I FZ 176/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska, , , po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. R. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 30 maja 2018 r. sygn. akt I SA/Sz 863/17 w zakresie wezwania o uiszczenie wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia 21 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty, marzec, kwiecień, maj i czerwiec 2014 r. postanawia oddalić zażalenie.

Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 30 maja 2018 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm., dalej: P.p.s.a.) wezwał A. R. (dalej: skarżący) do uzupełnienia wpisu sądowego (uiszczonego w wysokości 20.000 zł) od wniesionej skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia 21 lipca 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec 2014 r., w kwocie 80.000 ustalonego po przeprowadzeniu, na podstawie art. 218 P.p.s.a. dochodzenia w celu ustalenia wartości przedmiotu sporu na kwotę 16.718.134 zł, na która składa się kwota 8.651.429 zł podatku do zapłaty z art. 108 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: "ustawa o VAT") oraz kwota 8.066.705 zł zakwestionowanego przez organ podatku naliczonego za poszczególne okresy rozliczeniowe, wymienione w zaskarżonej decyzji, stosownie do § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem RM". W zażaleniu na powyższe zarządzenie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia w całości, ustalenie wartości przedmiotu sporu na kwotę 8.071.511 zł oraz ustalenie wysokości wpisu na kwotę 80.716 zł. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, w postaci art. 215 § 1-2 P.p.s.a., art. 216 P.p.s.a., art. 213 P.p.s.a., poprzez przyjęcie, iż – w przypadku zaskarżenia decyzji, którą odmówiono skarżącej prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur zakupowych uznanych za puste oraz określenia zobowiązania na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT od odpowiadających tym fakturom faktur sprzedażowych – wartość przedmiotu sporu stanowi suma kwoty podatku wynikającego z odmowy prawa do odliczenia podatku naliczonego oraz kwoty określonej na podstawie art. 108 ustawy o VAT, podczas, gdy w tej sytuacji wartość przedmiotu sporu wyznacza tylko kwota wynikająca z odmowy prawa do odliczenia podatku naliczonego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 230 § 1 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, a w innych sprawach pobiera się wpis stały (art. 231 P.p.s.a). W orzecznictwie przyjmuje się, iż przez "sprawy, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne" należy rozumieć te, w których przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną bądź stwierdzające jej istnienie (por. postanowienie NSA z 23 czerwca 2008 r., II FZ 227/08 opubl.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast jeżeli przedmiotem zaskarżenia nie jest akt kreujący (albo stwierdzający istnienie) należności pieniężnej, to stosownie do art. 231 P.p.s.a. należny jest w niej wpis stały. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem wniesionej do Sądu skargi skarżącego była decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 21 lipca 2017 r., utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej S. z 30 listopada 2016 r., mocą której określono skarżącemu w podatku od towarów i usług nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oraz kwotę podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. W sprawie nie było sporne, że od skargi na powyższą decyzję organu odwoławczego należny był wpis stosunkowy. Zdaniem jednak strony skarżącej Przewodniczący Wydziału, wartość przedmiotu zaskarżenia określił (kształtując tym samym pośrednio kwotę wpisu sądowego) w kwocie znacznie wyższej, niż wynikająca z decyzji należność pieniężna będąca przedmiotem zaskarżenia. Błędnie bowiem zliczył całą wartość zadeklarowanego przez skarżącego podatku naliczonego, podczas stanowi ona już element zobowiązania podatkowego, które określono w decyzji. Zdaniem skarżącego wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi kwota 8.071.511 zł wynikająca z odmowy prawa do odliczenia podatku naliczonego. Natomiast kwota 8.651.429 zł określona przez organ na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT pozostaje bezsporna, ponieważ spór dotyczy jedynie podstawy, na jakiej powinna być odprowadzona do organu podatkowego. Zdaniem jednak Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji prawidłowo w zaskarżonym zarządzeniu, obliczając wysokość wpisu sądowego od skargi uwzględnił wartość przedmiotu zaskarżenia w kwocie 16.718.134 zł, na która składa się kwota 8.651.429 zł podatku do zapłaty z art. 108 ustawy o VAT oraz kwota 8.066.705 zł zakwestionowanego przez organ podatku naliczonego za poszczególne okresy rozliczeniowe, wymienione w zaskarżonej decyzji i wezwał skarżącego, zgodnie z § 1 pkt 4 rozporządzenia RM, do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi w kwocie 80.000 zł. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 28 stycznia 2008 r., sygn. akt I FPS 7/07 (publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) przyjął, że wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze. Skarżący we wniesionej skardze decyzję organu odwoławczego zakwestionował w całości, i w ramach tej skargi za niezasadne uznał kwestionowanie przez organ prawa do odliczenia podatku naliczonego, jak i obowiązek zapłaty podatku w trybie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. Wartością przedmiotu zaskarżenia była więc cała kwota podatku od towarów i usług naliczonego wynikająca z zakwestionowanych faktur oraz kwota podatku do zapłaty w trybie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, określona w tej decyzji. Wobec takiego stanu rzeczy nie można zgodzić się z argumentacją zażalenia, że wyliczona kwota na 16.718.134 zł nie jest rzeczywistą sporną kwotą. Skoro skarżący kwestionuje skorygowanie mu rozliczenia zarówno w zakresie podatku naliczonego, jak i należnego, łącznie tenże podatek należny (nieuznany przez organ i "przekształcony" w kwotę podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ustawy o VAT) w kwocie 8.651.429 zł i podatek naliczony w kwocie 8.066.705 zł będą tworzyć wartość przedmiotu zaskarżenia w rozumieniu art. 216 P.p.s.a. Wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie będzie więc wynosić 16.718.134 zł. W konsekwencji należy uznać, że Przewodniczący Wydziału prawidłowo ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia. Zgodnie z przepisami prawa obliczona też została na kwotę 100.000 zł wysokość wpisu należnego od skargi, zgodnie bowiem z § 1 pkt 4 rozporządzenia RM przy należności pieniężnej przekraczającej 100 000 zł wpis stosunkowy wynosi 1% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej niż 2 000 zł i nie więcej niż 100 000 zł, a 1% z 16.718.134 zł to 167.181,34 zł. Zatem wpis w niniejszej sprawie wynosi 100.000 zł Powyższe oznacza, że zaskarżone zarządzenie Przewodniczącego Wydziału odpowiada prawu i dlatego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 i art. 198 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.[pic]