I FSK 1671/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Łoboda, po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 stycznia 2020 r. sygn. akt I SA/Kr 1270/19 w sprawie ze skargi Gminy R. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 20 września 2019 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia zawiesić postępowanie.

Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2020 r., sygn. akt I SA/Kr 1270/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu sprawy ze skargi Gminy R. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 20 września 2019 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług, na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., dalej – "p.p.s.a.") - uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. Według Sądu, organ z naruszeniem prawa przyjął, że Gmina w związku z realizowanym przez nią programem usuwania azbestu, prowadzi w tym zakresie działalność gospodarczą i jest podatnikiem podatku od towarów i usług. W ocenie Sądu, organ także nieprawidłowo zakwalifikował otrzymywaną dotację ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Małopolskiego na lata 2014-2020, jako bezpośrednio związaną z ceną usługi usuwania i unieszkodliwiania azbestu, a w konsekwencji błędnie stwierdził, że w okolicznościach przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji spełnione zostały przesłanki z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174 ze zm., dalej: "u.p.t.u."). Na powyższy wyrok Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł skargę kasacyjną, zarzucając między innymi błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust. 6 w zw. z ust. 1 i ust. 2 tego artykułu oraz art. 29a ust. 1 u.p.t.u., wyrażające się w stanowisku, że organizując usuwanie i unieszkodliwienie wyrobów zawierających azbest z nieruchomości mieszkańców, Gmina nie działa jako podatnik podatku od towarów i usług prowadzący działalność gospodarczą, lecz realizuje zadania własne jako organ władzy publicznej, zaś otrzymana dotacja nie stanowi podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 u.p.t.u. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Jak wynika z powyższego przytoczenia, przedmiotem sporu jest zagadnienie, czy organizując usuwanie i unieszkodliwienie wyrobów zawierających azbest z nieruchomości mieszkańców, Gmina świadczy usługi jako podatnik podatku od towarów i usług, czy też działania te podejmuje jako organ władzy publicznej, a więc poza sferą opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Ponadto sporna pozostaje kwestia charakteru otrzymywanego dofinansowania z punktu widzenia zaliczenia go do podstawy pooddawania podatkiem VAT. Wskazać przeto trzeba, że postanowieniem z 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt I FSK 1490/20, Naczelny Sąd Administracyjny skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej "TSUE") pytanie prejudycjalne o następującej treści: "Czy przepisy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE seria L z 2006 r. Nr 347/1, ze zm.), a w szczególności art. 2 ust.1, art. 9 ust. 1 i art. 13 ust.1 tej dyrektywy powinno się interpretować w ten sposób, że należy uznać za podatnika VAT gminę (organ władzy publicznej) w zakresie realizacji programu usuwania azbestu z nieruchomości znajdujących się na terenie tej gminy, stanowiących własność mieszkańców, którzy nie ponoszą z tego tytułu żadnych wydatków? Czy też taka działalność stanowi aktywność gminy jako organu władzy publicznej, podejmowaną w celu realizacji jej zadań, służących ochronie zdrowia i życia mieszkańców oraz ochronie środowiska, w związku z którą gmina nie jest uważana za podatnika VAT?" Ponadto postanowieniem z tego samego dnia, w sprawie o sygn. akt I FSK 1645/20, Naczelny Sąd Administracyjny skierował do TSUE następujące pytania prejudycjalne: "1. Czy przepisy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE seria L z 2006 r. Nr 347/1, ze zm.), a w szczególności art. 2 ust.1, art. 9 ust. 1 i art. 13 ust.1 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że gmina (organ władzy publicznej) działa w charakterze podatnika VAT realizując projekt, którego celem jest zwiększenie udziału odnawialnych źródeł energii, poprzez zobowiązanie się na mocy zawartej z właścicielami nieruchomości umowy cywilnoprawnej do wykonania i montażu systemów odnawialnych źródeł energii na ich nieruchomościach, oraz - po upływie określonego czasu - do przekazania własności tych systemów na rzecz właścicieli nieruchomości? 2. W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze, czy do podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 73 tej dyrektywy należy wliczyć otrzymane przez gminę (organ władzy publicznej) dofinansowanie ze środków europejskich na realizację projektów dotyczących odnawialnych źródeł energii?" Według art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z uwagi na zbieżność spornych w niniejszej sprawie zagadnień z problematyką ujętą w przytoczonych pytaniach prejudycjalnych, skierowanych do TSUE, udzielenie odpowiedzi na te pytania będzie miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił z urzędu zawiesić postępowanie sądowe do czasu udzielenia przez TSUE odpowiedzi na powyższe pytania prejudycjalne (w sprawach o sygn. I FSK 1490/20 oraz I FSK 1645/20). Zbigniew Łoboda