I FZ 185/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Danuta Oleś, , , po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. Sp. z o. o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 2347/14 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Sp. z o. o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 28 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2011 r. postanawia oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z 11 marca 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 2347/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej spółka) wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2011 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że spółka we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie uprawdopodobniła, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, która uniemożliwia jej poniesienie wymaganych zobowiązań – nie nadesłała dokumentów odzwierciedlających jej sytuację materialną i możliwości płatnicze. Nie wykazała w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W zażaleniu na powyższe postanowienie spółka zaskarżyła je w całości, zarzucając naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej P.p.s.a.) poprzez jego niezastosowanie w stanie faktycznym, w którym znajduje on zastosowanie w sposób mający wpływ na wynik sprawy poprzez brak uznania, że w przypadku spółki zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Zarzucono także naruszenie art. 141 § 4 w związku z art. 166 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na braku precyzyjnego rozstrzygnięcia. Wniesiono także o uwzględnienie zawartych w piśmie wniosków dowodowych oraz przeprowadzenie dowodów z załączonych dokumentów. Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści przytoczonego przepisu wynika, iż co do zasady wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia. Postanowienie sądu o wstrzymaniu wykonania aktu w całości lub w części stanowi zatem odstępstwo od tej generalnej reguły i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu określonych w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przesłanek, których istnienie musi wykazać wnioskodawca. W rozpatrywanej sprawie stwierdzić należy, że złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został uzasadniony z punktu widzenia wskazanych wyżej przesłanek ustawowych. Złożony wniosek zawierał niczym nie poparte twierdzenia strony co do ewentualnych skutków jakie może wywrzeć zaskarżona do Sądu decyzja organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny mając tylko takie dane, oparł się na nich i prawidłowo uznał, że brak jest przesłanek do wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji. Nie można zatem czynić Sądowi zarzutu, że nieprawidłowo uznał, że w przedmiotowym stanie faktycznym nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy tez spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd nie miał możliwości weryfikacji twierdzeń strony. Opierając się na informacjach przedstawionych we wniosku nie był w stanie stwierdzić czy podane okoliczności znajdują poparcie w rzeczywistości. Również zarzut naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 166 P.p.s.a. nie zasługiwał na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego postanowienia spełnia przesłanki wymienione w podanym przepisie. Zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów oraz podstawę prawną rozstrzygnięcia wraz z uzasadnieniem. Na marginesie należy zauważyć, że złożenie dokumentacji potwierdzającej przedstawione we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okoliczności, na etapie postępowania zażaleniowego nie czyni błędnym czy też nieprawidłowym rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Kontrolą Naczelnego Sądu Administracyjnego objęte jest jedynie zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na etapie rozpoznawania omawianego wniosku spółki dysponował jedynie danymi w nim zawartymi, zatem jego orzeczenie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jest prawidłowe. Ponadto na uwagę zasługuje okoliczność, że stosownie do treści art. 61 § 4 P.p.s.a. w razie zmiany okoliczności sąd może zmienić bądź uchylić postanowienie wydane w sprawie wstrzymania aktu lub czynności. Mając powyższe na uwadze, wobec nie naruszenia prawa przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a tym samym braku podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, należało zażalenie oddalić, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.