I FSK 2448/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Oleś (spr.), Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, Sędzia WSA (del.) Maja Chodacka, Protokolant Jan Żołądź, po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. Sp. z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 września 2021 r. sygn. akt I SA/Rz 367/21 w sprawie ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 26 marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2015 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od G. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie kwotę 5.400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 14 września 2021 r., sygn. akt I SA/Rz 367/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę G. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z 26 marca 2021 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2015 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła G. sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: "spółka lub skarżąca"). Wyrok zaskarżyła w całości zarzucając naruszenie: I. przepisów prawa materialnego: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 99 ust. 12 w zw. z art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 87 ust. 1, ust. 2 i 6 w zw. z art. 28b ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2020 r., poz. 106 ze zm., dalej: "ustawa o VAT") i art. 44 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: "Dyrektywa 112") w zw. art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 19a ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 17 ust 1 pkt. 4 lit. a) i b) w zw. z art. 28a pkt 1 lit. a) i lit. b) w zw. z art. 15 ust. 1 i art. 99 ust. 12 w zw. art. 106e ust. 1 pkt 18 w zw. z art. 106e ust. 1 pkt 5 i pkt 3 w zw. z art. 28b ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT przez ich niewłaściwe zastosowanie i określenie kwoty zwrotu podatku VAT za wrzesień 2015 r. w wysokości 41.487 zł, kiedy z okoliczności sprawy oraz materiału dowodowego wynika, że różnica podatku naliczonego nad należnym powinna wynosić 111.027 zł, 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 86 § 1 ustawy o VAT poprzez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji pozbawienie skarżącej prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, tj. złamanie zasady neutralności podatku VAT, 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 129 ust. 1 ustawy o VAT przez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, iż skarżąca nie spełnia warunków do zastosowania stawki 0% przy dostawie towarów, od których dokonano zwrotu podatku podróżnemu, w sytuacji w której wszelkie działania skarżącej wypełniały ustawowe przesłanki warunkujące zakwalifikowanie transakcji jako objętej stawką 0% VAT, Il. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 70c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa") poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organy podatkowe wskazanego przepisu, polegającego na: a). niezawiadomieniu ustanowionego pełnomocnika skarżącej o wszczęciu postępowania karnego skarbowego z uwagi na brak skutecznego doręczenia, b). wydaniu decyzji 26 marca 2021 r. pomimo przedawnienia zobowiązania podatkowego 1 stycznia 2021 r. co w konsekwencji warunkowało konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji najpierw przez organ drugiej instancji, a następnie w toku postępowania sądowego przez WSA w Rzeszowie i umorzenia postępowania, 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 oraz art. 70 § 1 w zw. z art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy podatkowe wskazanych przepisów, a które to naruszenie polegało na: a) nadużyciu przez organ drugiej instancji możliwości wszczęcia postępowania karnego skarbowego i wykorzystanie tego środka instrumentalnie i dla pozoru, tylko w celu zawieszenie biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego, b) braku wydania decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji gdy stało się ono bezprzedmiotowe w wyniku przedawnienia zobowiązania podatkowego, a to z uwagi na brak prawidłowego doręczenia pełnomocnikowi podatnika zawiadomienia o zawieszeniu biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego co w konsekwencji warunkowało konieczność umorzenia zaskarżonej decyzji najpierw przez organ drugiej instancji, a następnie w toku postępowania sądowego przez WSA w Rzeszowie, 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art 135 p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 oraz art. 194 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej przez nierozpatrzenie przez WSA w Rzeszowie w sposób wyczerpujący całości materiału dowodowego i przyznanie w całości ustaleń organów podatkowych, które zastosowały wobec skarżącej niedozwoloną nadinterpretację faktów wynikających ze zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów (w tym urzędowych); co w konsekwencji doprowadziło do braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego co do podstawy i zasadności prowadzonego postępowania, w wyniku czego oddalono żądanie zmiany zaskarżonej decyzji, 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej przez błędne uznanie uczestnictwa skarżącej w nielegalnym procederze wyłudzenia VAT w systemie TAX FREE, gdy brak jest dowodów potwierdzających jednoznacznie taki udział w materiale dowodowym co w konsekwencji doprowadziło do braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego co do podstawy i zasadności prowadzonego postępowania, w wyniku czego oddalono żądanie zmiany zaskarżonej decyzji, 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieprawidłowe zgromadzenie materiału dowodowego przez organy skarbowe w toku postępowania, co pominął WSA w Rzeszowie, w sytuacji gdy w szczególności: a) w kierowanych do węgierskich organów podatkowych wnioskach o przeprowadzenie czynności wskazano "G. sp. z o.o." (karta 201, tom 1 akt sprawy) co wskazuje, że przedmiotowy materiał dowodowy dotyczy innego podmiotu niż skarżąca i nie może stanowić podstawy do czynienia ustaleń w sprawie skarżącej, b) ustalono, iż to spółka T. wystawiła 19 sztuk dokumentów TAX FREE (karta 196, tom 1 akt sprawy) co wskazuje, że przedmiotowy materiał dowodowy dotyczy innego podmiotu niż skarżąca i nie może stanowić podstawy do czynienia ustaleń w sprawie skarżącej, c) w zawiadomieniu z 11 września 2020 r. (karta 184, tom 3 akt sprawy) wskazano, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. skierował do podatnika "G. sp. z o.o." pismo zawiadamiające o wystąpieniu przesłanki, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, co potwierdza, że organ nigdy prawidłowo nie doręczył skarżącej zawiadomienia o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 tej ustawy, a tym samym, że przedmiotowe zobowiązanie uległo przedawnieniu z 1 stycznia 2021 r., na co skarżąca wskazywała w skardze, co w konsekwencji doprowadziło do wydania orzeczenia w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny sprawy, a w wyniku czego oddalono skargę skarżącej, 6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak zweryfikowania przez WSA w Rzeszowie, jak również przez organ w toku postępowania, czy w prowadzonej sprawie podatkowej wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo karne skarbowe nie miało charakteru pozornego, nie służyło wyłącznie wstrzymaniu biegu przedawnienia co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, a w wyniku czego oddalono skargę skarżącej, 7. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak zawarcia w uzasadnieniu wyroku: a) jednoznacznego wskazania jaki stan faktyczny WSA w Rzeszowie przyjął za ustalony i przyjęcie stanowiska organu administracyjnego za własne i uznanie, iż podstawy rozstrzygnięcia zostały przekonywująco przedstawione i wyjaśnione, b) odniesienia się do podnoszonych zarzutów skargi, a dotyczących naruszeń prawa materialnego; w wyniku czego doszło do braku uwzględnienia w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wszystkich istotnych przesłanek, którymi kierował się Sąd przy wydawaniu wyroku, co uniemożliwia jego kontrolę instancyjną. Wobec podniesionych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W złożonej odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i z tego powodu podlega oddaleniu. Niniejsza sprawa dotyczy decyzji wydanej przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie w przedmiocie podatku VAT za wrzesień 2015 r., w której zakwestionowano prawo skarżącej do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT wystawionych na jej rzecz przez D. sp. z o.o. z tytułu nabycia części samochodowych o łącznej wartości netto 302.350 zł, podatek VAT 69.540,50 oraz jej prawa do rozliczenia w rachunku podatkowym dalszej odsprzedaży tych towarów w ramach sprzedaży TAX FREE obywatelom Ukrainy. Rozstrzygając sprawę Sąd pierwszej instancji wskazał, iż zdaniem organów podatkowych we wskazanym wyżej zakresie w/w podmioty pozorowały jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, gdyż w istocie funkcjonowały w ramach mechanizmu oszustwa w zakresie podatku od towarów i usług tzw. karuzelowego. Natomiast zdaniem skarżącej, iż jeśli nawet na wcześniejszych etapach były jakieś nieprawidłowości i występował schemat oszustwa karuzelowego, to nie wiedziała i nie mogła o tym wiedzieć, bo dochowała należytej staranności decydując się na współpracę ze spółką D.. W tak zarysowanym sporze Sąd pierwszej instancji przyznał rację organom podatkowym, a Naczelny Sąd Administracyjny zaprezentowaną w tym zakresie ocenę tego Sądu w pełni akceptuje uznając, iż nie została ona skutecznie podważona zarzutami skargi kasacyjnej. Jednak przed przystąpieniem do merytorycznej oceny spornego zagadnienia w pierwszej kolejności odnieść należy się do zarzutów w zakresie przedawnienia zobowiązania podatkowego za wrzesień 2015 r. W tym zakresie autor skargi kasacyjnej podnosi dwie kwestie. Zarzuca, iż zawiadomienie dokonane w trybie art. 70c Ordynacji podatkowej nie zostało doręczone w sposób prawidłowy pełnomocnikowi spółki, a ponadto iż doszło do nadużycia przez organ drugiej instancji możliwości wszczęcia postępowania karnego skarbowego i wykorzystanie tego środka instrumentalnie, i dla pozoru, tylko w celu zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego. W obu tych kwestiach wypowiedział się wyczerpująco Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, a Naczelny Sąd Administracyjny w pełni zaakceptował jego ocenę. W skardze kasacyjnej – podobnie jak w skardze – strona zarzuca brak doręczenia zawiadomienia w trybie art. 70c Ordynacji podatkowej "do rąk własnych pełnomocnika" strony, gdyż jej zdaniem organ podatkowy nie dysponował właściwym adresem do doręczeń. Sąd pierwszej instancji szczegółowo przeanalizował akta sprawy pod kątem doręczeń dokonywanych przez organ podatkowy w kontekście prawidłowości adresu pełnomocnika i uznał, że doręczenie było prawidłowe – a w skardze kasacyjnej zawarto jedynie polemikę z taką oceną Sądu. Za Sądem pierwszej instancji powtórzyć należy, iż jeśli chodzi o brak skutecznego doręczenia "do rąk własnych" zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia dokonanego w trybie art. 70c Ordynacji podatkowej ówczesnemu pełnomocnikowi spółki, to doręczenie to dokonane zostało w sposób zastępczy, w zgodzie z art. 149 i art. 150 Ordynacji podatkowej. Według Sądu, na skuteczność zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w niniejszej sprawie, nie ma wpływu okoliczność, że w piśmie wewnętrznym pomiędzy organami podatkowymi z 11 września 2020 r. przekręcona została nazwa skarżącej z G. sp. z o.o. na G. sp. z o.o., gdyż uwierzytelnione dokumenty dołączone do tego pisma, które stanowią materialną podstawę zawieszenia biegu terminu przedawnienia odnoszą się już do prawidłowego oznaczenia podatnika. Sąd nie uznał też argumentu, iż zawiadomienie z 20 lipca 2020 r. – dokonane na podstawie art. 70c Ordynacji podatkowej – zostało doręczone pod niewłaściwy adres pełnomocnika. Z akt sprawy podatkowej wynika bowiem, że pełnomocnik zgłosił się na etapie wnoszenia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji i w dokumencie pełnomocnictwa wskazał także adres do doręczeń, na który organ podatkowy kierował wszelką korespondencję procesową. W kwestii ewentualnej instrumentalności wszczęcia postępowania karnego skarbowego Sąd pierwszej instancji – podobnie jak strona skarżąca – powołał się na uchwałę 7 sędziów NSA z 24 maja 2021 r., sygn. akt I FPS 1/21 (dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl), z której wynika, że w świetle art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) oraz art. 1-3 i art. 134 § 1 p.p.s.a. ocena przesłanek zastosowania przez organy podatkowe przy wydawaniu decyzji podatkowej art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70c Ordynacji podatkowej mieści się w granicach sprawy sądowej kontroli legalności tej decyzji. W uzasadnieniu powołanej uchwały NSA wskazał, że w pierwszym rzędzie sądy administracyjne powinny badać czy w odpowiednim czasie doszło do wydania przez odpowiedni organ postępowania przygotowawczego postanowienia na podstawie art. 303 kodeksu postępowania karnego (dalej: "k.p.k.") w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. o treści, z której wynika związek podejrzenia popełnienia przestępstwa lub wykroczenia z niewykonaniem zobowiązania podatkowego. Wskazano też, iż obowiązkiem organu jest dokonanie oceny, czy wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe nie miało pozorowanego charakteru i nie służyło jedynie wstrzymaniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. W przypadkach wątpliwych, w szczególności gdy moment wszczęcia postępowania jest bliski dacie przedawnienia zobowiązania podatkowego, wyjaśnienie tej kwestii powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji podatkowej. Odnosząc się następnie do działań jakie powinny podjąć sądy administracyjne rozpatrujące przedmiotowe sprawy, w uchwale wskazano, że powinny one, w ramach zakreślonych przez art. 134 § 1 p.p.s.a., badać czy proceduralna czynność wszczęcia postępowania karnego skarbowego w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe nie została wykorzystana tylko w celu nierozpoczęcia lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Okoliczność tę należy ustalić w świetle wszechstronnej analizy okoliczności konkretnej sprawy podatkowej, związanych najczęściej ze zbliżającym się upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, podejmowanymi wcześniej w postępowaniu podatkowym czynnościami dowodowymi i aktywnością prowadzącego je organu podatkowego. Jednocześnie wskazano na przykładowe okoliczności, jakie mogą potwierdzić fakt instrumentalnego wszczęcia postępowania karnego tj.: istnienie negatywnych przesłanek procesowych, braki podmiotowe lub przedmiotowe, które powodują, że już w momencie wydania postanowienia jasnym jest, że cele postępowania karnego-skarbowego nie będą mogły być zrealizowane; brak realnej aktywności organów postępowania przygotowawczego po wszczęciu postępowania karnego. Ponieważ organ odwoławczy orzekał przed podjęciem uchwały I FPS 1/21, a więc z oczywistych względów nie mógł przedstawić argumentów w tym zakresie; jednak w piśmie procesowym z 21 lipca 2021 r. stanowiącym replikę na pismo strony z 13 lipca 2021 r., w którym podniesiono zarzut instrumentalnego traktowania przez organy instytucji przedawnienia, organ odwoławczy nakreślił pokrótce czynności podjęte w postępowaniu karnoskarbowym, w tym wskazując, że wydane zostało postanowienie o przedstawieniu zarzutów Prezesowi Zarządu skarżącej S.H. wszczęto tryb postępowania w stosunku do nieobecnych wobec niestawiennictwa podejrzanego na wezwanie, a sprawę obecnie prowadzi Wydział Zamiejscowy Prokuratury Krajowej w R. Sąd pierwszej instancji ocenił wszystkie podniesione przez organ podatkowy kwestie, wskazując przy tym, iż strona nie podała żadnych konkretnych okoliczności, które mogłyby wskazywać na pozorny charakter wszczęcia postępowania karnego skarbowego i w efekcie uznając, że podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 70 § 1, art. 70 § 6 pkt 1 w związku z art. 70c Ordynacji podatkowej jest niezasadny. Na podstawie analizy akt sprawy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż przedstawiona przez Sąd pierwszej instancji ocena jest prawidłowa i zgodna z tezami wskazanej uchwały I FPS 1/21. Nie budzi bowiem wątpliwości, iż w niniejszej sprawie postępowanie karne skarbowe, z którym organ podatkowy łączy skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawniania zobowiązania podatkowego (art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej) zostało wszczęte na ok. 7 miesięcy przed upływem terminu przedawnienia, jest wiązane z posługiwaniem się tzw. pustymi fakturami VAT w badanym okresie rozliczeniowym, w jego ramach podjęto szereg aktywnych działań, w tym przedstawiono zarzuty prezesowi zarządu spółki. W takiej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadne uznał wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej związane z kwestią przedawnienia zobowiązania podatkowego za wrzesień 2015 r. Tak samo należy ocenić pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, które odnoszą się do wyżej opisanej kwestii merytorycznej. Podkreślenia wymaga, iż w sprawie nie dano wiary twierdzeniom strony o rzeczywistym charakterze transakcji obrotu częściami samochodowymi, mając w szczególności na uwadze stwierdzony fikcyjny charakter działalności spółki D. - domniemanego dostawcy części samochodowych (przy jednoczesnym braku wskazania przez stronę innych źródeł pochodzenia towaru), brak wywozu towarów stwierdzony przez węgierskie organy celne, a także zeznania prezesa zarządu D. złożone w toku postępowania karnego, podczas których przyznał, że zarządzany przez niego podmiot nie zajmował się obrotem częściami samochodowymi, ale sprzedażą "pustych" faktur VAT, wskazując jako nabywcę tych faktur m.in. skarżącą spółkę. Sąd pierwszej instancji dokonał oceny wskazywanych przez organy podatkowe okoliczności sprawy, dających podstawę do kwestionowania prawa spółki do odliczenia podatku naliczonego ze spornych faktur VAT, w tym: • istnienie oszustwa karuzelowego, opisany i przeanalizowane przez organy podatkowe udział określonych podmiotów w fikcyjnym łańcuchu dostaw towaru, • brak rzeczywistej weryfikacji kontrahenta, • decyzja wydana dla spółki D. za okres od 2014 do 2016 r. i wynikający z niej podatek do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, • fakt dokonywania głównie płatności gotówkowych pomiędzy kontrahentami, • brak zabezpieczeń transakcji. W skardze kasacyjnej powyższe ustalenia są zwalczane, ale w istocie prowadzona jest jedynie polemika z tymi ustaleniami i ich oceną, bez wskazania na czym konkretnie polegały wskazywane przez stronę naruszenia prawa procesowego. Nie może przy tym być skuteczne obszerne powołanie się na orzecznictwo sadów administracyjnych w celu wykazania błędów organów w postępowaniu podatkowym, bez wskazania na czym konkretnie polegały uchybienia Sądu pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny za nieuzasadniony uznał zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W ramach tego zarzutu strona podnosi, iż Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do wszystkich zarzutów sformułowanych w skardze. Jeżeli tak było w rzeczywistości, to wskazać należało, które zarzuty zostały całkowicie przez Sąd pominięte lub niedostatecznie rozpoznane. Tymczasem nie wskazano o jakie konkretnie zarzuty chodzi, co czyni tak sformułowany zarzut nieskutecznym. Podobnie zarzucono, że Sąd pierwszej instancji powielił stanowisko organu podatkowego i nie dostrzegł deficytów w materiale dowodowym - bez wskazania jakie deficyty nie zostały dostrzeżone. Skarżąca zarzuca wreszcie, iż nie wie dlaczego Sąd pierwszej instancji dał wiarę organom podatkowym. Jednak zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego całościowa analiza treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku w wystarczający sposób pozwala poznać powody akceptacji stanowiska organów podatkowych, a tym samym umożliwia ich instancyjną kontrolę, która dla Sądu pierwszej instancji wypadła pozytywnie. Mając na uwadze przedstawione okoliczności oraz powołane wyżej argumenty nie można zgodzić się z zarzutami skargi kasacyjnej, jakoby w trakcie prowadzonego przez organy podatkowe postępowania podatkowego doszło do naruszenia wskazanych przepisów Ordynacji podatkowej czy ustawy o VAT. Wobec wykazanej powyżej niezasadności zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego wydano na podstawie art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. Sędzia WSA (del.) Sędzia NSA Sędzia NSA Maja Chodacka Danuta Oleś (spr.) Bartosz Wojciechowski