I FSK 859/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Wiatrowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Barbara Wasilewska, Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 listopada 2012 r. sygn. akt I SA/Wr 17/12 w sprawie ze skargi B. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 7 listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, luty, od kwietnia do grudnia 2007r. oraz od stycznia do marca, maj, czerwiec, sierpień, wrzesień i październik 2008 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od B. D. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami podatkowymi. 1.1. Wyrokiem z 21 listopada 2012 r., sygn. akt: I SA/Wr 17/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę B. D. (dalej: "strona", "skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 7 listopada 2011 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do lutego oraz od kwietnia do grudnia 2007 r. a także za styczeń, luty, marzec, maj, czerwiec, sierpień, wrzesień i październik 2008 r. 1.2. Sąd pierwszej instancji przedstawiając stan faktyczny sprawy podał, że Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia 9 września 2011 r. określające stronie kwotę zobowiązania w podatku od towarów i usług za ww. okresy. Dyrektor Izby Skarbowej w pełni zaakceptował stanowisko organu pierwszej instancji co do tego, że skarżąca w kontrolowanym okresie bezzasadnie obniżyła podatek należny o podatek naliczony wynikający z faktur VAT dotyczących zakupu oleju napędowego, wystawionych przez dwa podmioty: "N." K. R. (w rozliczeniu za poszczególne miesiące 2008 r.) oraz "N." T. Z. (w rozliczeniu za poszczególne miesiące 2007 r.). Powyższe w ocenie organów wynikało ze zgromadzonego w ramach postępowań podatkowych i karnych materiału dowodowego, m. in. z zeznań samych wystawców faktur VAT a także z zeznań innych świadków uczestniczących w procederze obrotu olejem napędowym niewiadomego pochodzenia oraz materiału wynikającego z postępowań prowadzonych przez Prokuraturę Okręgową w O. Organy ustaliły bowiem, że faktury te nie dokumentowały rzeczywistych transakcji gospodarczych, a wystawcy ww. faktur stanowili jedynie formalną strukturę podmiotów mających ukryć obrót olejem napędowym pochodzącym z nieustalonych źródeł. W związku z powyższym organ, powołując się na przepis art. 86 ust. 1, art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a oraz art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. - dalej: "ustawa o VAT") zakwestionował prawo skarżącej do odliczenia podatku VAT naliczonego w fakturach wystawionych przez ww. podmioty. 2. Skarga do Sądu pierwszej instancji. 2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona zarzuciła naruszenie art. 187 § 1 w zw. z art. 191 O.p., poprzez błędne i gołosłowne ustalenie, że nie dochowała minimum staranności w sprawdzeniu kontrahentów. Podważała wyprowadzenie zbyt daleko idących wniosków z nie podjęcia przez nią działań w trybie art. 96 ust. 3 ustawy o VAT. Za bezzasadne uznała też twierdzenia, że okoliczności nawiązania współpracy z kontrahentami są niejasne, zaś strona posiadała narzędzia do sprawdzenia ich wiarygodności i wykazała się naiwnością. Pominięto zeznania świadków, że dokonywano dostaw, nie uwzględniając tym samym dowodów korzystnych dla strony, przyjmując daleko idący rygor należytej staranności, zwłaszcza w zakresie obligu pisemności umowy na dostawę paliwa. W zakresie naruszenia prawa materialnego skarżąca wskazała na art. 88 ust. 3a pkt 1 lit a i pkt 4 lit a ustawy o VAT, poprzez błędną ich wykładnię przyjmującą obowiązek ponadstandardowej staranności przy weryfikacji kontrahenta. 2.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując tym samym dotychczasowe stanowisko w sprawie. 3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. 3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do istoty sprawy, tj. zasadności zakwestionowania prawa skarżącej do odliczenia podatku naliczonego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności podkreślił, że z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT wynika, że nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. Z tego też względu, w świetle zgromadzonych dowodów i wniosków, szczegółowo opisanych w treści zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, zasadnie zdaniem Sądu organy przyjęły, że skarżąca w okresach rozliczeniowych objętych zaskarżoną decyzją nabyła paliwo na podstawie 27 faktur wystawionych przez dwie firmy: "N." T. Z. (17 faktur faktury wystawionych w 2007 r. na łączną kwotę 240.810 zł) oraz "N." K. R. (10 faktur na łączną kwotę 111.120 zł), które to faktury jako niedokumentujące zdarzeń rzeczywistych nie mogły stanowić podstawy do odliczenia zawartego w nich podatku naliczonego. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organy obu organy obu instancji zgromadziły obszerny materiał dowodowy, na podstawie którego szczegółowo wyjaśniły, dlaczego w ich ocenie zakwestionowane faktury obrazowały czynności, które faktycznie nie zostały dokonane. W skład tego materiału wchodzą zeznania samych kontrahentów skarżącej, z których wynika, że nie dokonywali oni faktycznych dostaw paliwa, w tym także na rzecz skarżącej. Powyższe potwierdziły także pozostałe osoby uczestniczące w procederze obrotu olejem napędowym niewiadomego pochodzenia (M. D., R. P., H. G., J. K.). Nie bez znaczenia jest także – zdaniem Sądu – fakt, że żaden z podmiotów działających w "łańcuchu sprzedaży" nie posiadał zaplecza technicznego, nie zatrudniał pracowników co jednoznacznie wskazuje na brak możliwości obrotu paliwem. Odnosząc się zaś do świadomości skarżącej co do rzetelności ww. podmiotów, Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że skarżąca w zakresie zweryfikowania wiarygodności i uczciwości kontrahentów, w celu ustalenia czy przedmiotowe transakcje nie są oszustwami podatkowymi nie dołożyła, choć powinna, należytej staranności. Na poparcie powyższych twierdzeń, Sąd wskazał na następujące okoliczności będące podstawą tych ustaleń: niedostrzeżenie przez skarżącą zmiany kontrahenta (z "N." K. R. na "N." T. Z.), brak prowadzenia jakiejkolwiek dokumentacji związanej z dostawą towarów czy chociażby brak pokwitowań odbioru gotówki. W świetle przedstawionych okoliczności Sąd uznał, że organy podatkowe nie naruszyły przepisów prawa procesowego, zaś poczynione ustalenia i wyprowadzone z nich wnioski pozwoliły na stwierdzenie, że wbrew zarzutom skargi nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego. 4. Skarga kasacyjna. 4.1. Strona zaskarżyła powyższy wyrok w całości zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie: I. przepisów postępowania, tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., nr 270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a.") w zw. z art. 122, 187 i 191 O.p. przez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organ podatkowy w toku postępowania podatkowego przepisów O.p. polegającego na: a) błędnym i nie mającym pokrycia w zgromadzonych dowodach ustaleniem przez organ, iż podatniczka co najmniej powinna była wiedzieć o nierzetelności swoich kontrahentów, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy nie pozwalał na przyjęcie takiego wniosku, b) brak rozważań na temat skali przestępczej działalności kontrahentów podatniczki, w szczególności ilości osób, które współpracowały z tymi osobami w dobrej wierze prowadząc działalność gospodarczą, a przez to niewłaściwe określenie pojęcia należytej staranności w prowadzeniu działalności gospodarczej i wprawdzie nigdzie nie udokumentowanych wniosków dotyczących zasad panujących na rynku obrotu paliwami i to w sytuacji ciągłego zarzutu w tym względzie ze strony skarżącej; c) rzeczywisty brak uwzględnienia dowodów przemawiających na korzyść podatniczki, jak również tych okoliczności, które wskazują na brak możliwości przypisania skarżącej braku należytej staranności w prowadzeniu swojej działalności; d) przyjmowanie zbyt daleko posuniętych rygorów dotyczących "należytej staranności" przedsiębiorcy i oderwana od stanu faktycznego ocena stosunków rządzących transakcjami handlowymi w zakresie obrotu paliwem II. przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 88 ust. 3a pkt 1 i 4 lit. a) ustawy o VAT, poprzez ich błędne zastosowanie w sytuacji, gdy brak było podstaw do przyjęcia, iż skarżąca miała przesłanki by podejrzewać, że wystawca faktury dopuścił się nieprawidłowości a ona sama uczestniczy w transakcjach fikcyjnych lub o oszukańczym charakterze. 4.2. Przy tak sformułowanych zarzutach strona wniosła o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania ewentualnie uchylenie wyroku i rozpoznanie skargi i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego 4.3. W odpowiedzi na skargę strona wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 5.1. W zakresie zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego autor skargi kasacyjnej sformułował zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 122, 187 i 191 O.p. przez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organ podatkowy w toku postępowania podatkowego przepisów O.p. Wskazać przy tym należy, że analiza decyzji organu odwoławczego jednoznacznie przeczy twierdzeniom autora skargi kasacyjnej o naruszeniu jakichkolwiek przepisów procedury podatkowej, bowiem przedstawiony w niej materiał dowodowy sprawy oraz jego ocena w pełni odpowiada normom postępowania dowodowego w postępowaniu podatkowym. W szczególności nie można zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że do naruszenia tych przepisów doszło w skutek błędnego i nie mającego pokrycia w zgromadzonych dowodach ustalenia przez organ, iż podatniczka co najmniej powinna była wiedzieć o nierzetelności swoich kontrahentów. Autor skargi kasacyjnej odwołując się do orzeczeń TSUE podkreślił, że wynika z nich iż przepisy Dyrektywy 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce krajowej, w ramach której organ podatkowy odmawia podatnikowi prawa do odliczenia od kwoty od należnego podatku od wartości dodanej kwoty tego podatku należnego lub zapłaconego z tytułu świadczonych mu usług z tego powodu, iż wystawca faktur dotyczących tych usług lub jeden z jego usługodawców dopuścił się nieprawidłowości, bez udowodnienia przez organ podatkowy, na podstawie obiektywnych przesłanek, iż podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcja wiązała się z przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktury lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu. W odniesieniu do zagadnień związanych z kwestionowaniem prawa do odliczenia podatku naliczonego z tego powodu, że transakcje nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych - tak jak w niniejszej sprawie - zapadło już wiele orzeczeń Trybunału. W postanowieniu z dnia 6 lutego 2014 r., C-33/13, Marcin Jagiełło przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Łodzi (dotychczas niepublikowany w Zbiorze) Trybunał dokonał podsumowania dotychczasowego orzecznictwa dotyczącego możliwości kwestionowania prawa do odliczenia podatku naliczonego w aspekcie transakcji, których celem były oszustwa podatkowe. W orzeczeniu tym Trybunał stwierdził, że "w razie uznania przez organy podatkowe w związku z przestępstwem lub nieprawidłowościami popełnionymi przez wystawcę faktury, że transakcja zafakturowana i powoływana jako podstawa prawa do odliczenia nie została rzeczywiście zrealizowana, odmowa prawa do odliczenia wymaga wykazania przez te organy na podstawie obiektywnych przesłanek - bez wymagania od odbiorcy faktury podejmowania czynności sprawdzających, które nie są jego zadaniem - iż odbiorca ten wiedział lub powinien był wiedzieć, że wskazana transakcja wiąże się z przestępstwem w dziedzinie podatku VAT, co ustalić powinien sąd odsyłający (zob. ww. wyroki: w sprawie Bonik, pkt 45; w sprawie ŁWK - 56, pkt 64; a także ww. postanowienie w sprawie Forvards V, pkt 35)" (pkt 33 postanowienia). Trybunał wyjaśnił, że "określenie działań, jakich w konkretnym wypadku można w sposób uzasadniony oczekiwać od podatnika, który zamierza skorzystać z prawa do odliczenia podatku VAT, w celu upewnienia się, że dokonywane przez niego transakcje nie wiążą się z popełnieniem przestępstwa przez podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu, zależy przede wszystkim od okoliczności rozpatrywanego wypadku (zob. ww. wyrok w sprawach połączonych Mahageben i David, pkt 59; a także ww. postanowienie w sprawie Forvards V, pkt 39)" (pkt37 postanowienia). Trybunał przypomniał, że "organy podatkowe nie mogą w sposób generalny wymagać, by podatnik zamierzający skorzystać z prawa do odliczenia podatku VAT badał, czy wystawca faktury za towary lub usługi, których odliczenie ma dotyczyć, dysponuje towarami będącymi przedmiotem transakcji i jest w stanie je dostarczyć oraz czy wywiązuje się z obowiązku złożenia deklaracji i zapłaty podatku VAT, w celu upewnienia się, że podmioty działające na wcześniejszych etapach obrotu nie dopuszczają się nieprawidłowości lub przestępstwa, albo żeby podatnik ten posiadał potwierdzające to dokumenty (zob. ww. wyroki: w sprawach połączonych Mahageben i David, pkt 61; w sprawie ŁWK - 56, pkt 61; a także ww. postanowienie w sprawie Forvards V, pkt 41)" (pkt 39 postanowienia). Stwierdził jednak, że "jeżeli istnieją przesłanki, by podejrzewać istnienie nieprawidłowości lub przestępstwa, przezorny przedsiębiorca powinien, zależnie od okoliczności konkretnego wypadku, zasięgnąć informacji na temat podmiotu, u którego zamierza nabyć towary lub usługi, w celu upewnienia się co do jego wiarygodności (ww. wyrok w sprawach połączonych Mahageben i David, pkt 60; także ww. postanowienie w sprawie Forvards V, pkt 40)" (pkt 38 postanowienia). Z powyższego wynika, że każdy przypadek powinien być rozpatrywany indywidualnie. Generalnie nie można nakładać na przedsiębiorcę obowiązku sprawdzania swojego kontrahenta, ale jeżeli istnieją wątpliwości czy przesłanki, by podejrzewać istnienie nieprawidłowości lub przestępstwa przedsiębiorca powinien, zależnie od okoliczności konkretnego wypadku, zasięgnąć informacji na temat podmiotu, u którego zamierza nabyć towary lub usługi, w celu upewnienia się co do jego wiarygodności. Istotne będą zatem okoliczności związane z samym zawarciem transakcji. Tymczasem, jak trafnie stwierdził to Sąd pierwszej instancji okoliczności zawarcia i realizacji współpracy między stroną a jej kontrahentami nie były w rozpatrywanej sprawie standardowe. Sąd pierwszej instancji wskazał w uzasadnieniu wyroku okoliczności, które jego zdaniem odbiegają od zwyczajowo przyjętych. W szczególności zwrócił uwagę na to, że: - skarżąca nie była w stanie podać z jakim konkretnie podmiotem zawarła umowę na dostawy paliwa w 2007 r. kontynuowanej w 2008 r., - współpracę podjęto w związku z zaoferowaniem korzystniejszych warunków współpracy (pod względem ceny i miejsca dostaw). Z taką propozycją miała przybyć do firmy w 2006 r. "młoda atrakcyjna kobieta", jednakże zarówno właścicielka firmy jak jej mąż nie pamiętają kogo ta osoba reprezentowała, wkrótce podjęto współpracę z firmą z P., przy czym nie ma pewności, że była ona następstwem wizyty przedstawiciela nieznanej firmy, - wszelkie kontakty między firmami ograniczały się do rozmów telefonicznych, zaś jak wyjaśniała skarżącą osobą odpowiedzialną ze tę współpracę był pan T., - zarówno skarżąca jak i jej mąż nie byli w stanie stwierdzić w jaki sposób doszło do nawiązania współpracy z firmą K. R., bowiem o tym, że była ona dostawcą paliwa dla skarżącej nabywcy odkryli w związku z wszczęciem wobec nich kontroli podatkowej dotyczącej rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 i 2008 r., - skarżąca nie zawarła żadnego porozumienia dotyczącego zasad współpracy w formie pisemnej, nie posiadała także żadnych dokumentów potwierdzających formalne zarejestrowanie firm obu kontrahentów czy też innych dokumentów potwierdzających prowadzenie przez nich działalności gospodarczej, - na żadnym etapie współpracy strona nie spotkała się osobiście z kontrahentami, co istotne do końca nie mając świadomości z kim zawiera umowę, - wszelkie uzgodnienia co do ilości dostaw, ceny, terminu dostarczenia towaru następowały telefonicznie z osobą "pana T.", nieznanego z nazwiska, - strona nigdy nie podjęła starań o przedłożenie jej informacji co do jakości dostarczanego paliwa, które służyło jej do prowadzenia działalności w zakresie usług transportowych. Zgodzić się należy z Sądem pierwszej instancji, że wskazane wyżej okoliczności podjęcia i prowadzenia współpracy między stroną a jej kontrahentami wskazują na brak zachowania przez nią należytej staranności. W konsekwencji prawidłowa jest również teza Sądu pierwszej instancji, iż podatniczka co najmniej powinna była wiedzieć o nierzetelności swoich kontrahentów. Wyżej wskazane okoliczności nie pozwalają również zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że do naruszenia przepisów art. 122, 187 i 191 O.p. doszło poprzez przyjmowanie zbyt daleko posuniętych rygorów dotyczących "należytej staranności" przedsiębiorcy i oderwanej od stanu faktycznego oceny stosunków rządzących transakcjami handlowymi w zakresie obrotu paliwem. Wpływu na wynik sprawy nie mógł mieć również brak rozważań na temat skali przestępczej działalności kontrahentów skarżacej, w szczególności ilości osób, które współpracowały z tymi osobami w dobrej wierze prowadząc działalność gospodarczą. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skala przestępczości gospodarczej podmiotów N." K. R. i "N." T. Z. nie ma żadnego wpływu na ocenę, czy skarżąca powinna była wiedzieć, że uczestniczy w nielegalnej transakcji. W ocenie autora skargi kasacyjnej do naruszenia wskazanych przepisów doszło również poprzez brak uwzględnienia dowodów przemawiających na korzyść podatniczki, jak również tych okoliczności, które wskazują na brak możliwości przypisania skarżącej braku należytej staranności w prowadzeniu swojej działalności. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jej autor przytacza argumenty, które w jego ocenie świadczą, że błędne jest stanowisko Sądu pierwszej instancji i organów podatkowych, że Z. i R. nie prowadzili w ogóle działalności gospodarczej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowiska zajętego w tym w względzie przez Sąd pierwszej instancji nie podważają również przytoczone przez autora skargi kasacyjnej zeznania J. K. Zeznania te zostały ocenione w toku postępowania podatkowego i trafnie uznano je za niewiarygodne. W szczególności zauważono, że J. K. nie potrafił wyjaśnić w jaki sposób nawiązał kontakt z T. Z., nie pamiętał dostawcy swojego paliwa, nie podał źródła pochodzenia oleju napędowego. Ponadto J. K. przesłuchany w charakterze podejrzanego w dniu 20.02.2009 r. wyjaśnił, że wystawiał dla firmy "N." T. Z. mające dokumentować sprzedaż oleju napędowego, jednak wszystkie one były fikcyjne. W tym samym przesłuchaniu J.K. zeznał, że nie zna K. R. Zaprzeczył też aby w 2008 r. wystawił 11 faktur dokumentujących sprzedaż oleju napędowego na rzecz "N." K. R. W świetle powyższego stwierdzić należy, że w skardze kasacyjnej nie zdołano podważyć stanu faktycznego, z którego wynika, że faktury wystawione przez "N." K. R. oraz "N." T. Z. nie dokumentowały rzeczywistych transakcji gospodarczych, a wystawcy ww. faktur stanowili jedynie formalną strukturę podmiotów mających ukryć obrót olejem napędowym pochodzącym z nieustalonych źródeł. Ponadto z materiału dowodowego wynika, że strona co najmniej powinna była wiedzieć, że uczestniczy w nielegalnej transakcji. 5.2. W tak ustalonym stanie faktycznym nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 88 ust. 3a pkt 1 i 4 lit. a) ustawy o VAT. Do naruszenia tych przepisów miało dojść poprzez błędne ich zastosowanie w sytuacji, gdy brak było podstaw do przyjęcia, iż skarżąca miała przesłanki by podejrzewać, że wystawca faktury dopuścił się nieprawidłowości a ona sama uczestniczy w transakcjach fikcyjnych lub o oszukańczym charakterze. Bezskuteczność zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego wynika przede wszystkim z ich wadliwego sformułowania wskazującego w ich treści oraz w uzasadnieniu skargi, iż na tle przesłanek przepisów prawa materialnego, które zostały zdaniem strony skarżącej naruszone, kwestionowane są jednak ustalenia faktyczne poczynione w tej sprawie. Tymczasem jak wyżej wykazano Sąd pierwszej instancji wskazał okoliczności, których autor skargi kasacyjnej nie zdołał podważyć świadczące o tym, że skarżąca miała przesłanki by podejrzewać, że wystawcy faktur dopuścili się nieprawidłowości a ona sama uczestniczy w transakcjach fikcyjnych lub o oszukańczym charakterze. 6. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, iż przedmiotowa skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a., § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z §6 pkt6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (j.t. Dz. U. z 2013r., poz. 490).