I FSK 499/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski, po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej [...] Fundusz Inwestycyjny [...] reprezentowany przez I. [...] S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 1980/16 w sprawie ze skargi [...] Fundusz Inwestycyjny [...] reprezentowany przez T. [...] S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 29 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: zwrócić skargę kasacyjną Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie w celu usunięcia dostrzeżonych braków.

I FSK 499/18 UZASADNIENIE Wyrokiem z 20 czerwca 2017 r., III SA/Wa 1980/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę [...] Fundusz Inwestycyjny [...], reprezentowany przez spółkę T. [...] S.A. z siedzibą w W. Skargę kasacyjną od ww. wyroku w imieniu Funduszu wniosła natomiast spółka I. [...] S.A. z siedzibą w W., udzielając w tym zakresie stosownego umocowania zawodowemu pełnomocnikowi procesowemu (doradcy podatkowemu – k. 160 akt sądowych). Z akt sprawy, w tym zwłaszcza z załączonego do skargi kasacyjnej odpisu aktualnego z rejestru przedsiębiorców KRS (k. 162 i n. akt sądowych) nie wynika jednak, by ostatnio wymieniona spółka (I.) była następcą prawnym spółki T., bądź stanowiła ten sam podmiot (o zmienionej firmie). Z akt sprawy nie wynika ponadto, aby I. [...] S.A. była upoważniona do reprezentacji [...] Fundusz Inwestycyjny [...]. Wyciąg z rejestru funduszy inwestycyjnych załączony do skargi (k. 37 i n. akt sądowych), wskazuje bowiem spółkę T. jako uprawnioną do działania w imieniu Funduszu. Należy zatem uznać, że wnosząc skargę kasacyjną spółka I. nie wykazała swojego umocowania do działania w imieniu Funduszu, co w świetle art. 29 w zw. z art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy uznać za brak formalny podlegający uzupełnieniu na wezwanie przewodniczącego wydziału. Z tych powodów Sąd kasacyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 180 ww. ustawy.