I FZ 227/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: , Przewodniczący Sędzia NSA: Janusz Zubrzycki (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 6 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 1173/16 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 29 stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, kwiecień 2014 r. i dokonania zabezpieczenia jej na majątku podatnika postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 1 czerwca 2016 r. w sprawie o sygnaturze akt III SA/Wa 1173/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek S. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej powoływana jako: "Strona", "Skarżąca") o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 29 stycznia 2016 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z 6 listopada 2015 r. w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, kwiecień 2014 r. i dokonania zabezpieczenia jej na majątku podatnika. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu orzeczenia wskazał, że Strona we wniosku o wstrzymanie wykonania ww. decyzji organów podatkowych stwierdziła, że stosowanie wobec niej tak drastycznego środka zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego, w sytuacji gdy kwestia jego wysokości nie została merytorycznie rozstrzygnięta, jest co najmniej przedwczesne, a z pewnością naraża Stronę na ogromne straty, utratę zaufania u kontrahentów, a w konsekwencji nawet na upadłość. W ocenie Sądu, Skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej powoływana jako: "P.p.s.a."). Wskazując na okoliczności uzasadniające wystąpienie przesłanki znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków Strona nie przedstawiła bowiem stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, a zatem – zdaniem Sądu – brak było podstaw do udzielenia Stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami. W zażaleniu na opisane wyżej postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Strona wniosła o uchylenie tego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Wskazała przy tym na naruszenie przez Sąd przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że Skarżąca w sposób niedostateczny uprawdopodobniła wystąpienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji w przedmiocie dokonania zabezpieczenia na majątku Skarżącej, pomimo że w świetle zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego i dostępnej wiedzy, wskazane przesłanki, choć ogólne, w pełni uprawdopodabniają niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż kwestionowane postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odpowiada prawu. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie, wskazuje się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. To w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Również w jej interesie leży poparcie tychże twierdzeń stosownymi dokumentami. Uprawdopodobnienie okoliczności wskazanych we wniosku nie oznacza bowiem gołosłownego stwierdzenia przez podmiot powołujący się na te okoliczności, że one zachodzą (postanowienie NSA z 13 listopada 2014 r., II FZ 1504/14, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, należy podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie co do tego, że Strona w niniejszej sprawie nie uprawdopodobniła, że wykonanie kwestionowanej decyzji mogłoby spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. Za niewystarczającą – w kontekście obowiązku wykazania przez stronę, iż zaistniały przesłanki, o których mowa w ww. przepisie – trzeba uznać argumentację Skarżącej, która sprowadza się do ogólnych twierdzeń odnośnie możliwości utraty przez Skarżącą jej pozycji rynkowej oraz problemów z płynnością finansową na skutek wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, skoro nie została ona poparta konkretnymi danymi, np. dotyczącymi bieżącej sytuacji majątkowej Strony. Należy zgodzić się ze Skarżącą co do tego, że określona przez organ podatkowy w kwestionowanej decyzji przybliżona kwota zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług jest kwotą znaczną. Jednakże z uwagi na brak w aktach sprawy danych odnośnie bieżącej sytuacji finansowej Skarżącej, popartych dokumentami źródłowymi, nie można jednoznacznie stwierdzić, że zabezpieczenie na majątku Skarżącej wspomnianej przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego mogłoby spowodować dla Skarżącej efekt w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. Jedynie bowiem porównanie konkretnych danych liczbowych dotyczących majątku Strony z wysokością ustanowionego zabezpieczenia pozwoliłoby ocenić, czy faktycznie wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje utratę płynności finansowej Strony. Podobnie należy ocenić argumentację Skarżącej odnośnie skutku wykonania kwestionowanej decyzji, w postaci utraty zaufania kontrahentów wobec tejże Skarżącej. Nie dysponując danymi, o których mowa wyżej, nie można bowiem stwierdzić, że zabezpieczenie na majątku Skarżącej tak znacznej kwoty będzie skutkować utratą jej dotychczasowej pozycji na rynku. Tak jak wcześniej wspomniano – obiektywnie rzecz ujmując – kwota określona w decyzji jest znaczna, jednakże nie jest wiadome jak kwota ta wygląda w odniesieniu do wartości majątku Strony i jej możliwości płatniczych, to znaczy, czy zabezpieczenie tej kwoty na majątku Strony będzie na tyle dolegliwe, że negatywnie wpłynie na jej dotychczasowe stosunki z kontrahentami. Odnosząc się przy tym do argumentu Strony podniesionego w zażaleniu, jakoby w aktach sprawy znajdowała się wystarczająca dokumentacja dotycząca jej sytuacji finansowej, Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że faktycznie akta podatkowe zawierają kserokopię sprawozdania finansowego Strony, jednakże dotyczy ono okresu od 1 stycznia do 31 grudnia 2014 r. Nie można zatem uznać, że na podstawie dokumentacji tej możliwe jest ustalenie aktualnego stanu majątkowego i możliwości finansowych Strony. Należy zatem zgodzić się z oceną Sądu pierwszej instancji co do tego, że ogólne twierdzenia Skarżącej w powyższym zakresie w żadnym stopniu nie uprawdopodabniają przesłanek przemawiających za koniecznością udzielenia tejże Skarżącej ochrony tymczasowej przewidzianej w art. 61 § 3 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.