I FZ 109/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Hieronim Sęk po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 września 2023 r., sygn. akt I SA/Kr 1407/22 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 14 września 2022 r., nr 1201-IOP1-1.4103.3.2022.14 w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne kwartały 2018 r. i pierwszy kwartał 2019 r. postanawia: oddalić zażalenie.

1. A. S. (dalej: Strona lub Skarżąca) wniosła zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 września 2023 r., sygn. akt I SA/Kr 1407/22. Postanowieniem tym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: P.p.s.a.), Sąd odrzucił skargę Strony na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie (dalej: Dyrektor IAS) z dnia 14 września 2022 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne kwartały 2018 r. i pierwszy kwartał 2019 r., bowiem wniesiono ją po terminie do dokonania tej czynności procesowej. W uzasadnieniu Sąd podał, że zaskarżona decyzja została uznana za skutecznie doręczoną Stronie drogą elektroniczną w dniu 29 września 2022 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął zatem w dniu 29 października 2022 r. Natomiast skargę wniesiono dopiero w dniu 28 listopada 2022 r., czyli po upływie terminu do jej wniesienia. 2. W zażaleniu na powołane postanowienie Skarżąca zaskarżyła je w całości i wniosła o jego uchylenie. Jej zdaniem postanowienie to jest bezzasadne, bowiem skarga została wniesiona do Sądu niezwłocznie po uzyskaniu wiedzy o wydaniu decyzji w sprawie, tj. po zajęciu rachunku bankowego, co powinno oznaczać, że skarga została wniesiona w terminie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3. Zażalenie podlegało oddaleniu, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiadało prawu. 3.1. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.): Skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Do obliczenia tego terminu konieczne było zatem ustalenie jego daty początkowej, co regulują w tym przypadku przepisy Ordynacji podatkowej, bowiem doręczane rozstrzygnięcie (decyzja podatkowa) zapadło na podstawie przepisów tej właśnie ustawy. 3.2. Jak wynika jednak z akt sprawy kwestia ustalenia daty doręczenia decyzji Dyrektora IAS oraz prawidłowości czynności dokonanych w tym zakresie była już przedmiotem wypowiedzi Sądu pierwszej instancji oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego w ramach wcześniejszego rozpoznania wniosku Strony o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wniosek ten został załatwiony odmownie postanowieniem Sądu pierwszej instancji z dnia 18 stycznia 2023 r., sygn. akt I SA/Kr 1407/22, przy czym zażalenie na to postanowienie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2023 r., sygn. akt I FZ 238/23, jako niezasadne. Motywy obu tych orzeczeń są znane Stronie i jej pełnomocnikowi. Wystarczyło więc tylko przypomnieć, że merytoryczne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wiązało się z koniecznością ustalenia, że terminowi uchybiono, czyli że skarga została wniesiona po czasie na to przewidzianym. Innymi słowy, w tamtej sprawie wpadkowej Sądy obu instancji wypowiedziały się już o tym, że decyzja Dyrektora IAS została prawidłowo doręczona (na zasadzie fikcji prawnej doręczenia elektronicznego, a to z uwagi na niepodjęcie przesyłki mimo dwukrotnego zawiadomienia o takiej możliwości) pełnomocnikowi Strony w dniu 29 września 2022 r. i że w tej sytuacji termin 30 dni do wniesienia skargi upłynął z dniem 29 października 2022 r. Tymczasem skargę wniesiono (nadano drogą pocztową) w dniu 28 listopada 2022 r. 3.3. Skoro zatem Sąd prawomocnie odmówił Skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi, to w konsekwencji należało ją odrzucić jako wniesioną po terminie wskazanym w art. 53 § 1 P.p.s.a., o czym właśnie trafnie orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w obecnie zażalonym postanowieniu (sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia). 4. Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ab initio w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.