I FSK 545/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Sylwester Golec, Sędzia WSA del. Maja Chodacka, Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 grudnia 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 945/21 w sprawie ze skargi S. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 17 maja 2021 r. nr 2201-IOA.4105.38.2020.17 w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za marzec 2005r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od S. W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 10.800 (dziesięć tysięcy osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 945/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę S. W. (dalej: strona, skarżący, podatnik) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 17 maja 2021 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za marzec 2005 r. Powyższy wyrok został w całości zaskarżony przez podatnika, który zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1. art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) poprzez oddalenie przez Sąd I instancji skargi na decyzję organu z dnia 17 maja 2021 r. w sprawie określającej skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za marzec 2005 r. w wysokości 363.900,00 złotych pomimo, że została wydana z naruszeniem przepisów, to jest art. 7, art. 75, art. 77, art. 80 w zw. z 140 Kodeksu postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 roku (Dz. U. Nr 30, poz. 168, dalej: k.p.a.) poprzez błędną ocenę materiału dowodowego polegającą na oparciu wydanej decyzji na niekompletnym, a zwłaszcza wadliwym materiale dowodowym i w konsekwencji niezastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a.; 2. art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie przez Sąd I instancji skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 17 maja 2021 r. w sprawie określającej skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za marzec 2005 r. w wysokości 363.900,00 złotych pomimo, że została wydana z naruszeniem przepisów, to jest art. 7, art. 75, art. 77, art. 80 w zw. z 140 k.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego, a zwłaszcza polegającego na nieprzeprowadzeniu dowodu z uzupełniającej opinii biegłego w zakresie wyliczania możliwego zużycia paliwa przez kutry 4 armatorów. Podatnik wniósł o: rozpoznanie skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny na rozprawie; uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania; zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, a to ze względu na błędny sposób jej zredagowania. Rozpoznając sprawę należało mieć na względzie treść art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.), w myśl którego, kontrolując zgodność z prawem zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu uwzględniając wyłącznie nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Podkreślenia wymaga, iż skarga kasacyjna jako wysoce sformalizowany środek zaskarżenia wymaga zachowania wymogów określonych w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Z uwagi na związanie granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny nie może zastępować strony w wyrażaniu, precyzowaniu, czy też uzasadnianiu jej zarzutów. Innymi słowy, wskazanie przez autora skargi kasacyjnej przepisów, jakie w jego ocenie naruszył sąd administracyjny pierwszej instancji, a także wyjaśnienie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, na czym to naruszenie konkretnie polegało, wyznacza granice, w ramach których rozstrzyga Naczelny Sąd Administracyjny. Z tego powodu zarzuty, jak i ich uzasadnienie, powinny być ujęte ściśle i w zrozumiały sposób, zwłaszcza biorąc pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika, o czym stanowi art. 175 p.p.s.a. Związanie sądu kasacyjnego zarzutami podniesionymi w skardze kasacyjnej oznacza, że sąd ten - co do zasady - nie ma kompetencji do kontroli legalności postępowania pierwszoinstancyjnego poza granicami zaskarżenia. Zatem uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, umotywowanie błędnego zastosowania przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom postępowania wykazanie, że zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe przypomnienie było niezbędne, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny dostrzegł, iż wniesiona w imieniu spółki skarga kasacyjna nie realizuje przedstawionych wymogów ustawowych. Przede wszystkim, wymienione jako naruszone przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 7, art. 75, art. 77, art. 80 w zw. z 140) nie były i nie mogły być przez organy stosowane w sprawie podatkowej poddanej kontroli sądowej. Organy procedowały bowiem na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.). Materialnoprawną podstawą ich decyzji była zaś ustawa z 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.). Nie można przy okazji nie zauważyć, że pełnomocnik strony nie tylko wskazał przepisy niemające zastosowania w sprawie, ale też zaniechał podania, dlaczego wskazane przez niego uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani nie przedstawił jakiegokolwiek uzasadnienia ich naruszenia. Nie może zmienić powyższych rozważań przywołanie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyroku WSA w Białymstoku z dnia 12 stycznia 2022 r., sygn. akt I SA/Bk 245/21, w którym to orzeczeniu WSA wskazał na rolę art. 191 O.p., a to wobec braku powiązania tych rozważań Sądu z konkretnymi okolicznościami sprawy. Nie mogą też odnieść pożądanego skutku same zarzuty naruszenia art. 151 p.p.s.a. (przez oddalenie skargi) i art. 145 § 1 pkt 1 lit c. p.p.s.a. (poprzez jego niezastosowanie). Przepisy te nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ są normami o charakterze wynikowym i określają wyłącznie sposób rozstrzygnięcia danej sprawy przez Sąd I instancji. Innymi słowy, bez stwierdzenia naruszenia innych przepisów, w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania, zarzuty wskazanych norm odniesienia nie są skuteczne. Mając na uwadze wszystkie przedstawione wyżej okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, uznając ją za bezzasadną. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. sędzia WSA (del.) sędzia NSA sędzia NSA Maja Chodacka Bartosz Wojciechowski (spr.) Sylwester Golec