I FZ 201/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Zbigniew Łoboda, po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia G. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 lipca 2025 r. sygn. akt I SA/Łd 126/25 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 27 grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2018 roku postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 15 lipca 2025 r., sygn. akt I SA/Łd 126/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie ze skargi G. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca", "strona" lub "spółka") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (dalej: "DIAS") z dnia 27 grudnia 2024 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2018 roku, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej - "p.p.s.a.") odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji. W dniu 10 lutego 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi strona wniosła skargę na decyzję DIAS z dnia 27 grudnia 2024 r., w której to zawarła jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji pociągać będzie za sobą dotkliwe dla niej skutki finansowe, podczas gdy decyzje organów obu instancji, wydane zostały z rażącym naruszeniem przepisów postępowania i wysoce prawdopodobne jest ich wzruszenie w toku postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, przy czym ustalenia opierane są na niepotwierdzonych tezach lub na postępowaniu, które już w trakcie modyfikuje ustalenia organu. Strona wskazywała na brak uzupełnienia przez organ postępowania dowdowego, mimo licznych wniosków w tym zakresie oraz poczynienie błędnych ustaleń faktycznych w sprawie, stojących w oczywistej sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. W zaskarżonym postanowieniu z dnia 15 lipca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, iż wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem WSA, spółka nie uprawdopodobniła w złożonym wniosku okoliczności wskazujących na wystąpienie skutków określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Na powyższe postanowienie w dniu 7 sierpnia 2025 r. skarżąca wniosła zażalenie, zaskarżając je w całości, zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu zażalenia strona podnosiła, iż twierdzenia skarżącej popierały dokumenty już utrwalone w aktach sprawy, a mianowicie dotyczące prowadzonego przeciwko niej postępowania karnego, czy też zablokowania jej rachunków bankowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlegało oddaleniu. Stosowanie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w część aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zauważyć należy, że sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli została spełniona co najmniej jedna z ustawowych przesłanek, uregulowana w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. gdy stwierdzono, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody albo niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi więc o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1064/12) Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FZ 110/10). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący wskazać na konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26.06.2025 r., sygn. akt III OZ 332/25) W świetle powyższego nie można uznać, ażeby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji naruszył przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. W skardze do tego Sądu, domagając się udzielenia ochrony tymczasowej, spółka nie przedstawiła jakiejkolwiek argumentacji odwołującej się do jej sytuacji majątkowej, ażeby możliwe było dokonanie oceny, czy faktycznie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Zaistnienia przesłanek ochrony tymczasowej strona zasadniczo doszukiwała się, jak wskazywała w złożonym wniosku, w "wysokim prawdopodobieństwie wzruszenia decyzji w postępowaniu sądowadministracyjnym". Zauważyć jednak trzeba, że ustawodawca nie powiązał wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na dany akt. Sąd administracyjny rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania aktu nie może, choćby wstępnie badać, czy zaskarżony akt dotknięty jest wadą uzasadniającą jego uchylenie lub stwierdzenie nieważności (por. uchwała NSA z 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07). Z powyższych powodów zarzuty zawarte w zażaleniu nie mogły zostać uwzględnione. Ponadto wskazać należy, iż zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji nie jest środkiem służącym do uzupełniania złożonego w sprawie wniosku. Jest to jeden z dwóch środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Postępowanie zażaleniowe ma na celu zweryfikowanie legalności działania sądu pierwszej instancji przy wydawaniu objętego zażaleniem postanowienia (co wynika z art. 194 § 1 p.p.s.a.), a nie ponowne rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W konsekwencji rola Naczelnego Sądu Administracyjnego ogranicza się jedynie do kontroli pod względem zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. Za niedopuszczalną należy zatem uznać sytuację, w której zażalenie ze środka zaskarżenia stałoby się pismem uzupełniającym wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 23 kwietnia 2009 r. sygn. akt I OZ 375/09, z dnia 29 listopada 2011 r. sygn. akt II OZ 1240/11, z dnia z dnia 3 marca 2016 r. sygn. akt I FZ 33/16, z dnia 12 października 2018 r., sygn. akt I OZ 937/18 oraz z dnia 12 listopada 2019 r. sygn. akt I OZ 1054/19 I OZ 937/18, a także J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010 r., s. 212-213). Powyższe jest o tyle istotne, iż w złożonym zażaleniu strona powołuje szereg nowych, w stosunku do złożonego wniosku okoliczności, którymi próbuje wykazać zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, co nie mogło być uwzględnione. Z powyższych względów i na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.