I FZ 102/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki , po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia G. sp. z o.o. z siedzibą w Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 1 czerwca 2022 r. sygn. akt I SA/GI 341/22 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi G. sp. z o.o. z siedzibą w Z. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 26 lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2017 r. postanawia: oddalić zażalenie

Zaskarżonym postanowieniem z 1 czerwca 2022 r. (sygn. akt I SA/GI 341/22), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając w oparciu o art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: P.p.s.a.), odrzucił skargę G. sp. z o.o. z siedzibą w Z. (dalej: spółka, skarżąca) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 26 lutego 2021 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2017 r. Uzasadniając motywy swojego orzeczenia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gliwicach z 26 lutego 2021 r., zawierające prawidłowe pouczenie o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem organu odwoławczego z terminie 30 dni od otrzymania przedmiotowego rozstrzygnięcia zostało dwukrotnie awizowane, pierwotnie w dniu 3 marca 2021 r., ponownie w dniu 11 marca 2021 r., a następnie zwrócone do organu z adnotacją "zwrot – nie podjęto w terminie". Zaistnienie skutku w postaci doręczenia skarżącej zaskarżonego postanowienia nastąpiło w dniu 17 marca 2021 r., gdyż z tym dniem upłynął czternastodniowy okres przechowywania przesyłki w placówce pocztowej, a przed jej upływem skarżąca dwukrotnie była zawiadamiana o złożeniu i możliwości odbioru tej przesyłki w placówce pocztowej. W rezultacie, ostatnim dniem trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi był poniedziałek 16 kwietnia 2021 r. Tymczasem skarżąca wniosła skargę w dniu 3 lutego 2022 r., a zatem po upływie ustawowego terminu przewidzianego dla dokonanie tej czynności. Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, które zaskarżyła w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na treść postanowienia, o którym mowa w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., tj.: art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, które w ocenie skarżącej, pozbawia ją prawa do Sądu jakie zostało jej konstytucyjnie zagwarantowane. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: zażalenie jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu. Na wstępie wskazać należy, że przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia jest wyłącznie ocena prawidłowości odrzucenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skargi spółki na postanowienie organu podatkowego z 26 lutego 2021 r., co nastąpiło postanowieniem tego Sądu z 1 czerwca 2022 r. Przechodząc zatem do istoty tak zakreślonego sporu w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 2 cytowanej ustawy sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru umieszczonego na awizowanej przesyłce zawierającej postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 26 lutego 2021 r. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2017 r. (k. 7 akt administracyjnych) wynika, że została wysłana na prawidłowy adres skarżącej spółki. Z powodu niemożności doręczenia pisma adresatowi, czy też pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi, zarządcy domu (budynku) lub dozorcy, w myśl art. 150 § 1 pkt 1 O.p. przedmiotowa przesyłka: - w dniu 3 marca 2021 r. została pozostawiona na okres siedmiu dni w placówce pocztowej, o czym stosownie do art. 150 § 2 O.p., zawiadomiono adresata, pozostawiając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej; - w dniu 11 marca 2021 r. została awizowana powtórnie, z powodu nie podjęcia jej w terminie siedmiu dni, o czym ponownie zawiadomiono adresata, pozostawiając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej. Awizowanej dwukrotnie przesyłki w terminie czternastu dni, to jest do dnia 17 marca 2021 r. nie podjęto, wobec czego została ona zwrócona do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z adnotacją "zwrot – nie podjęto w terminie". Z przepisu art. 150 O.p. jednoznacznie wynika, że w sytuacji doręczenia pisma, w sposób jak w niniejszej sprawie, doręczenie uważa się za dokonane z upływem 14 dni liczonym od dnia pierwszego zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej. Opisane w art. 150 O.p. doręczenie zastępcze jest równoważne z doręczeniem pisma stronie w sposób bezpośredni. Skoro zatem rozstrzygnięcie organu doręczono skarżącej 17 marca 2021 r., to trzydziestodniowy termin na wniesienie od niego skargi, ustalony zgodnie z zasadami obliczania terminów procesowych określonymi w art. 82 i art. 83 P.p.s.a., upływał z dniem 16 kwietnia 2021 r. Skarga została zaś wniesiona 3 lutego 2022 r., tj. z uchybieniem terminu określonego w art. 58 § 1 P.p.s.a. Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela ocenę Sądu pierwszej instancji co do tego, że tryb doręczenia zastępczego został w rozpoznawanej sprawie zastosowany prawidłowo. Tym samym nie doszło do naruszenia wskazywanych w zażaleniu przepisów art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, które w ocenie skarżącej, pozbawia ją prawa do Sądu jakie zostało jej konstytucyjnie zagwarantowane. Na zakończenie, odnosząc się do pozostałej argumentacji prezentowanej w zażaleniu, należy stwierdzić, że błędna i pozbawiona znaczenia prawnego w przedmiotowej sprawie jest argumentacja odwołująca się do treści art. 15zzzzzn(2) ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1327 z późn. zm.). Powyższy przepis ma zastosowanie tylko do postępowań administracyjnych oraz terminów przewidzianych przepisami prawa administracyjnego. Nie może on mieć zastosowania do postępowania sądowoadministracyjnego oraz określonych w art. 53 p.p.s.a. lub przepisach szczególnych terminów procesowych wniesienia skargi (postanowienie NSA z 17 października 2023 r., sygn. II GZ 387/23). W orzecznictwie NSA dominuje pogląd, który Sąd w niniejszej sprawie podziela, że brak podstaw do przyjęcia, że art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy COVID regulował kwestie uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa podatkowego terminów zawitych bądź przywrócenia tych terminów lub modyfikował art. 162 O.p. (por. m.in. wyroki NSA z dnia 13 grudnia 2023 r., sygn. II FSK 1563/23, 23 stycznia 2024 r. sygn. II FSK 464/23 oraz 14 lutego 2024 r. sygn. akt II FSK 1564/23). Przemawia za tym odrębność przepisów prawa podatkowego oraz nawiązanie w ust. 3 art. 15zzzzzn2 wprost do art. 58 § 2 k.p.a., a nie jego odpowiednika, jakim jest art. 162 § 2 O.p. Zaakcentować też trzeba, że w dniu 27 marca 2023 r. NSA podjął uchwałę o sygn. I FPS 2/22, w której wypowiedział pogląd, że art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy COVID w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 568, ze zm.) nie dotyczy wstrzymania, rozpoczęcia i zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych. W uchwale tej NSA przesądził, że art. 15zzr ust. 1 ustawy COVID nie dotyczy terminów określonych w przepisach prawa podatkowego. Uchwała ta nie odnosiła się wprawdzie do art. 15 zzzzzn2 ustawy COVID, jednak nie można nie zauważyć, że przepis ten jest zbieżny w treści z art. 15zzr ust. 2 ustawy. W opisanych okolicznościach prawidłowo zatem Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę spółki jako spóźnioną. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. oddalił zażalenie.