I FZ 198/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska, , , po rozpoznaniu w dniu 4 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia E. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 stycznia 2017 r. sygn. akt I SA/Wr 1353/16 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 16 sierpnia 2016 r. nr ... w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2012 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 23 stycznia 2017 r., I SA/Wr 1353/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", odmówił E. K. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. z 16 sierpnia 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2012 r. Przedstawiając stan sprawy WSA wskazał, że wraz ze złożoną skargą E. K. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu podnosząc, iż wyegzekwowanie wynikających z tej decyzji zobowiązań podatkowych narazi ją na dotkliwe skutki finansowe. Skarżąca podała, że ma wraz mężem na utrzymaniu pięcioro dzieci. Wspomaga również pozostałą ósemkę. Podkreśliła ponadto, że wykonanie niezgodnej z prawem decyzji wywołałoby dotkliwe konsekwencje, niedające się w żaden sposób naprawić, gdyż prowadziłoby do likwidacji przedsiębiorstwa oraz zwolnienia zatrudnianych pracowników. W piśmie procesowym z 15 listopada 2016 r. Skarżąca dodała, że podjęto wobec niej czynności egzekucyjne, co uniemożliwiło prowadzenie działalności gospodarczej oraz zagroziło zawartej przez nią umowie kredytowej. Na poparcie Skarżąca dołączyła kopię umowy kredytowej zawartej 24 czerwca 2010 r. na kwotę 1.920.000,00 zł z terminem spłaty do 23 czerwca 2025 r. oraz podsumowanie księgi przychodów i rozchodów za okres od stycznia do września 2016 r. WSA wskazał, że z wyjaśnień Skarżącej przedstawionych w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy wynikało, iż jej miesięczny dochód osiągany wraz z małżonkiem wynosi 58.084,08 zł. Jest ponadto współwłaścicielką 19 nieruchomości o łącznej wartości szacunkowej wynoszącej ok. 15.304.000,00 zł, z których część obciążonych jest hipotekami na łączną kwotę ok. 9.500.000,00 zł. Wysokość miesięcznych rat kształtuje się na poziomie ok. 27.000,00 zł, czego 16.000,00 zł to zobowiązania zaciągnięte w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. W oparciu o powyższe dane WSA stwierdził, że majątek Skarżącej, mimo znacznych obciążeń kredytowych, przewyższa zdecydowanie wysokość należności podatkowych objętych zaskarżoną decyzją, wynoszących ok. 1.000.000,00 zł. Stąd WSA wywiódł, że wykonanie tej decyzji nie może wywołać znacznej szkody w tym majątku. WSA dodał, że nie było również przesłanek do uznania, iż zapłata podatku mogłaby doprowadzić do zaprzestania wykonania działalności gospodarczej i zwolnienia pracowników. Tym bardziej, że ze złożonych dokumentów nie wynikało, iż Skarżąca w ogóle jakichkolwiek pracowników zatrudnia. WSA dodał, że na podstawie dokumentów zgromadzonych w toku postępowania nie można było ustalić jaki jest obecnie stan zasobów Skarżącej zgromadzonych na rachunku firmowym. Na powyższe orzeczenie Skarżąca złożyła zażalenie, w którym wniosła o jego oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zażalenie Skarżąca oparła na zarzucie naruszenia art. 61 § 3 Ppsa, poprzez błędne przyjęcie braku zaistnienia przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie jest pozbawione uzasadnionych podstaw i w związku z tym podlega oddaleniu. Przystępując do oceny wniesionego środka odwoławczego należy na wstępie podkreślić, że instytucja ochrony tymczasowej, uregulowana w art. 61 § 3 Ppsa, ma za zadanie chronić strony postępowania przed ujemnymi konsekwencjami wykonania skarżonego aktu, których to konsekwencji późniejsze, ewentualne uwzględnienie skargi nie byłoby w stanie naprawić. Stąd też ustawodawca w treści tego przepisu, jako przesłanki zastosowania omawianej instytucji procesowej, wskazał niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków. W rozpoznawanej sprawie został zgromadzony materiał dowodowy, z którego wynika, że Skarżąca reguluje znaczne zobowiązania kredytowe, ale wraz z mężem posiada jednocześnie stały dochód, wystarczający na pokrycie tych zobowiązań oraz na bieżące utrzymanie osób pozostających wraz z nią we wspólnym gospodarstwie domowym. Ponadto małżonkowie dysponują majątkiem, którego wartość zdecydowanie przewyższa zobowiązania objęte zaskarżonym aktem. WSA wskazał na tej podstawie, że egzekucja należności podatkowych, w przypadku Skarżącej, nie doprowadzi zatem do skutków, o których mowa w treści art. 61 § 3 Ppsa. Zdaniem NSA, był to wniosek słuszny, który nie może stanowić naruszenia tego przepisu, tak jak zostało to stwierdzone w treści wniesionego zażalenia. Wywody WSA należy uznać za tym bardziej uprawnione, że Skarżąca w złożonym zażaleniu nie przedstawiła żadnych konkretnych argumentów, które poddawałyby pod wątpliwość słuszność motywów odmowy uwzględnienia jej wniosku. Oprócz ogólnikowych stwierdzeń Skarżąca nie wyjaśniła dlaczego ewentualne zajęcie którejkolwiek z 19 nieruchomości w celu zaspokojenia wierzytelności podatkowych może doprowadzić do skutków opisanych w art. 61 § 3 Ppsa. W szczególności nie wykazała, że każda z tych nieruchomości jest niezbędna z punktu widzenia potrzeb mieszkaniowych jej rodziny, lub stanowi nieodzowny element przedsiębiorstw prowadzonych przez nią, lub przez jej małżonka. Z treści zażalenia nie wynika zatem, w jaki sposób ewentualne czynności egzekucyjne mogłyby pozbawić jej rodzinę źródła zarobkowania, czy też wywołać inną znaczną szkodę lub trudny do odwrócenia skutek. WSA wskazał ponadto, że Skarżąca nie ujawniła jakimi środkami finansowymi dysponuje na rachunku firmowym. Nie przedstawiła również dokumentów potwierdzających zatrudnianie pracowników. W kontekście podnoszonych we wniosku argumentów (brak środków na pokrycie należności, konieczność zwolnienia pracowników) dziwi zatem, że te okoliczności, także na etapie zażalenia, nie zostały przez Skarżącą wyjaśnione. NSA podziela stanowisko, że wstrzymania wykonania decyzji nie można stosować w sytuacji, gdy po stronie wnioskodawcy powstanie wprawdzie uszczerbek finansowy wywołany koniecznością zapłaty należnych zobowiązań, lecz pozostanie on bez istotnego wpływu na prowadzoną działalność, takiego jak np. groźba jej likwidacji lub zwolnienie większości pracowników. Z akt sprawy nie wynika jednak, aby w przypadku Skarżącej istniało takie zagrożenie. Z kolei wniesione zażalenie, oprócz gołosłownych i ogólnikowych stwierdzeń, nie dostarczyło żadnych konkretnych argumentów, pozwalających na weryfikację stanowiska Sądu pierwszej instancji. Z tych powodów NSA, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.