I FSK 755/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Artur Mudrecki (sprawozdawca), Sędzia NSA Sylwester Golec, Sędzia NSA Mariusz Golecki, Protokolant Łukasz Biernacki, po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 stycznia 2021 r. sygn. akt I SA/Rz 789/20 w sprawie ze skargi E. S. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 5 października 2020 r. nr 0113-KDIPT1-3.4012.447.2020.8.ALN w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 5 października 2020 r. nr 0113-KDIPT1-3.4012.447.2020.8.ALN, 3) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz E. S. kwotę 1077 (słownie: tysiąc siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji Wyrokiem z 14 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Rz 789/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę E. S. (dalej: Strona, Skarżący) na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 5 października 2020 r. w przedmiocie podatku od towarów. 2. Przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji stan sprawy 2.1. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Strona podała, że zamierza zbyć prawo własności nieruchomości położonej na działkach [...], [...], [...] oraz [...], znajdujących się w Rzeszowie. Nieruchomość położona na działkach [...] została nabyta 23 kwietnia 2001 r. od osoby fizycznej nie będącej podatnikiem podatku od towarów i usług. Z tytułu zakupu Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT. Nieruchomość została nabyta i stanowi element majątku osobistego Wnioskodawcy. W 2003 r. Urząd Miasta Rzeszowa objął przedmiotową nieruchomość Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego nr [...]. Kolejno dnia 5 maja 2005 r. na prośbę Prezydenta Miasta Rzeszowa i zgodnie z porozumieniem z Prezydentem Miasta Rzeszowa, fragment nieruchomości o powierzchni 0,0062 ha został wyodrębniony z działki [...] jako działka [...] i zamieniony z sąsiednią działką o tej samej powierzchni należącą do Miasta Rzeszowa, na potrzeby wybudowania siedziby Komisariatu Policji w Rzeszowie. Tak więc działka [...] została zamieniona na działkę [...]. Kolejno działki [...] oraz [...] zostały zakupione 9 lipca 2014 r. Zakupione analogicznie od osoby fizycznej niebędącej podatnikiem podatku od towarów i usług. Z tytułu zakupu Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT. Nieruchomość została nabyta i stanowi element majątku osobistego Wnioskodawcy. Na nieruchomości nie była prowadzona produkcja rolna ani leśna a także nie znajdują się na niej żadne budynki. Przedmiotowa nieruchomość nie jest i nie była wykorzystywana w ramach działalności gospodarczej, bowiem stanowi ona prywatny majątek. Nieruchomość ta nie była i nie będzie w przyszłości przedmiotem umowy dzierżawy, najmu lub użyczenia. Wnioskodawca wprawdzie prowadzi działalność gospodarczą jako stomatolog ale nigdy przedmiotowa nieruchomość nie była w niej wykorzystywana. Ponadto, Wnioskodawca był wspólnikiem spółki cywilnej wraz z synem prowadzącej działalność w zakresie najmu i sprzedaży wybudowanych nieruchomości (nigdy nic nie wybudowała i została rozwiązana.) Pierwotnie Wnioskodawca dopuszczał możliwość sprzedaży nieruchomości na rzecz Spółki. To Spółka miała być odpowiedzialna za znalezienie nabywcy nieruchomości oraz przygotowanie nieruchomości do sprzedaży. Prezydent Miasta Rzeszowa decyzją z dnia 9 lipca 2019 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę na nieruchomości. Adresatem pozwolenia na budowę była Spółka, która zgodnie z pierwotnym planem - miała być odpowiedzialna za sprzedaż nieruchomości do zewnętrznego podmiotu. Ostatecznie jednak wydana decyzja został uchylona i wyeliminowana z obrotu prawnego. Zważywszy na fakt, że spółka została zlikwidowana do realizacji tego zamiaru nie doszło. Podsumowując, Wnioskodawca jako osoba prywatna dąży do sprzedaży części osobistego majątku, nie podjął i nie podejmie żadnych działań marketingowych czy handlowych w celu uatrakcyjnienia nieruchomości. W związku z planowaną sprzedażą Wnioskodawca rozważa jedynie tymczasowe postawienie baneru na terenie nieruchomości. Nie planuje jednak pobierać z tego tytułu żadnych pożytków ani odnosić żadnych korzyści. Jedyna informacja znajdująca się na banerze będzie informowała o chęci sprzedaży nieruchomości bez jakichkolwiek treści reklamowych. Nie zamierza korzystać z usług doradców, agentów nieruchomości i innych profesjonalistów przy procesie sprzedaży nieruchomości. Sprzedaż będzie miała charakter jednostkowy i w celu jej sfinalizowania Wnioskodawca podejmuje jedynie zwykłe czynności niewykraczające ponad zwykły zarząd prywatnym majątkiem. Wnioskodawca dodał, że posiada również dwa lokale mieszkalne o powierzchniach 90 m2 i 99 m2. Zostały one zakupione głównie w celu potencjalnego przyszłego zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych swoich lub członków rodziny, lecz również w celu lokaty kapitału. Duża powierzchnia lokali jest niekorzystna jeśli głównym celem zakupu byłoby otrzymywanie przychodu z najmu. Oprócz lokali mieszkalnych Wnioskodawca posiada dwa lokale użytkowe o powierzchniach 50 m2 oraz 90 m2. Zostały one zakupione przez Wnioskodawcę w celu lokaty kapitału. Wszystkie ww. nieruchomości należą do prywatnego majątku Wnioskodawcy i nigdy nie należały do środków trwałych przedsiębiorstw powiązanych z Wnioskodawcą, a tym bardziej nie byłe przez nie amortyzowane. Wnioskodawca traktuje je jako najem prywatny i stosuje opodatkowanie zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Prawidłowość takiego działania została potwierdzona w wydanej dla Wnioskodawcy interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 14 stycznia 2020 r. nr [...]. Wnioskodawca nie posiada informacji dotyczącej konkretnej daty sprzedaży ww. nieruchomości. Sprzedaż nastąpi, kiedy Wnioskodawca znajdzie nabywcę. Decyzja Prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia 9 lipca 2019 r. nr [...], zatwierdzająca projekt budowlany dotyczyła działki nr [...], [...], [...]. Wydane pozwolenie będąc prawomocnym, zostało uchylone. Wnioskodawca nie ponosił żadnych nakładów w związku z wydaniem pozwolenia na budowę, poniosła je Spółka, a koszty te wyniosły 1.395.85 zł. Wnioskodawca nie jest obecnie wspólnikiem Spółki (był nim w przeszłości). Powyższe wydatki ujęto w dokumentach księgowych Spółki. W uzupełnieniu wniosku z dnia 10 września 2020 r. Wnioskodawca dodał, że działki, będące przedmiotem wniosku nabył od swojego pacjenta, który uzyskał je jako zwrot od miasta. Cena była bardzo atrakcyjna, a pacjent był w bardzo trudnej sytuacji finansowej i Wnioskodawca chciał mu pomóc. Pieniądze miały być przeznaczone na operację jego małżonki. Wnioskodawca nie prowadził żadnej działalności gospodarczej, która zajmowałaby się obrotem nieruchomościami. Wnioskodawca był jedynie dentystą prowadzącym własny gabinet i wspólnikiem Spółki jawnej, która zajmowała się sprzedażą sprzętu i materiałów stomatologicznych. Celem powyższego zakupu było dokonanie inwestycji w zakresie majątku prywatnego, a także w ramach udzielenia pomocy wskazanemu pacjentowi - w żadnym wypadku niezwiązanego z działalnością gospodarczą. Spółka zleciła sporządzenie projektu w celu uzyskania pozwolenia na budowę, którego jednak ostatecznie nie uzyskała. Nie było też żadnej płatności, bowiem umowa była skonstruowana w ten sposób, że warunkiem jej zawarcia było uzyskanie pozwolenia na budowę. Działanie te podejmowała Spółka, a nie Wnioskodawca. Celem dokonanego zakupu było dokonanie inwestycji w zakresie majątku prywatnego, w żadnym wypadku nie związanego z działalnością gospodarczą. 2.2. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy sprzedaż nieruchomości dokonana przez Wnioskodawcę będzie podlegać opodatkowaniu VAT? W ocenie Wnioskodawcy, sprzedaż nieruchomości nie będzie podlegać opodatkowaniu VAT, bowiem nie będzie on działał w ramach przedmiotowej transakcji jako podatnik VAT, gdyż czynność ta nie będzie oznaczać wykonywania działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r., poz. 106, ze zm.; dalej: ustawa o VAT). 2.3. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, interpretacją indywidualną z dnia 5 października 2020 r. nie podzielił stanowiska Wnioskodawcy i uznał je za nieprawidłowe. W uzasadnieniu interpretacji organ wskazał, że pierwotnie Wnioskodawca dopuszczał możliwość sprzedaży nieruchomości na rzecz Spółki, która miała być odpowiedzialna za znalezienie nabywcy nieruchomości oraz przygotowanie jej do sprzedaży. Prezydent Miasta Rzeszowa decyzją z dnia 9 lipca 2019 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę na nieruchomości. Adresatem pozwolenia na budowę była Spółka, która zgodnie z pierwotnym planem - miała być odpowiedzialna za sprzedaż nieruchomości do zewnętrznego podmiotu. Ostatecznie jednak wydana decyzja został uchylona i wyeliminowana z obrotu prawnego. Organ wyjaśnił, ze czynności wykonane przez Spółkę wywołają skutki bezpośrednio w sferze prawnej Wnioskodawcy. Spółka poniosła koszty 1.395,85 zł. Działania te dokonywane za pełną zgodą Wnioskodawcy, który wskazał, że nie ponosił żadnych nakładów w związku z wydaniem pozwolenia na budowę, poniosła je Spółka. Jednakże fakt, że działania nie były podejmowane bezpośrednio przez Wnioskodawcę, ale przez Spółkę nie oznacza, że pozostają bez wpływu na sytuację prawną zainteresowanego. W związku z powyższym organ stwierdził, że Wnioskodawca dokonując sprzedaży działek nr [...], [...], [...] i [...] nie będzie korzystał z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem prywatnym, nie jest to bowiem typowe (zwykłe) rozporządzanie prawem własności. Wnioskodawca w taki sposób zorganizował sprzedaż ww. działek, że niejako jego działania łącznie z działaniami Spółki, stanowią pewnego rodzaju wspólne przedsięwzięcie. Zatem sprzedaż przez Wnioskodawcę ww. nieruchomości będzie dostawą dokonaną w ramach prowadzenia działalności gospodarczej w myśl art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, a Wnioskodawca będzie działał jako podatnik VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. Czynność sprzedaży działek niezabudowanych nr [...], [...], [...] i [...] będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT. 3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji 3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: P.p.s.a.). 3.2. Sąd odwołał się do przepisów ustawy o VAT, orzecznictwa TSUE, tj. wyroku o sygn. C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) oraz orzecznictwa NSA (wyroku składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 października 2007 r., I FPS 3/07, wyroku z 27 października 2009 r., I FSK 1043/08). W kontekście powołanego Sąd uznał, że w tej sprawie organ interpretacyjny właściwie ocenił przedstawiony w zapytaniu stan faktyczny, wskazując na aktywność Skarżącego w związku z czynnościami podejmowanymi w celu sprzedaży działek gruntu. Czynności te nie były sporadyczne, ale zaplanowane i zorganizowane. W przedstawionym stanie faktycznym Skarżący podjął szereg czynności dotyczących gruntów będących jego własnością, tj. wystąpił o uzyskanie projektu budowlanego i pozwolenia na budowę (formalnie chodzi o spółkę cywilną, której był wspólnikiem). Wykazał się aktywnością w zakresie zbycia nieruchomości. Zdaniem Sądu, organ trafnie zwracał uwagę na istotę spółki cywilnej, której zasady działania regulują przepisy Kodeksu cywilnego. W interpretacji przekonująco wykazano, że działania profesjonalne dotyczyły spółki cywilnej, której Wnioskodawca był wspólnikiem. Te czynności dokonywane i zamierzone wskazują bezpośrednio na zamierzone zbycie działek przez Skarżącego jako podatnika VAT. Takie działania nie zostały dokonane w ramach czynności zwykłego zarządu. Należy uznać, że zostały one wykonane w ramach działalności gospodarczej. 3.3. W związku z powyższym Sąd nie podzielił zarzutów skargi dotyczących naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, tj.: art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT. Nie zgodził się z oceną, że w rozpoznawanej sprawie czynności sprzedaży stanowią zarząd majątkiem prywatnym Skarżącego. 4. Skarga kasacyjna 4.1. W skardze kasacyjnej Skarżący zaskarżył wyrok Sądu pierwszej instancji w całości i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zwrot kosztów postępowania. 4.2. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: 1) art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT przez niewłaściwe ich zastosowanie i w konsekwencji uznanie stanowiska Strony za nieprawidłowe; 2) art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art.180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 ustawy Ordynacja Podatkowa poprzez nieuwzględnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i dokonanie niepełnego zebrania materiału dowodowego, a także dokonanie niewłaściwe oceny zebranego materiału dowodowego, naruszenia zasady prawdy obiektywnej w wyniku czego w sposób wadliwy ustalono stan faktyczny sprawy; 3) art. 141 § 4 P.p.s.a. przez brak uzasadnienia faktycznego wydanego wyroku, nie wykazanie faktów, które Sąd uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. 5. Odpowiedź na skargę kasacyjną W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor KIS wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów zastępstwa prawnego. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6.1. W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Tego rodzaju przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani do umorzenia postępowania przed Sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 P.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40). 6.2. Wobec powyższego skarga kasacyjna została zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio P.p.s.a.). W takim ujęciu okazała się zasadna i dlatego podlegała uwzględnieniu, choć nie wszystkie z jej zarzutów były trafne. 6.3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie nieprawidłowo ocenił, że sprzedaż działek w okolicznościach przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej będzie działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT i tym samym powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT. Zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT okazał się zatem skuteczny. 6.3.1. Kwestia kwalifikacji sprzedaży działek na gruncie podatku od towarów i usług była już niejednokrotnie przedmiotem wypowiedzi sądów administracyjnych. W orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że przy dokonywaniu wykładni art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT należy nawiązać do kryteriów określonych przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C - 180/10 i C - 181/10, ECLI:EU:C:2011:589. W wyroku tym TSUE stwierdził, że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem od podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE Nr L 347, str. 1 z późn. zm.), powoływanej dalej jako: "Dyrektywa112", kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Natomiast, jeżeli osoba ta w celu dokonania wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców, w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 112 należy uznać ją za podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej. Trybunał wskazał jedynie przykładowo okoliczności, które mogą świadczyć o tym, że dana osoba sprzedając nieruchomości działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, a podział nieruchomości w celu uzyskania lepszej ceny, liczba transakcji, odstępy pomiędzy transakcjami i wysokość osiągniętych przychodów, nie są decydujące i nie są czynnościami, które same z siebie wykraczałyby poza zarząd majątkiem prywatnym. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego po wspomnianym wyżej wyroku TSUE przyjmuje się, że przy ocenie działalności osoby sprzedającej nieruchomości należy uwzględniać działania na poszczególnych etapach aktywności sprzedającego w ich całokształcie, a nie wyłącznie osobno. Należy przede wszystkim mieć na uwadze te elementy, które łączą się z nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe działania zarządu majątkiem prywatnym (por. wyroki NSA z: 9 października 2014 r., I FSK 2145/13; 3 marca 2015 r., I FSK 1859/13; 11 czerwca 2015 r., I FSK 716/14 i 29 listopada 2016 r., I FSK 636/15). Nie mają znaczenia zamiar, czy motywy jakimi kieruje się podmiot rozpoczynając działalność gospodarczą, ani jakie potrzeby zaspokaja z uzyskanych środków pieniężnych. Istotne znaczenie mają obiektywne, a nie subiektywne przesłanki pozwalające odróżnić działania o cechach zawodowych, od tych które mieszczą się w granicach dysponowania majątkiem prywatnym. 6.3.2. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela oceny Sądu pierwszej instancji i tym samym tej z zaskarżonej interpretacji co do tego, że dokonując opisanej we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej sprzedaży działek Skarżący będzie działał w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, gdyż jego aktywność w związku z czynnościami podejmowanymi w celu sprzedaży działek gruntu nie była sporadyczna, ale zaplanowana i zorganizowana. Przede wszystkim w opisie stanu faktycznego nie podano okoliczności, które wskazują na częstotliwy i zorganizowany charakter przy planowanej sprzedaży działek. Skarżący dokonał zakupu działek: pierwszej w 2001 r., z tej w 2005 r. w wyniku działań publicznych niezależnych od Strony została wydzielona druga działka, zaś kolejne dwie Skarżący nabył w 2014 r. Skarżący nie podjął ciągu czynności wskazujących na jego zawodowy charakter przy obrocie działkami, a do takich np. należą: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze, i to tylko wtedy gdy działania sprzedającego przybierają formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną. Skarżący, jak podał we wniosku, "rozważa jedynie tymczasowe postawienie baneru na terenie nieruchomości". Z przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji opisu okoliczności wynika przy tym, że na nieruchomościach nie była prowadzona produkcja rolna ani leśna; nieruchomości nie są wykorzystywane w ramach działalności gospodarczej. Sąd pierwszej instancji, a wcześniej organ w zaskarżonej interpretacji podali, że "Skarżący podjął szereg czynności dotyczących gruntów będących jego własnością, tj. "wystąpił o uzyskanie projektu budowlanego i pozwolenia na budowę" (str. 12 wyroku, str. 11 zaskarżonej interpretacji). Czynności te jednak dotyczyły samego celu jakim było uzyskanie pozwolenia na budowę na nieruchomościach dla spółki cywilnej, w której Skarżący był wspólnikiem. Zatem Sąd jak i organ wskazując na "szereg czynności Skarżącego" względem spornych działek upraszczają obraz sprawy. W niej Strona szeregu czynności nie podejmowała, które można by zakwalifikować wespół za świadczące o zamiarze sprzedaży działek w warunkach działalności gospodarczej objętej podatkiem VAT. Z kolei okoliczność uzyskania przez spółkę pozwolenia na budowę, tudzież przez Skarżącego jako jej wspólnika, straciła na znaczeniu wobec faktu uchylenia decyzji pozwolenia na budowę i wyeliminowania jej z obrotu prawnego. W świetle zaś wyroku TSUE z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10, C-181/10 okoliczność jak wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, jeszcze nie przesądza o tym, że Skarżący podjął zawodową aktywność w zakresie obrotu działkami nabytymi kilka i kilkanaście lat wcześniej. 6.3.3. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie nieprawidłowo ocenił zarzuty Skarżącego w zakresie naruszenia przez Dyrektora KIS przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Planowane przez Skarżącego działania - w podanych we wniosku okolicznościach - nie noszą znamion działalności gospodarczej w rozumieniu powołanych w sprawie przepisów. Ponownie rozpoznając sprawę organ podatkowy obowiązany będzie uwzględnić powyższe rozważania. 6.4. Pozostałe dwa zarzuty skargi kasacyjnej były niezasadne. Uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji spełniało wymagania z art. 141 § 4 P.p.s.a. i jako takie poddawało się kontroli instancyjnej. Sąd ten prawidłowo zaś wyjaśnił, że w świetle art. 14 h O.p. organ podatkowy jest zobowiązany do odpowiedniego stosowania w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej przepisów art. 120 i art. 121 § 1 O.p., określających zasadę praworządności i zasadę zaufania do organów podatkowych. Z tych zasad wynika wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy w tym w zakresie, dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy oraz konkretnego ustosunkowania się do twierdzeń stron. Organ interpretacyjny sprostał wymaganiom stawianym treści interpretacji indywidualnej, a tym samym nie doszło do naruszenia ww. przepisów. Natomiast co do zarzutu naruszenia art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 O.p. to przepisy te nie mają zastosowania w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnych (zob. art. 14h O.p.). Wyjaśnienie Sądu pierwszej instancji w tym zakresie było więc zasadne. 6.5. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna posiada usprawiedliwione podstawy. Wystąpiły nadto przesłanki do zastosowania art. 188 P.p.s.a., czego konsekwencją było uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi i jej uwzględnienie, zgodnie z art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 i 4 oraz art. 209 w zw. z art. 207 § 1 P.p.s.a. s. NSA S. Golec s. NSA A. Mudrecki s. NSA M. Golecki