I FSK 611/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Barbara Wasilewska, , , po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku R.G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej przez R.G. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 12 marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące czerwiec, lipiec, wrzesień, październik 1999 r. po wznowieniu postępowania postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji.

W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 25 września 2013 r., sygn. akt I SA/Ol 356/13, pełnomocnik R.G. sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 12 marca 2013 r., wskazując na niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przede wszystkim należy podkreślić, że w świetle art. 61 § 3 P.p.s.a. wstrzymaniu podlegają tylko takie akty i czynności organów administracji publicznej, które posiadają przymiot wykonalności. Pogląd ten nie budzi zastrzeżeń (por. np. Z. Kmieciak: glosa do post. NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z. 3, poz. 54). Tymczasem przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była ww. decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 marca 2013 r., utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia 8 stycznia 2013 r., którą to decyzją odmówiono uchylenia decyzji ostatecznej Izby Skarbowej w O. z 4 lutego 2002 r. Zaskarżone rozstrzygnięcie organu nie stwierdza ani nie tworzy po stronie skarżącego uprawnień lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym, nadających się do egzekucji (wykonania), jak te (pieniężne) określone w decyzji wymiarowej. Jest to też charakterystyczne dla decyzji odmownych, niepodlegających co do zasady wykonaniu (por. postanowienie NSA z dnia 12 kwietnia 2013 r. sygn. akt I FSK 398/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl; J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006 r., s. 186). W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a.