I FSK 490/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mariusz Golecki po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku M. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej M. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 10 grudnia 2024 r., sygn. akt I SA/Bd 267/24 w sprawie ze skargi M. R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 9 lutego 2024 r. nr 0401-IOV2.4103.77.2023 w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od grudnia 2020 r. do lutego 2022 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

1. Wyrokiem z 10 grudnia 2024 r., sygn. akt I SA/Bd 267/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę M. R. (dalej: "Skarżący", "Strona") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy (dalej: "Organ podatkowy") z 9 lutego 2024 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od grudnia 2020 r. do lutego 2022 r. 2. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Toruniu z 17 listopada 2023 r. W skardze kasacyjnej w przedmiocie wniosku o wstrzymanie Strona podniosła, że wnosi o wstrzymanie wykonania w całości decyzji "albowiem wykonanie decyzji i skuteczna egzekucja z majątku skarżącego może doprowadzić do niepowetowanej szkody i utraty źródła utrzymania". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. 3.1. Na wstępie należy podkreślić, że wstrzymanie przez sąd administracyjny wykonania zaskarżonego aktu – ostatecznej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, będące formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, jest wyjątkiem od zasady wykonalności takiego aktu lub czynności, wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), według którego wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przepis ten stosuje się odpowiednio w postępowaniu kasacyjnym wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07). Z uwagi na przytoczone wyżej brzmienie art. 61 § 3 p.p.s.a. decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania i uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku przez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07). Niezbędna przesłanką uwzględnienia wniosku jest wykazanie konkretnych zagrożeń płynących z wykonania decyzji, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 9 września 2010 r., sygn. I OZ 671/10 i z 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II FZ 988/12). Brak uzasadnienia wniosku lub jego nieodpowiednie uzasadnienie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę i tym samym wniosek taki – jako nieuzasadniony – podlega oddaleniu (vide J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 206). 3.2. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że Strona w ogóle nie uzasadniła wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W szczególności nie wskazała żadnych okoliczności, z których wynikałoby, że w następstwie wykonania zaskarżonej decyzji wystąpi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie przedstawiła żadnej dokumentacji, na podstawie której Sąd byłby w stanie ocenić jej sytuację finansową i majątkową i orzec o możliwości przyznania ochrony tymczasowej. Samo stwierdzenie, że "wykonanie decyzji i skuteczna egzekucja z majątku skarżącego może doprowadzić do niepowetowanej szkody i utraty źródła utrzymania" nie może stanowić podstawy dla wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Nie jest też rolą Sądu, aby domniemywać, w czym Strona upatruje niebezpieczeństwa wystąpienia skutków w tym przepisie przewidzianych. Skarżący, poza wniesieniem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz powołaniem stosownego przepisu nie przedstawił w istocie rzeczy żadnego uzasadnienia wniosku. Nie podał jaka jest jego sytuacja finansowa, jakimi środkami finansowymi dysponuje, jakie są jego przychody i jakie mają one odniesienie do wskazanej w decyzji kwoty zobowiązania podatkowego. Skarżący nie przedstawił więc konkretnych argumentów przemawiających za wystąpieniem niekorzystnych z punktu widzenia jego interesów następstw wykonania decyzji, tj., że mógłby ponieść znaczną szkodę lub mogłyby powstać trudne do odwrócenia skutki. Zauważyć również należy, że na poparcie wniosku Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów źródłowych dotyczących jego sytuacji finansowej i majątkowej. 4. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.