I FSK 488/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia NSA Artur Mudrecki (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Adam Nita, Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. sp. j. w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 listopada 2022 r., sygn. akt I SA/Lu 340/22 w sprawie ze skargi P. sp. j. w T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 29 kwietnia 2022 r., nr 0601-IOV-2.4103.67.2021.21 w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2016 r. oddala skargę kasacyjną.

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji Wyrokiem z 16 listopada 2022 r., sygn. akt I SA/Lu 340/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę P. spółka jawna w T. (dalej: Strona, lub Spółka, lub Skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 29 kwietnia 2022 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc kwiecień 2016 r. 2. Przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji stan faktyczny Zaskarżoną do Sądu pierwszej instancji decyzją Dyrektor IAS utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia 29 lipca 2021 r. którą dokonano rozliczenia Stronie w podatku od towarów i usług za wskazany wyżej miesiąc w sposób odmienny niż Strona w deklaracji VAT-7. Podstawę wydania takich rozstrzygnięć stanowiło zakwestionowanie prawa Spółki do obniżenia podatku należnego w kwocie 117.776 zł z faktur VAT wystawionych Spółce w kwietniu 2016 r.; Spółka w kwietniu 2016 r. wykazała obrót towarami, jak sprzęt elektroniczny oraz zestawy naprawcze hydrauliczne; w rejestrze nabyć VAT oraz w deklaracji VAT-7 za kwiecień 2016 r. uwzględniła faktury, dotyczące nabycia towarów, wystawione przez: [...]. Organ ustalił łańcuchy podmiotów biorących udział w dostawach towarów, które ostatecznie spółka wykazała na wystawionych w kwietniu 2016 r. dokumentach TAX FREE: [...]. Na podstawie obszernie zgromadzonego materiału dowodowego, organ przedstawił szczegółowe ustalenia dotyczące poszczególnych kontrahentów Spółki, dochodząc do przekonania, że brała ona czynny i świadomy udział w oszustwie podatkowym typu karuzelowego. Spółka nie prowadziła rzeczywistej działalności gospodarczej w zakresie obrotu opisanymi w zakwestionowanych fakturach towarami, ale uczestniczyła w łańcuchu dostaw mających na celu wyłudzenie podatku VAT. Spółka przywiązywała wagę wyłącznie do nadmiernej wręcz dbałości o formalną stronę transakcji, gdy równocześnie zaniechała zweryfikowania transakcji od strony materialnej, sprawdzenia czy dostawcy w rzeczywistości prowadzą działalność gospodarczą, tj. czy realizacja transakcji jest w ogóle możliwa. W odniesieniu do procedury zwrotu podatku VAT podróżnym organ stwierdził, że dokumenty TAX FREE wystawione przez Spółkę, dotyczące sprzedaży zestawów naprawczych hydraulicznych oraz telefonów typu B., zawierały potwierdzenie ich wywozu poza granice RP w postaci stempli urzędu celnego. Fakt wywozu towarów potwierdzał również rejestr R-30. Jednak mimo formalnej poprawności dokumentów dotyczących dostaw towarów na rzecz podróżnych, do realizacji tych dostaw nie doszło. Spółka nie nabyła towarów od podmiotów wskazanych na fakturach zakupu, nie mogła zatem dokonać ich dalszej sprzedaży. Spółka nie wykazała, że towary te nabyła z innego (legalnego) źródła. Wystawione przez spółkę na rzecz podróżnych dokumenty TAX FREE, dotyczące sprzedaży towarów pochodzących od wskazanych podmiotów, na podstawie których w kwietniu 2016 r. dokonano sprzedaży i zwrotu podatku VAT podróżnym, nie dokumentowały zatem rzeczywistych dostaw towarów. 3. Uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji 3.1. Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.). 3.2. Według Sądu organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji szczegółowo wskazał zgromadzone dowody i dokonał ich oceny wyjaśniając, które okoliczności uznał za udowodnione, a które nie i dlaczego. Wyartykułował rozbieżności i nieścisłości w zeznaniach świadków, które w oczywisty sposób dyskwalifikują ich wiarygodność. 3.3. Sąd za niezasadne uznał twierdzenia Spółki, że działała w dobrej wierze i dopełniła wszystkich aktów staranności przy weryfikacji kontrahentów. Zdaniem Sądu Spółka w pełni świadomie podjęła współpracę z podmiotami, które nie prowadziły realnej działalności gospodarczej, nie miały stosownego zaplecza technicznego i magazynowego, nie zatrudniały pracowników. Spółki nie interesowało pochodzenie towaru i jego jakość (szczególnie, gdy dotyczy to telefonów). Nie zawierała umów na piśmie, nie spotykała się z przedstawicielami podmiotów, z którymi podejmowała współpracę. Była wymieniana (np. przez W. M.) jako polecana do współpracy przez organizatorów procederu karuzelowego - braci C. Według Sądu nie sposób było też dać wiarę twierdzeniom Spółki, że nie była ona świadoma, jak w zakresie jej przedsiębiorstwa zorganizowana była deklarowana przez nią sprzedaż TAX FREE. W tych warunkach twierdzenia o działaniu w dobrej wierze i w warunkach należytej staranności w założeniu nie mogły być uwzględnione. W ocenie Sądu, zebrany materiał dowodowy potwierdzał ustalenia organów, że czynności podejmowane przez Skarżącą odbywały się w ramach przyjętego przez podmioty uczestniczące schematu i były nakierowane na tworzenie pozorów dokonywania ich w ramach obrotu gospodarczego. Czynności podejmowane przez Spółkę, jak i pozostałe podmioty przy realizacji transakcji związanych z obrotem zestawami hydraulicznymi oraz telefonami komórkowymi nie były czynnościami typowymi dla działalności gospodarczej, opartymi na przesłankach ekonomicznych, podejmowanymi w celu optymalizacji zysku, pozyskania nowych rynków zbytu, lecz były podejmowane w ramach systemu ukierunkowanego na uzyskiwanie korzyści z tytułu niezapłaconego podatku VAT oraz z nieuprawnionych zwrotów tego podatku. Przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe wykazało, że towar, który miał być zakupiony przez Skarżącą (bezpośrednio i pośrednio) od podmiotów krajowych, jedynie z pozoru nabyty był od tych firm, a następnie jedynie pozornie trafiał do podstawionych (w ramach zorganizowanego procederu) podróżnych, w sposób nieuprawniony korzystających z procedury TAX FREE. Organy podatkowe nie naruszyły art. 86 ustawy o VAT, ani art. 168 Dyrektywy 2006/112/WE, a decyzja w pełni odpowiadała przepisowi art. 210 § 1 i § 4 O.p. 4. Skarga kasacyjna 4.1. W skardze kasacyjnej Skarżąca, zaskarżając powyższy wyrok w całości, wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 4.2. Sądowi pierwszej instancji zarzuciła naruszenie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 O.p., poprzez nieuchylenie decyzji pomimo, że postępowanie podatkowe prowadzone było z naruszeniem podstawowych zasad wynikających z przywołanych przepisów, gdyż organy podatkowe obu instancji nie zgromadziły wyczerpującego materiału dowodowego w sprawie oraz nie uwzględniły wszystkich okoliczności sprawy (w tym wyjaśnień Skarżącej i zeznań świadków), przez co błędnie uznały, że Skarżąca nie dochowała należytej staranności w ramach współpracy z kontrahentami. Działania organów podatkowych obu instancji skutkowały dokonaniem nieprawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie, nienależytym i niewyczerpującym wyjaśnieniem w uzasadnieniach obu decyzji okoliczności faktycznych i prawnych dotyczących sprawy i mających wpływ na ustalenie praw i obowiązków Skarżącej w zakresie prawa do odliczenia VAT naliczonego oraz wyciąganiem wniosków z okoliczności, które nie mogły mieć znaczenia dla oceny należytej staranności Skarżącej, a ustalenia te zaakceptował i powielił Wojewódzki Sąd Administracyjny; 2) art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób niejasny i nieprecyzyjny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia, a także brak odniesienia się w uzasadnieniu pisemnym do znacznej części argumentacji Skarżącej podnoszonej w toku postępowania sądowego, co doprowadziło do tego, że nie jest możliwe dokonanie kompleksowej oceny stanowiska z wyroku; 3) art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT, przez ich błędne zastosowanie, polegające na pozbawieniu Skarżącej prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez kontrahentów pomimo niewykazania, że transakcje te wiązały się z przestępstwem popełnionym na poprzednim etapie obrotu oraz niewykazania, że Skarżąca wiedziała lub powinna była wiedzieć, iż faktury te zostały wystawione przez firmantów. 4.3. Odpowiedzi na skargę kasacyjną organ podatkowy nie wnosił. 4.4. W piśmie z 31 marca 2023 r. Skarżąca wskazała na wyrok NSA z 1 lutego 2023 r. sygn. akt I FSK 1870/18 stwierdzając, że "biorąc pod uwagę zasadę jednolitości orzekania oraz wyrażony pogląd prawny w przedmiotowym orzeczeniu stoi na stanowisku, iż zasadnym jest poinformowanie Sądu o zapadłym wyroku". 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5.1. W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Tego rodzaju przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani do umorzenia postępowania przed Sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 P.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40). Skarga kasacyjna zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio P.p.s.a.) okazała się niezasadna i dlatego podlegała oddaleniu. 5.2. Wyjaśniając takie rozstrzygnięcie podkreślić należało, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Autor takiej skargi zarzucając naruszenie przepisów postępowania, powinien wykazać, że mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (por. art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem skargę kasacyjną w jej granicach (tak stanowi art. 183 § 1 P.p.s.a.), a to oznacza, że nie może zmieniać zakresu podniesionych w niej zarzutów, jak i wprowadzać ich własnego uzasadnienia. To wszystko jest rolą, którą musi wypełnić Skarżący. W rozpoznanej sprawie zarzuty dotyczące przepisów postępowania pozbawione były właściwej argumentacji, wykazującej takie ich naruszenie, którego stopień mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej motywy, w żaden sposób nie przekonały o popełnieniu przez Sąd pierwszej instancji błędów, które powinny prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku z tej przyczyny, że należało uwzględnić skargę, a nie ją oddalić. 5.3. Przede wszystkim, wbrew zapatrywaniom ze skargi kasacyjnej, uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełniało wymagania z art. 141 § 4 P.p.s.a. Zawierało ono zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że uzasadnienie wyroku w przyszłości ma pomóc stronie oraz sądowi odwoławczemu w prześledzeniu dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie, a także w zapoznaniu się z procesem myślowym, który doprowadził sąd pierwszej instancji do podjęcia zaskarżonego orzeczenia. Znaczenie procesowe uzasadnienia uwidacznia się w tym, że ma ono dać rękojmię, że sąd dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, ma umożliwić sądowi wyższej instancji ocenę, czy przesłanki, na których oparł się sąd niższej instancji, są trafne, ma w razie wątpliwości umożliwić ustalenie granic powagi rzeczy osądzonej i innych skutków prawnych wyroku (zob. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39). Również i z tej perspektywy uzasadnienie zaskarżonego wyroku było należycie sporządzone. Wbrew twierdzeniom Skarżącej możliwa była kontrola tego uzasadnienia. Spółka podnosi, że Sąd "nie odniósł się do znacznej części jej argumentacji". Spółka nie wskazuje jednak którą to konkretnie część motywów Sąd miał pominąć, co z kolei miało stanowić o naruszeniu art. 141 § 4 P.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 5.4. Spółka formułując zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 O.p. twierdzi, że: - organy podatkowe obu instancji nie zgromadziły wyczerpującego materiału dowodowego w sprawie oraz nie uwzględniły wszystkich okoliczności sprawy (w tym wyjaśnień Skarżącej i zeznań świadków); - błędnie uznały, że Skarżąca nie dochowała należytej staranności w ramach współpracy z kontrahentami. 5.4.1. Pierwszy z tych motywów jest gołosłowny, a to wobec treści zaskarżonego wyroku. Z analizy uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że organy zgromadziły bogaty materiał dowodowy. Sąd przyjął m.in.: "organy skorzystały przy tym z materiału dowodowego pozyskanego w postępowaniach podatkowych prowadzonych wobec kontrahentów podatnika, a także wcześniejszych ogniw ustalonego łańcucha transakcji. Do akt włączono nie tylko wydane w tych sprawach decyzje, ale również protokoły z zeznań przesłuchanych w tych postępowaniach świadków, czy też informacje pozyskane przez właściwe organy od innych służb podatkowych. Materiały te zostały poddane ocenie w całokształcie dowodów zebranych w sprawie. Każdorazowo też dowody zewnętrzne (pochodzące z innych postępowań) były włączane do niniejszego postępowania (postanowienia organu z dnia 21 lipca 2016r., 20 października 2016 r., 20 marca 2017 r. - tom I; z 24 października 2017 r.,1 grudnia 2017 r., 13 grudnia 2017 r. - tom II; z 13 września 2018 r., 27 września 2018 r. - tom IV; z 21 czerwca 2019 r., 18 marca 2020 r. - tom VI; z 16 marca 2021 r., 20 kwietnia 2021 r., 28 czerwca 2021 r. - tom VII), zaś stronie zapewniono – zgodnie z art. 123 § 1 O.p. - czynny udział w postępowaniu. W szczególności, organy obu instancji zastosowały przepis art. 200 § 1 O.p., umożliwiając stronie przed wydaniem decyzji zapoznanie się z zebranym materiałem dowodowym i wypowiedzenie się w jego sprawie (postanowienia z dnia 7 lipca 2021 r. i z 21 lutego 2022 r.) [...] w toku postępowania skarżąca nie występowała o udostępnienie wyłączonych w sprawie dokumentów (tomy VI VIII) i nie kwestionowała ustaleń dotyczących działalności innych podmiotów [...] Organ odwoławczy, w ramach ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie, w zaskarżonej decyzji szczegółowo wskazał zgromadzone dowody i dokonał ich oceny wyjaśniając, które okoliczności uznał za udowodnione, a które nie i dlaczego. Wyartykułował rozbieżności i nieścisłości w zeznaniach świadków, które w oczywisty sposób dyskwalifikują ich wiarygodność". Wobec takich ocen Sądu pierwszej instancji nie sposób stwierdzić, aby organy w sprawie uchybiły art. 187 § 1 O.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca w skardze kasacyjnej nie wykazała przeciwnego stanu rzeczy, podnosząc ogólnikowo, że organy nie uwzględniły wyjaśnień Skarżącej (bliżej nieokreślonych) i zeznań świadków (nieskonkretyzowanych). Drugi z motywów mający stanowić o naruszeniu wymienionych wyżej przepisów rozmijał się z ustaleniami faktycznymi tej sprawy, gdyż ocena z zaskarżonego wyroku nie stanowiła o nie dochowaniu należytej staranności przez Spółkę. Zasadzała się natomiast na tym, że "Spółka w pełni świadomie podjęła współpracę z podmiotami, które nie prowadziły realnej działalności gospodarczej. [...] Nie sposób też dać wiarę twierdzeniom spółki, że nie była ona świadoma, jak w zakresie jej przedsiębiorstwa zorganizowana była deklarowana przez nią sprzedaż TAX FREE. W tych warunkach twierdzenia o działaniu w dobrej wierze i w warunkach należytej staranności w założeniu nie mogą być uwzględnione". 5.4.2. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżąca podnosi, że "stanowisko organów podatkowych jest wewnętrznie sprzeczne bowiem z jednej strony organ twierdził, że zakwestionowane faktury nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a z drugiej strony organy badały należytą staranność. Oprócz tego Skarżąca podnosi, że "organy nie wykazały w jakikolwiek sposób świadomego uczestnictwa Spółki w oszustwie podatkowym, a przyjmując z góry, że była świadomym uczestnikiem oszukańczego procederu nie analizowały, czy przy dochowaniu należytej staranności winna wiedzieć lub domyślać się w jakich transakcjach uczestniczy". Nie sposób mówić o sprzecznościach w zakresie finalnych ocen organu, zaaprobowanych następnie przez Sąd w zaskarżonym wyroku. W sprawie - jak przyjął Sąd pierwszej instancji, i co nie zostało skutecznie zakwestionowane skargą kasacyjną - firmy, z którymi Skarżąca kooperowała były uwikłane w proceder karuzeli podatkowej. W orzecznictwie podnosi się, że ustalając, czy w konkretnym przypadku dany uczestnik "karuzeli podatkowej" miał świadomość udziału w oszustwie lub powinien mieć tego świadomość, należy przede wszystkim poddać szczegółowej analizie okoliczności transakcji nabycia przez niego towaru oraz jego zbycia, w kontekście cech charakterystycznych "karuzeli podatkowej" oraz rynkowego (legalnego) wzorca obrotu tym towarem. O zachowaniu dobrej wiary nie może świadczyć zachowanie jedynie zewnętrznych pozorów staranności, w szczególności poprzestanie na sprawdzeniu kontrahentów w bazach danych i rejestrach w sytuacji, gdy okoliczności dostaw wskazują na istnienie wątpliwości co do ich rzetelności (zob. wyroki NSA: z 26 września 2019 r., sygn. akt I FSK 1289/19; 30 sierpnia 2024 r., sygn. akt 1807/20). O tym zaś, że Skarżąca była świadomym podmiotem zorganizowanej grupy trudniącej się popełnianiem oszustw podatkowych świadczyło szereg okoliczności - wymienionych i ocenionych przez Sąd (zob. w szczególności str. 32 w zw. z str. 6/7). Przy takich ustaleniach - jak wyjaśnił Sąd - twierdzenia o działaniu w dobrej wierze i w warunkach należytej staranności w założeniu nie mogły być uwzględnione. Co do uzasadnienia zaskarżonej decyzji, to wynika z niego, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił organowi odwoławczemu jednoznacznie stwierdzić, iż Strona działała świadomie w oszukańczym procederze mającym na celu wyłudzenie podatku o towarów i usług. Dyrektor IAS w decyzji użył co prawda względem Strony określenia "należytej staranności" w stwierdzeniu zawartym na stronie 73 decyzji, które brzmi: "Brak należytej staranności przy przeprowadzaniu transakcji dotyczących obrotu spornymi towarami - powierzenie pełnej kontroli nad tymi transakcjami pracownikowi - nie był w okolicznościach niniejszej sprawy skutkiem zaniedbań Strony, ale wiązał się ze świadomością udziału w oszustwie podatkowym. Transakcje były z góry zaplanowane przez działające w porozumieniu podmioty." Sprawdzanie w jednostkowych przypadkach kontrahentów, nie zostało jednak uznane przez Dyrektora IAS jako niedostateczną ich kontrolę - a przez to jako niedochowanie należytej staranności w tym zakresie, lecz jako pozorowanie tych czynności w celu uwiarygodnienia działań Strony. 5.5. Bezzasadny był również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego. Wobec ustalonego stanu faktycznego pozbawienie Skarżącej prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego ze sprzedażą opodatkowaną miało swoje podstawy w art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT w zw. z art. 168 dyrektywy 2006/112/WE. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wielokrotnie bowiem podkreślał, że zwalczanie oszustw, unikania opodatkowania i ewentualnych nadużyć jest uznanym celem wspieranym przez dyrektywę 112, wobec czego podmioty prawa nie mogą w sposób stanowiący oszustwo lub nadużycie powoływać się na przepisy prawa Unii. Krajowe organy i sądy powinny zatem odmówić korzyści w postaci prawa do odliczenia podatku naliczonego, jeżeli na podstawie obiektywnych okoliczności zostanie ustalone, że prawo to powoływane jest w sposób stanowiący oszustwo lub nadużycie (postanowienie z dnia 14 kwietnia 2021 r., Finanzamt Wilmersdorf, C-108/20, EU:C:2021:266, pkt 21; wyrok z dnia 11 listopada 2021 r., Ferimet, C-281/20, EU:C:2021:910, pkt 45 i przytoczone tam orzecznictwo). W realiach sprawy w świetle ustaleń organów Skarżąca brała udział w procederze karuzeli podatkowej. Oczywistym z kolei jest, że w przypadku braku dobrej wiary Strony w transakcjach stanowiących część owej karuzeli, to na gruncie przepisów prawa materialnego ustawy o VAT wraz z orzecznictwem sądów administracyjnych czerpiących wskazówki z orzecznictwa TSUE, brak było podstaw do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących rzekome transakcje. 5.6. Naczelny Sąd Administracyjny w tej sprawie nie uwzględnił żadnego z zarzutów skargi kasacyjnej. Działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania nie orzekano, wobec braku do tego podstaw (organ podatkowy nie wnosił odpowiedzi na skargę kasacyjną, na rozprawie strony były nieobecne). s. del. WSA A. Nita s. NSA D. Oleś s. NSA A. Mudrecki