I FSK 932/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek (sprawozdawca), Sędzia NSA Marek Olejnik, Sędzia del. WSA Dominik Mączyński, Protokolant Adam Goliasz, po rozpoznaniu w dniu 4 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E. sp. z o.o. z siedzibą w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 831/20 w sprawie ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 6 marca 2020 r. nr 1401-IOA1.4105.5.2020.UB w przedmiocie odmowy zwrotu podatku akcyzowego 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz E. sp. z o.o. z siedzibą w Z. kwotę 1070 zł (słownie: tysiąc siedziemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2020 r. w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 831/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", oddalił skargę E. sp. z o.o. z siedzibą w Z., powoływanej dalej jako "skarżąca", "strona", "spółka", na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 6 marca 2020 r. w przedmiocie odmowy zwrotu podatku akcyzowego (wyrok ten oraz orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są w internetowej bazie orzeczeń: orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wynika z uzasadnienia ww. wyroku wnioskiem z dnia 22 sierpnia 2019 r. strona zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego Warszawa-Ursynów o zwrot podatku akcyzowego z tytułu dokonanej wewnątrzwspólnotowej dostawy 17 samochodów osobowych marki [...], [...] oraz [...] o stosownych numerach VIN w wysokości 25.090 złotych. Decyzją z dnia 25 listopada 2019 r. organ pierwszej instancji zwrócił skarżącej podatek akcyzowy w wysokości 10.721 złotych, odmówił zwrotu podatku akcyzowego w wysokości 8.467 złotych z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodów osobowych oraz odmówił zwrotu kwoty 5.902 złotych stanowiącej różnicę pomiędzy żądaną kwotą zwrotu a kwotą uiszczoną z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych objętych wnioskiem. Spółka wniosła odwołanie od powyższej decyzji w części dotyczącej odmowy zwrotu podatku akcyzowego. Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia 6 marca 2020 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W ocenie organu stronie nie przysługuje określone w art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 864 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.p.a." uprawnienie do zwrotu akcyzy w związku z dokonaną dostawą wewnątrzwspólnotową 8 samochodów osobowych, gdyż nie wypełniła przesłanki w zakresie dysponowania prawem rozporządzania spornymi pojazdami oraz dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej tych samochodów osobiście lub przez inną osobę lecz na jej rzecz. Dodatkowo strona nie wypełniła przesłanki w zakresie braku wcześniejszej rejestracji na terytorium kraju. Organ odwoławczy wskazał, że strona przedłożyła międzynarodowe listy przewozowe (CMR), z których wynika dokonanie transportu pojazdów przez jednego przewoźnika, zaś ich odbiór nastąpił przez francuskiego nabywcę. Na podstawie danych zawartych w listach przewozowych i w braku innych dowodów (np. faktury transportowej, zlecenia transportowego, umowy przewozu) trudno przyjąć, że to strona była dysponentem pojazdów od chwili nadania do chwili dostarczenia pojazdów do wskazanego przez nabywcę miejsca oraz dokonała bezpośrednio dostawy wewnątrzwspólnotowej lub też zleciła wykonanie tych czynności. Szczególnie, że w aktach sprawy znajduje się też pismo strony z dnia 1 października 2019 r., z którego wynika, że skarżąca nie poniosła kosztów transportu. Odnosząc się z kolei do przesłanki braku wcześniejszej rejestracji organ wskazał, że sporne pojazdy zostały zarejestrowane na terytorium kraju przed dokonaniem dostawy wewnątrzwspólnotowej. W rozpatrywanej sprawie rejestracja pojazdów miała charakter rejestracji czasowej w celu wywozu za granicę , zgodnie z art. 74 ust. 2 pkt 2 lit a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2018 r. poz. 1990 ze zm.) – powoływanej dalej jako "u.P.r.d.". W skardze do WSA strona wniosła o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji w części odmawiającej zwrotu podatku akcyzowego z tytułu dokonanej dostawy wewnątrzwspólnotowej 8 samochodów osobowych. Podniosła zarzuty naruszenia przede wszystkim art. 107 ust.1 u.p.a. poprzez błędną wykładnię w zakresie uznania, że nie spełniła przesłanki do zwrotu wynikającej z tego przepisu na skutek dokonania czasowej rejestracji pojazdów, a ponadto także niewłaściwego zastosowania tego przepisu w odniesieniu do pozostałych przesłanek – dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej spornych pojazdów oraz dysponowania prawem do rozporządzania tymi pojazdami jak właściciel. Organ podatkowy drugiej instancji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Sąd pierwszej instancji, po rozpatrzeniu skargi ocenił decyzję organu za zgodną z prawem. Wskazał, że zwrot akcyzy na mocy art. 107 ust. 1 u.p.a. wyłącza fakt wcześniejszej rejestracji pojazdów na terytorium kraju, w tym fakt wcześniejszej ich rejestracji czasowej. Ta okoliczność przesądziła, że strona nie mogła skutecznie ubiegać się o zwrot akcyzy. Ponadto WSA stwierdził, że wprawdzie w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy przyznał, że w świetle załączonych do skargi zleceń transportowych należy uznać, że skarżąca spełniła przesłankę dysponowania prawem rozporządzania samochodami jak właściciel, bowiem do czasu wydania ich przewoźnikowi miała jej we władaniu. Jednakże Sąd podzielił stanowisko organu, że skarżąca nie spełniła przesłanki dotyczącej dostawy wewnątrzwspólnotowej spornych pojazdów. Pomimo, że na dokumentach przewozowych CMR widnieją dane strony jako nadawcy, to nie można uznać, że skarżąca dokonała transportu samodzielnie lub też, że transport odbył się w jej imieniu. Przewoźnik dokonujący wywozu pojazdów z terytorium kraju działał na rzecz odbiorcy, a nie na rzecz skarżącej. Rola spółki w procedurze dostawy wewnątrzwspólnotowej ograniczyła się wyłącznie do dostarczenia pojazdów w miejsce wskazane przez nabywcę. Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, będącego radcą prawnym, zaskarżyła ww. wyrok w całości, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz poprzedzających go decyzji organu drugiej i pierwszej instancji, a sytuacji braku podstaw do rozpoznania skargi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Dodatkowo wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W oparciu o podstawę określoną w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. skarżąca podniosła następujące naruszenia przepisów prawa materialnego: 1. art. 107 ust. 1 u.p.a. poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji błędne uznanie, że skarżąca nie była uprawniona do uzyskania zwrotu podatku akcyzowego od dostarczonych wewnątrzwspólnotowo samochodów osobowych, gdyż nie spełniła przesłanki braku wcześniejszej rejestracji na terytorium kraju samochodów osobowych, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, 2. art. 107 ust. 1 u.p.a. poprzez błędną wykładnię polegającą na poprzestaniu przez sąd na językowej wykładni rzeczonego przepisu przyjmując, że wszelka wcześniejsza rejestracja samochodu osobowego wyklucza możliwość zwrotu podatku akcyzowego, całkowicie abstrahując przez to zwłaszcza od istoty samego podatku akcyzowego, której uwzględnienie powinno nastąpić w ramach wykładni funkcjonalnej tego przepisu, 3. art. 107 ust. 1 u.p.a. poprzez uznanie, że skarżąca nie była uprawniona do uzyskania zwrotu podatku akcyzowego od dostarczonych wewnątrzwspólnotowo samochodów osobowych, gdyż nie spełniła przesłanki dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej we własnym imieniu lub zlecenia we własnym imieniu realizacji tych czynności, 4. art. 74 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 74 ust. 2 pkt 2 lit. a u.P.r.d. w zw. z art. 107 u.p.a. poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji błędne uznanie, że wydanie pozwolenia czasowego w celu umożliwienia wywozu pojazdu za granicę stanowi rejestrację samochodu, o której mowa w art. 107 ust. 1 u.p.a., 5. art. 101 ust. 2a u.p.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i w konsekwencji odmowę zwrotu podatku akcyzowego w sytuacji, w której nie powstał obowiązek podatkowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych, albowiem samochody zostały wyeksportowane w terminie 30 dni od dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego, 6. art. 25 umowy międzynarodowej układ europejski ustanawiającej stowarzyszenie pomiędzy Rzeczpospolita Polską z jednej strony a Wspólnotami Europejskimi i Państwami Członkowskimi z drugiej strony, sporządzonej w Brukseli 16 grudnia 1991 r., czyli zasady stand still, skoro po wejściu w życie wskazanego układu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej obowiązywały przepisy, które nie uzależniały zachowania przez podatników prawa do zwrotu zapłaconej akcyzy z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego od posiadania przez ten samochód status "niezarejestrowania" to późniejsze wypowiedzenie takiego warunku względem zachowania prawa do zwrotu stanowi naruszenie powyżej wymienionej umowy międzynarodowej. Jednocześnie skarżąca, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., zarzuciła sądowi pierwszej instancji naruszenie następujących przepisów postępowania: 1. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy podatkowe art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.), powoływanej dalej jako "O.p.", które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy i polegało na niepodjęciu przez organ podatkowy wszelkich niezbędnych oraz możliwych działań w celu dokładnego oraz należytego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy, 2. art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy podatkowe art. 2a O.p., czyli zasady in dubio pro tributario , które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy i skutkuje złamaniem zasady słuszności i sprawiedliwości podatkowej oraz pominięciem dotychczasowego stanowiska wyrażonego przez szereg organów podatkowych mówiącego, że czasowa rejestracja w celu umożliwienia wywozu pojazdu za granicę nie może automatycznie wykluczyć możliwości zwrotu akcyzy. Organ, reprezentowany przez radcę prawnego, złożył odpowiedź na skargę kasacyjną, w której wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej skarżącej jak i również zasądzenie od skarżącej na rzecz organu koszów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przypisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie gdyż usprawiedliwione okazały się przede wszystkim zarzuty dotyczące naruszenia art. 107 ust. 1 u.p.a. poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tego przepisu. Odnosząc się do przytoczonych zarzutów, podkreślić należy, że kwestia wykładni art. 107 ust. 1 u.p.a. była już przedmiotem oceny dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny (zob. np. wyroki: z 26 października 2023 r. I FSK 299/21, z dnia 27 października 2024 r. I FSK 1586/21, I FSK 1699/21, I FSK 2488/21, z dnia 10 listopada 2023 r., I FSK 300/21 oraz z dnia 11 września 2024 r., I FSK 66/21, I FSK 1010/21, I FSK 1050/51, I FSK 1051/21, I FSK 1074/21). W rozpatrywanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela zawartą tam argumentację, a ocenę prawną wyrażoną w powołanych orzeczeniach w pełni aprobuje, stąd też w dalszej części uzasadnienia będzie posługiwał się argumentacją zbieżną z tą, która została przedstawiona w tych wyrokach. Zgodnie z art. 107 ust. 1 u.p.a. podmiotowi, który nabył prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel i który dokonuje dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym samochodu osobowego, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju, lub jeżeli w jego imieniu ta dostawa albo eksport są realizowane, przysługuje zwrot akcyzy na wniosek, złożony właściwemu naczelnikowi urzędu celnego w terminie roku od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego. Na podstawie art. 74 ust. 1 u.P.r.d. czasowej rejestracji pojazdu dokonuje, w przypadkach określonych w ust. 2, starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania (siedzibę) właściciela pojazdu, wydając pozwolenie czasowe i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne. Stosownie zaś do ust. 2 tego artykułu czasowej rejestracji dokonuje się: 1) z urzędu - po złożeniu wniosku o rejestrację pojazdu; 2) na wniosek właściciela pojazdu - w celu umożliwienia: a) wywozu pojazdu za granicę, b) przejazdu pojazdu z miejsca jego zakupu lub odbioru na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, c) przejazdu pojazdu związanego z koniecznością dokonania jego badania technicznego lub naprawy. W świetle powyższego stwierdzić należy, że rejestracja czasowa samochodu osobowego w celu dopuszczenia do ruchu drogowego tymczasowo, na określony czas, niezbędny do dokonania czynności rejestracyjnych (rejestracja czasowa z urzędu - ust. 2 pkt 1) nie jest tożsama z czasową rejestracją samochodu na wniosek właściciela, o której mowa w ust. 2 pkt 2. W pierwszym przypadku czasowa rejestracja jest częścią procesu rejestracji pojazdu, którego celem jest trwałe dopuszczenie do ruchu samochodu na terytorium kraju. Natomiast w drugim przypadku - czasowa rejestracja nie jest częścią ww. procesu rejestracji, wobec powyższego celem takiej rejestracji nie jest trwałe dopuszczenie do ruchu drogowego pojazdu. Potwierdzenie powyższej wykładni można znaleźć w wyroku TSUE z dnia 17 maja 2023 r. w sprawie C-105/22, w którym Trybunał stwierdził, że podatek akcyzowy od samochodów osobowych, o którym mowa w ustawie o podatku akcyzowym, ma charakter podatku związanego z ich konsumpcją, która materializuje się poprzez rejestrację danego samochodu osobowego na terytorium kraju (pkt 42), lecz w tym zakresie rejestrację czasową pojazdu z urzędu należy odróżnić w szczególności od rejestracji czasowej dokonanej w celu umożliwienia wywozu tego pojazdu za granicę (pkt 43). To stwierdzenie TSUE jednoznaczne wskazuje na konieczność zróżnicowania skutków, przy stosowaniu art. 107 u.p.a., rejestracji samochodów w celu ich trwałego dopuszczenia do ruchu na terytorium kraju, od czasowej rejestracji dokonywanej w celu umożliwienia przemieszczenia samochodu poza granice kraju. Z powyższego wynika, że czasowa rejestracja samochodu na wniosek właściciela czy to w celu jego przemieszczenia poza granicę kraju (wywóz pojazdu poza granicę), o której mowa w art. 74 ust. 2 pkt 2 lit. a) u.P.r.d., czy to w celu przejazdu pojazdu z miejsca jego zakupu lub odbioru na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o której mowa w art. 74 ust. 2 pkt 2 lit. b) tej ustawy nie stanowi przeszkody do uzyskania zwrotu podatku akcyzowego od samochodów osobowych, o którym mowa w art. 107 u.p.a. Tego rodzaju rejestracji nie można bowiem w świetle istoty podatku akcyzowego traktować jako zarejestrowania pojazdu uniemożliwiającego zwrot akcyzy na podstawie art. 107 u.p.a. Przepis ten należy bowiem interpretować, jak wskazał TSUE, zgodnie z zasadą konsumpcyjności podatku akcyzowego skoro celem tej daniny publicznej, jest opodatkowanie konsumpcji określonego rodzaju towarów na terenie kraju (ciężar tego podatku powinien ponieść ostateczny nabywca danego dobra, czyli konsument). W sytuacji zatem, gdy dany pojazd samochodowy rejestrowany jest (na wniosek) jedynie czasowo (w celu jego wywozu poza granicę lub przejazdu pojazdu z miejsca jego zakupu lub odbioru na terytorium kraju), dowodzi to, że nie był on i nie jest przeznaczony do konsumpcji na terenie Polski, nie ma podstaw do obciążenia tego pojazdu akcyzą w Polsce, która nie jest i nie będzie miejscem jego konsumpcji. Przedstawiona interpretacja jest wynikiem połączenia wykładni językowej z wnioskami wynikającymi z wykładni systemowej i celowościowej - systemem prawa, do którego przynależy art. 107 ust. 1 u.p.a. oraz celem tego unormowania, który nie jest celem fiskalnym, skoro przewiduje zwrot akcyzy zapłaconej od samochodów osobowych, które nie są i nie będą przedmiotem konsumpcji na terytorium kraju. Powyższe prowadzi do konkluzji, że przepis art. 107 ust. 1 u.p.a. należy interpretować w ten sposób, że rejestracja czasowa samochodu osobowego na wniosek właściciela, o której mowa w art. 74 ust. 2 pkt 2 lit. a) u.P.r.d., nie stanowi przeszkody do zwrotu akcyzy na podstawie tego przepisu. W rezultacie Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia art. 107 ust. 1 u.p.a. w związku z art. 74 ust. 2 pkt 1 i 2 lit. a) u.P.r.d., gdyż dokonał wadliwej wykładni tych przepisów. W tej sytuacji zasadny był też zarzut naruszenia w zaskarżonym wyroku art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 2a O.p. Natomiast pozostałe zarzuty naruszenia przepisów postępowania – art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 121, 122, 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez zaakceptowanie przez WSA niepodjęcia w toku postępowania podatkowego wszelkich niezbędnych oraz możliwych działań w celu dokładnego oraz należytego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy w motywach skargi kasacyjnej zostały uzasadnione jedynie w zakresie ustalenia okoliczności dokonania przez stronę wewnątrzwspólnotowej dostawy osobiście lub przez inną osobę na rzecz EDP. Istotna jest przy tym konstatacja skarżącej, że w innych orzeczeniach wydanych w sprawach EDP o identycznym stanie faktycznym WSA uznawał, że tożsame jak w niniejszej sprawie dokumenty przedłożone przez spółkę w ramach postępowania podatkowego, jak i przed sądem administracyjnym, uzasadniają spełnienie przesłanki dokonania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. W związku z tym należy przyjąć, że przedstawione wyżej zarzuty naruszenia przepisów postępowania są zasadne w zakresie prawidłowości przeprowadzonej kontroli przez WSA. Kwestia ta wymaga ponownego przeanalizowania przez Sąd pierwszej instancji zagadnienia prawidłowości ustaleń dokonanych w toku postępowania podatkowego, co do spełnienia pozostałych przesłanek dotyczących dokonania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz rozporządzania spornymi pojazdami jak właściciel również w aspekcie stanowiska zaprezentowanego przez NSA wobec innych spraw skarżącej rozpoznanych 4 października 2024 r. o zbliżonym stanie faktycznym, jak i częściowej zmiany stanowiska organu odwoławczego w odpowiedzi na skargę, co zostało odnotowane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, gdzie stwierdzono, odmiennie niż w decyzji, że skarżąca spełniła przesłankę w zakresie dysponowania prawem do rozporządzania spornymi pojazdami jak właściciel. W rozpatrywanej sprawie jakkolwiek Sąd podzielił w tym zakresie stanowisko organów podatkowych (niejasne jest przy tym jakie stanowisko WSA zajął co do ww. zmiany poglądu przez organ odwoławczy w zakresie spełnienia przesłanki rozporządzania pojazdami jak właściciel), to podniósł, że okoliczności związane z dokonaniem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz rozporządzania samochodami jak właściciel nie mają większego znaczenia dla sprawy gdyż do pozytywnego załatwienia wniosku o zwrot akcyzy niezbędne jest spełnienie wszystkich przesłanek z art. 107 ust. 1 u.p.a., zaś w tej sprawie przyjął na skutek błędnej wykładni tego przepisu w zw. przepisami u.P.r.d. brak spełnienia warunku niezarejestrowania samochodu na terytorium kraju. Niezasadny jest natomiast zarzut naruszenia w zaskarżonym wyroku art. 101 ust. 2a u.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. WSA w zaskarżonym wyroku nie wypowiadał się na temat tego przepisu, ani nie zajmował się oceną jego ewentualnego zastosowania przez organy podatkowe. Pośrednio przyznaje to zresztą strona w skardze kasacyjnej, pisząc, że "...uprzedzając już prawdopodobne stanowisko Sądu, podnieść należy, iż brak jest w art. 101 ust.2a ustawy akcyzowej odniesienia do wewnątrzwspólnotowej dostawy niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju pojazdu". Podobnie niezasadny jest zarzut naruszenia art. 25 umowy międzynarodowej układ europejski ustanawiającej stowarzyszenie pomiędzy Rzeczpospolitą Polską z jednej strony a Wspólnotami Europejskimi i Państwami Członkowskimi z drugiej strony, sporządzonej w Brukseli 16 grudnia 1991 r. Przepis ten nie był stosowany w tej sprawie i WSA nie zajmował stanowiska w kwestii jego zastosowania, a ponadto nie było podstaw do jego stosowania przy prawidłowej wykładni i zastosowaniu art. 107 ust. 1 u.p.a. do ustalonego stanu faktycznego sprawy. Mając na uwadze powyższe, uznając za zasadne część podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego i procesowego, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. należało uchylić zaskarżony wyrok w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Sąd pierwszej instancji, ponownie rozpoznając sprawę na skutek wniesionej przez skarżącą skargi, winien uwzględnić w szczególności przedstawioną w uzasadnieniu tego wyroku wykładnię art. 107 ust. 1 u.p.a., a także ponownie dokonać oceny spełnienia w tej sprawie wszystkich przesłanek, wynikających z tego przepisu. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. Na zasądzoną od organu na rzecz skarżącej kwotę 1.070 złotych składa się kwota wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości 170 złotych oraz wynagrodzenia pełnomocnika skarżącej będącego radcą prawnym w wysokości 900 złotych, określonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt. 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. a w zw. z §2 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.). Sędzia WSA (del) Sędzia NSA Sędzia NSA Dominik Mączyński Małgorzata Niezgódka-Medek Marek Olejnik