I FSK 1756/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Marciniak, Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia del. WSA Elżbieta Olechniewicz (spr.), Protokolant Adrian Piechota, po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej X. Sp. z o.o. z siedzibą w Y. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 maja 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 2482/21 w sprawie ze skargi X. Sp. z o.o. z siedzibą w Y. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 16 sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie wiążącej informacji akcyzowej 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od X. Sp. z o.o. z siedzibą w Y. na rzecz Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji. 1.1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 maja 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 2482/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi X. sp. z o.o. z siedzibą w Y. (dalej: Strona, Spółka lub Skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: organ drugiej instancji, DIAS) z dnia 16 sierpnia 2021 r. w przedmiocie wiążącej informacji akcyzowej, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329, ze zm., dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę (opisany wyrok i powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). 1.2. WSA zgodził się z organem drugiej instancji co do prawidłowości klasyfikacji wyrobu Z. (dalej: Wyrób) do kodu CN 2710 19 29 Nomenklatury Scalonej, zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE nr L 256 z 7.09.1987, ze zm., dalej: Nomenklatura Scalona lub CN), zamiast proponowanego przez Spółkę kodu CN 3814 00 90. Sąd wojewódzki w uzasadnieniu wyroku wskazał, że przyporządkowanie Wyrobu do tej konkretnej pozycji jest zgodne z postanowieniami reguł 1. i 6. Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (dalej: ORINS) - rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 2015/1754, a także postanowieniami uwagi 2 oraz uwagi dodatkowej 2c do pozycji 2710 oraz Not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej do podpozycji 2710 19 29. 2. Skarga kasacyjna. 2.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Spółka, zaskarżając wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. wyrokowi Sądu pierwszej instancji zarzucono naruszenie: I. prawa procesowego: a) art. 145 § 1. lit c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję DIAS pomimo, iż w sprawie istniały podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa), a tym samym wydanie przez WSA w Warszawie wyroku w oparciu o całkowicie wadliwie ustalony i oceniony przez WSA w Warszawie stan faktyczny sprawy, w tym: - nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji DIAS, mimo że decyzja ta wydana została w sytuacji, gdy organy podatkowe pierwszej i drugiej instancji nie dokonały wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, w tym między innymi poprzez selektywne potraktowanie zebranego materiału dowodowego, stosowanie wykładni rażąco niezgodnej z prawem oraz dokonanie nieuprawnionej modyfikacji stanu faktycznego na niekorzyść Spółki oraz wadliwe ustalenie, jakoby produkt Spółki o nazwie handlowej "Z." powinien być klasyfikowany w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej CN do kodu CN 2710 19 29, podczas gdy prawidłowa jego klasyfikacja to kod CN 3814 00 90, - poprzez niedostrzeżenie przez WSA w Warszawie, iż organ drugiej instancji dokonał niepełnych i dowolnych ustaleń faktycznych z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów na podstawie fragmentarycznie zgromadzonego materiału dowodowego ocenionego dodatkowo przez organy jednostronnie dla poparcia przyjętej przez siebie tezy, z pominięciem wyjaśnienia niekorespondujących z przyjętą tezą okoliczności faktycznych potwierdzających stanowisko Spółki, podczas gdy prawidłowo przeprowadzone postępowanie wolne od wskazanych powyżej uchybień mogłoby doprowadzić do takich ustaleń faktycznych, w następstwie których doszłoby do innego rozstrzygnięcia sprawy. II. prawa materialnego: a) art. 7d ust. 1 pkt 1 ustawy z ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 143 ze zm., dalej: ustawa o podatku akcyzowym) poprzez błędne zaklasyfikowanie produktu "Z." do kodu CN 2710 19 29, podczas gdy prawidłowa klasyfikacja to CN 3814 00; b) rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. zmieniającego załącznik I do Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej w związku z regułą 1. ORINS oraz w związku z art. 3 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym poprzez: - błędną wykładnię i uznanie, iż produkt, należy zaklasyfikować do kodu CN 2710 19 29 jako pozostałe oleje średnie z powodu spełnienia przez tenże produkt wymagań uwagi 2 do działu 27 Wspólnej Taryfy Celnej oraz spełniania wymagań tytułu pozycji 2710 Wspólnej Taryfy Celnej, ponieważ zawiera powyżej 70% olejów ropy naftowej, a masa składników niearomatycznych w wyrobie przewyższa masę składników aromatycznych oraz z powodu spełnienia kryteriów uwagi dodatkowej 2c do działu 27 Wspólnej Taryfy Celnej w zakresie destylacji, bowiem zgodnie z wynikami badań w temperaturze do 210°C destyluje 88,8 ± 1,9 [%V/V] gotowego wyrobu; - pominięcie brzmienia opisu pozycji dla kodu CN 3814, z którego wynika, iż pozycja ta obejmuje organiczne rozpuszczalniki i rozcieńczalniki zawierające więcej niż 70% masy oleju ropy naftowej, a tym samym jego właściwości i rzeczywistego zastosowania; a w konsekwencji dokonanie błędnej klasyfikacji produktu na gruncie Nomenklatury Scalonej do pozycji CN 2710 zamiast do pozycji CN 3814. W związku z tak sformułowanymi zarzutami Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżanego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. 2.3. DIAS nie skorzystał z możliwości złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 3.1. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. 3.2. Przed odniesieniem się do poszczególnych zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej niezbędne jest wskazanie, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Autor takiej skargi zarzucając naruszenie przepisów postępowania, powinien wykazać, że mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (por. art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem skargę kasacyjną w jej granicach (tak stanowi art. 183 § 1 p.p.s.a.), a to oznacza, że nie może zmieniać zakresu podniesionych w niej zarzutów, jak i wprowadzać ich własnego uzasadnienia. 3.3. Zważywszy, że przedmiotowa skarga kasacyjna opiera się na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a., tj. jej autor zarzuca zarówno naruszenie prawa materialnego, jak też przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, zasadne będzie w pierwszej kolejności rozważenie przez Sąd kasacyjny zarzutów o charakterze procesowym. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony przez kasatora, można przejść do skontrolowania procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany w sprawie przepis prawa materialnego. 3.4. W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie jako zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania wskazano jedynie na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. - jako samodzielną podstawę kasacyjną. Sąd pomija to, że wskazana w skardze kasacyjnej podstawa prawna tj. art. 145 § 1. lit c p.p.s.a. nie istnieje. Zdaniem NSA doszło do oczywistej omyłki pisarskiej i należało przyjąć, że zarzut ten dotyczy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Niezależnie od tego taki sposób sformułowania zarzutu kasacyjnego jest błędny. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. jest normą o charakterze wynikowym i określa wyłącznie sposób rozstrzygnięcia danej sprawy przez sąd pierwszej instancji. Skuteczne zakwestionowanie tego rodzaju normy w ramach zarzutów kasacyjnych wymaga powiązania z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, których nie dostrzegł lub też nieprawidłowo dostrzegł sąd pierwszej instancji, czego nie uczyniono w skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie. Nie jest możliwe skuteczne podważenie wyroku sądu pierwszej instancji wyłącznie w oparciu o zarzut naruszenia normy o charakterze wynikowym. W szczególności zarzut naruszenia tego przepisu nie może służyć podważeniu oceny sądu pierwszej instancji wyrażonej w zaskarżonym wyroku. (por. m. in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 września 2016 r. sygn. akt II FSK 1649/16; z dnia 19 października 2017 r., sygn. akt I OSK 3495/15; z dnia 4 marca 2025 r. sygn. akt III OSK 6003/21; z dnia 30 maja 2025 r., sygn. akt I FSK 514/22). Ten mankament powoduje niemożność rozpoznania powyższego zarzutu przez Naczelny Sąd Administracyjny. 3.5. Istotą rozpatrywanej sprawy jest klasyfikacja Wyrobu składającego się z pojedynczego rozpuszczalnika – benzyny D60 (wchodzącej w skład zarówno produktu gotowego jak i komponentu Z. koncentrat) i niewielkich ilości dodatków w postaci środków powierzchniowo czynnych, emulgatorów, antyoksydantu czy inhibitora korozji, mających na celu przystosowanie do określonego zastosowania – w niniejszej sprawie jest to zmywacz do maszyn drukarskich. Zdaniem Spółki, Wyrób powinien być klasyfikowany do kodu CN 3814 00 90, natomiast organy zaklasyfikowały go do kodu CN 2710 19 29, co zaaprobował Sąd pierwszej instancji. W doniesieniu do tej kwestii autor skargi kasacyjnej sformułował zarzuty naruszenia przez WSA prawa materialnego, tj. naruszenie art. 7d ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym oraz rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. zmieniającego załącznik I do Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej w związku z regułą 1. ORINS oraz w związku z art. 3 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym. Stanowią one powielenie zarzutów zgłoszonych w skardze do Sądu pierwszej instancji. 3.6. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrok Sądu pierwszej instancji jest prawidłowy i nie narusza wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego. Tym samym NSA aprobuje klasyfikację Wyrobu przyjętą przez organ podatkowy w wydanej w niniejszej sprawie Wiążącej Informacji Akcyzowej. 3.7. Jak prawidłowo wskazał WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku opodatkowanie wyrobu podatkiem akcyzowym jest uzależnione od zakwalifikowania wyrobu do określonej pozycji Nomenklatury Scalonej, natomiast w celu ustalenia prawidłowego kodu dla określonego towaru należy kierować się regułami ORINS, uwzględniając zasady ich stosowania (kolejność i wskazane w nich reguły postępowania). Trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, że klasyfikacji wyrobów w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej nie dokonuje się na podstawie nazw handlowych lub oznaczeń stosowanych na potrzeby innych ustaw. Natomiast klasyfikacja towarów dokonywana w oparciu o warunki i zasady określone w Nomenklaturze Scalonej ma na celu zapewnienie jednolitej interpretacji, co oznacza, że określony towar zawsze jest klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Jest to istotne w związku z dążeniem do zapewnienia realizacji zasady pewności prawa. Kwalifikacja taka musi więc opierać się na obiektywnych cechach i właściwościach towaru, takich jak określone w pozycjach CN oraz zamieszczonych tam uwagach do sekcji i działów (wyrok TSUE z dnia 4 marca 2015 r., w sprawie C-547/13 oraz przywołany tam wyrok w sprawie [...], C-423/10, EU:C:2011:315, pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo). Do interpretacji poszczególnych pozycji taryfowych przyczyniają się także noty wyjaśniające, choć nie maja mocy prawnie wiążącej. A zatem, dokonując kwalifikacji Wyrobu należało przeanalizować możliwość przyporządkowania tego wyrobu do poszczególnych pozycji Nomenklatury Scalonej: kodu CN 2710 19 29 i kodu CN 3814 00 90. Takiej analizy, w oparciu o stanowiska stron, dokonał w zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji wskazując powody, dla których uznał, że Wyrób powinien być kwalifikowany do kodu CN 2710 19 29. WSA, przytaczając brzmienie uwagi 2 i 2c do działu 27 Nomenklatury Scalonej dotyczącej pozycji 2710, noty wyjaśniającej do Nomenklatury Scalonej do pozycji 2710, pkt I (A) i pkt I (C) not wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego do pozycji 2710 stwierdził, że podstawowym kryterium klasyfikacyjnym są parametry destylacji Wyrobu. W związku z tym oraz biorąc pod uwagę wyniki badań, które przeprowadził organ, Sąd pierwszej instancji zgodził się z organem, że Wyrób spełnia wymagania uwagi dodatkowej 2c) do działu 27 Nomenklatury Scalonej dotyczącej olejów średnich, ponieważ procent destylacji produktu w 210°C wynosi mniej niż 90 % objętościowo (88,8 % [V/V]) oraz 65 % lub więcej objętościowo destyluje przy 250°C (koniec destylacji przy temperaturze 237,7°C). Co istotne, Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że nawet gdyby uznać za zasadne twierdzenia Strony co do kwestii błędu badania w zakresie destylacji w temperaturze 210°C, to niewątpliwie potwierdził się w badaniu drugi ze wskazanych tam mierników, odnoszący się do destylacji przy temperaturze 250 stopni skoro koniec destylacji miał miejsce przy temperaturze 237,7°C. Skoro do temperatury 210°C Wyrób destyluje w 88,8 [%V/V], to przy temperaturze 250°C, tym bardziej destyluje 65% tego produktu. W konsekwencji WSA zasadnie uznał, że klasyfikacja do pozycji 2710 dokonana przez organ jest zgodna z postanowieniami reguły 1. i 6. ORINS, uwagą 2 oraz uwagą dodatkową 2c) do działu 27 Nomenklatury Scalonej oraz notami wyjaśniającymi do Systemu Zharmonizowanego do pozycji 2710 i 3814 i notą wyjaśniającą do Nomenklatury Scalonej do pozycji 2710 dotyczącą podpozycji CN 2710 19 29. Spełnia też kryterium obiektywizmu w odniesieniu do cech i właściwości Wyrobu. 3.8. W skardze kasacyjnej wskazano na wadliwość powyższego stanowiska Sądu pierwszej instancji, które opiera się jedynie na destylacji Wyrobu z całkowitym pominięciem niepewności pomiaru, wszystkich właściwości Wyrobu oraz rzeczywistego zastosowania Wyrobu. To stanowisko WSA stanowi, zdaniem kasatora, o naruszeniu przepisów postępowania - art. 191 w zw. z art. 187 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do tak sprecyzowanego stanowiska Strony należy ponownie wskazać, że w zarzutach skargi kasacyjnej nie wskazano, oprócz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., żadnych regulacji Ordynacji podatkowej. Autor skargi kasacyjnej przywołuje te regulacje dopiero na 13 stronie skargi kasacyjnej, w jej uzasadnieniu, co stanowi o wadliwości tak sformułowanego zarzutu, o czym była mowa powyżej. Do tego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wyjaśniono jakie "wszystkie" właściwości wyrobu i jego rzeczywiste zastosowanie powinien uwzględnić Sąd pierwszej instancji. Ponownie należy zwrócić uwagę, że WSA wyjaśnił podstawy przyjętego rozstrzygnięcia, w tym – co istotne z punktu widzenia niniejszej sprawy – zasady przyjęte w stosownych regulacjach prawnych dotyczące kwalifikacji wyrobów do poszczególnych kodów Nomenklatury Scalonej. Podkreślono m.in., że prawidłowej kwalifikacji należy poszukiwać w cechach i właściwościach obiektywnych, a więc nie tak jak podnosi Skarżąca – w cechach subiektywnych czy zastosowaniu Wyrobu. Przyjęte zasady kwalifikacji mają na celu zachowanie jednolitości i pewności prawa, a tym samym pewności obrotu gospodarczego. W kwestii niepewności pomiaru wypowiedział się WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazując, że kwestia ta nie zmienia prawidłowości dokonanej przez organ kwalifikacji, gdyż potwierdził się w badaniu drugi z mierników odnoszący się do destylacji przy temperaturze 250 stopni, skoro koniec destylacji miał miejsce przy temperaturze 237,7°C. Jak wyjaśnił WSA, skoro do temperatury 210°C Wyrób destyluje w 88,8 [%V/V], to przy temperaturze 250°C, tym bardziej destyluje 65% tego produktu. Autor kasacji nie podważył tego stanowiska Sądu, a jedynie powtórzył argumentację o istotności niepewności pomiaru, która był już podnoszona w skardze do Sądu pierwszej instancji, który – jak wskazano – odniósł się do tej kwestii. 3.9. WSA, podzielając stanowisko organów co do braku podstaw do zakwalifikowania Wyrobu do kodu CN 3814 00 90 wyjaśnił, że klasyfikacja określonego towaru do tego kodu jest uzależniona od wskazanych w pozycji 3814 warunków, w tym m.in. warunku, że towar stanowi złożoną mieszaninę rozpuszczalników, podczas gdy w niniejszej sprawie mamy do czynienia z Wyrobem, w którym występuje pojedynczy rozpuszczalnik. Do tego, pojedynczego rozpuszczalnika, zostały dodane dodatki takie jak emulgatory, środki przeciwutleniające, inhibitor korozji. Z tych samych powodów WSA prawidłowo uznał, że w niniejszej sprawie nie może mieć zastosowania – jak oczekuje Strona - rozporządzenie Wykonawcze Komisji (UE) nr 2020/725 z dnia 26 maja 2020 r. WSA, odnosząc się do argumentacji Strony dotyczącej wykorzystania i właściwości Wyrobu jako środka myjącego (czyszczącego) do maszyn drukarskich (w postaci zmywacza) wskazał, że badania laboratoryjne (zawarte w sprawozdaniu z dnia 28 października 2019 r.) wykazały, że otrzymana próbka Wyrobu nie spełnia uwagi 3a) do działu 34 Nomenklatury Scalonej, która obejmuje "organiczne środki powierzchniowo czynne", które zmieszane z wodą przy stężeniu 0,5% w 20°C pozostawione na godzinę w tej samej temperaturze dają przezroczystą lub półprzezroczysta ciecz lub trwałą emulsje bez oddzielenia materii nierozpuszczalnej. Badana próbka nie spełnia uwagi 3a) do działu 34 Nomenklatury Scalonej, a tym samym nie jest możliwe wykonanie pomiaru napięcia powierzchniowego określonego w uwadze 3b) do działu 34 Nomenklatury Scalonej. W odniesieniu do powyższego Strona w skardze kasacyjnej powtarza argumentację podniesioną w skardze do Sądu pierwszej instancji, co stanowi jedynie polemikę z wyrokiem WSA. Autor kasacji nie przedstawia natomiast argumentów czy dowodów, które mogłyby skutecznie podważyć stanowisko przyjęte przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku. Dodatkowo Sąd wojewódzki trafnie zauważył, że organ nie pominął właściwości przedmiotowego produktu. Ani organ drugiej instancji ani WSA nie kwestionowały wskazanego przez Stronę zastosowania wyrobu do mycia maszyn drukarskich, uznały jednakże, że nie jest on jedynym czynnikiem decydującym o klasyfikacji wyrobu do pozycji 3814, skoro nie zostały spełnione inne warunki klasyfikacyjne. Dodatkowo zauważenia wymaga, że pozycja 3814 ma charakter uzupełniający. Wynika to wprost nie tylko z opisu tej pozycji, ale także z Not wyjaśniających do systemu zharmonizowanego (HS), w których w wyjaśnieniach do pozycji 3814 zastrzeżono, że pozycja ta obejmuje organiczne rozpuszczalniki i rozcieńczalniki (nawet zawierające 70% masy lub więcej oleju ropy naftowej), pod warunkiem że nie są one oddzielnymi, chemicznie zdefiniowanymi związkami chemicznymi i nie są objęte inną, bardziej odpowiednią pozycją oraz nie obejmuje w szczególności produktów o złożonym składzie, stosowanych jako rozpuszczalniki lub rozcieńczalniki, ale objętych bardziej specyficznymi pozycjami niniejszej nomenklatury, np. solwentnafty (pozycja 2707). Niewątpliwe argumentację organu jak i Sądu pierwszej instancji wspiera przywołana przez organ holenderska decyzja WIT z dnia 23 listopada 2020 r., dotycząca wyrobu składającego się z benzyny lakierniczej D60 oraz dodatków z pozycji 3402 (z wyliczeń wynosi ok 2%), który przeznaczony był do mycia maszyn. Wyrób ten, z uwagi na skład i właściwości, które odpowiadają właściwościom benzyny lakierniczej, zaklasyfikowano do kodu CN 2710 12 21, mimo jego przeznaczenia do mycia maszyn. 3.10. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, podzielając w całości ocenę klasyfikacji Wyrobu do kodu Nomenklatury Scalonej 2710 19 29, stwierdził, że skarga kasacyjna nie dawała podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku i na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił ją jako niezasadną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. Elżbieta Olechniewicz Sylwester Marciniak Janusz Zubrzycki sędzia WSA (del.) sędzia NSA sędzia NSA