skierowane do Spółki wezwanie z dnia 27 grudnia 2022 r. do podania wartości przedmiotu zaskarżenia, jak również wydane w jego następstwie postanowienie Sądu pierwszej instancji z 30 stycznia 2023 r. o odrzuceniu skargi, były prawidłowe. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało bowiem w sposób prawidłowy doręczone upoważnionemu pracownikowi w siedzibie Spółki w dniu 30 grudnia 2022 r., w sposób prawidłowy oraz czytelny określało treść powinnego zachowania Spółki, a przy tym, zawierało pouczenie o terminie i skutkach nieuzupełnienia wskazanego braku w terminie. Skoro zatem wezwanie to w zakreślonym terminie, który na skutek dnia wolnego przypadającego 6 stycznia 2023 r., upływał w istocie 9 stycznia 2023 r. (zob. k. 41 akt sądowych, potwierdzenie odbioru) nie zostało wykonane, to wniesiony środek prawny – stosownie do dyspozycji art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. – podlegał odrzuceniu z mocy prawa, o czym zasadnie orzekł Sąd pierwszej instancji. Powyższe wynika z faktu, że zainicjowane postępowanie zażaleniowe ma w istocie charakter stricte formalny, sprowadzający się do oceny prawidłowości i kompletności ciągu czynności materialno-technicznych składających się na kontrolę prawidłowości wydanego w sprawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału, wezwania wykonującego to zarządzenie, które jest kierowane do strony postępowania sądowoadministracyjnego, oraz adnotacji dokonanych przez doręczyciela na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki, która zawiera wezwanie do uzupełnienia braków skargi. W przypadku zaistnienia prawidłowego ciągu wymienionych zdarzeń ustawa wiąże skutek prawny w postaci otwarcia biegu terminu do usunięcia braków skargi. Niedokonanie omawianej czynności w terminie skutkuje zatem odrzuceniem skargi z przyczyn formalnych z mocy prawa, a więc jeszcze przed przystąpieniem do oceny merytorycznej środka prawnego. Skutków prawnych powstałych z mocy ustawy nie mogło zatem zmienić błędnie wskazanie przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że "termin do uiszczenia wpisu od skargi upłynął bezskutecznie w dniu 13 stycznia 2023 r." powtórzone także w końcowej części uzasadnienia, (por. str. 1 i 3 uzasadnienia zaskarżonego postanowienia – k. 44 i 45 akt sądowych). Nie mniej jednak na okoliczność powyższą zasadnie zwróciła uwagę Spółka, błędnie jednakże upatrując w tej okoliczności podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, a w konsekwencji opierając cały ciężar podnoszonej w zażaleniu argumentacji na tej kwestii. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną (zażalenie), nie tylko wtedy, gdy nie ma usprawiedliwionych podstaw, ale także wówczas, gdy zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Ze wskazanych wyżej powodów, uznać należało zatem, że taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji ----------------------- 2