I FSK 1037/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Artur Mudrecki po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. sp. z o.o. w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Po 972/08, w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 31 stycznia 2007 r., Nr [...], w przedmiocie podatku akcyzowego za grudzień 2004 r. postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Postanowieniem z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Po 972/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę P. Sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 31 stycznia 2007 r., nr [...], w przedmiocie podatku akcyzowego za grudzień 2004 r. Sąd pierwszej instancji odrzucając skargę wskazał, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na niniejszą decyzję, zaczął biec 24 lutego 2007r. (w dniu następnym od doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia) i upłynął z dniem 26 marca 2007r., zgodnie z zasadami obliczania terminów wynikającymi z art. 83 § 1 i art. 83 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) (dalej: u.p.p.s.a.). Natomiast skarga na przedmiotową decyzję została wniesiona 30 czerwca 2008 r. a więc bezsprzecznie z uchybieniem ustawowego terminu. W skardze kasacyjnej zaskarżono powyższe postanowienie w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarga kasacyjna oparta została na naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.; - art. 170 u.p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że prawomocne postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Po 972/08, odmawiające przywrócenia terminu do złożenia skargi determinuje rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie w postaci odrzucenia skargi: - art. 58 § 1 pkt 2 w zw. 53 § 1 , § 3 u.p.p.s.a. i w zw. 150 § 1 pkt 1 i 2, art. 150 § 1a, art. 150 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: O.p.) polegające na wydaniu zaskarżonego postanowienia w wyniku błędu w ustaleniu przesłanki faktycznej dopuszczalności zastosowania doręczenia w trybie art. 150 O.p., tj. niemożności doręczenia do rąk osoby upoważnionej do odbioru korespondencji i związanym z tym błędem w ustaleniu stanu faktycznego w zakresie daty doręczenia zaskarżonej decyzji; - art. 62 pkt 1 u.p.p.s.a. polegające na odstąpieniu od zarządzenia zgromadzenia innych dowodów na okoliczność rzeczywistej daty doręczenia zaskarżonej decyzji; - art. 62 pkt 3 w zw. z art. 106 § 3 u.p.p.s.a., polegające na niewyznaczeniu terminu rozprawy, w ramach której możliwe byłoby przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W badanej sprawie autor skargi kasacyjnej oparł skargę kasacyjną na licznych zarzutach dotyczących zarówno przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jak i ustawy Ordynacja podatkowa. W swoich obszernych wywodach odnoszących się do stawianych zarzutów zakwestionował orzeczenie Sądu pierwszej instancji, który dokonując oceny stany faktycznego sprawy, powołując się przy tym na prawomocne zakończenie postępowania w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia skargi, niesłusznie – według skarżącego – uznał, że w sprawie nastąpiła fikcja prawna doręczenia zaskarżonej decyzji. Taka ocena Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego doprowadziła z kolei do odrzucenia skargi jako nie wniesionej w terminie. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty autora skargi kasacyjnej są niesłuszne. Należy bowiem wskazać, na co zwrócił również uwagę Sąd pierwszej instancji, że w sprawie toczyło się postępowanie zainicjowane wnioskiem strony o przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W postępowaniu tym Sądy: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oraz Naczelny Sąd Administracyjny badały fakt doręczenia przedmiotowej decyzji, stwierdzając je za prawidłowe. Posiłkowanie się przez Sąd pierwszej instancji ustaleniami dokonanymi w tej sprawie, znajdujące swój wyraz w prawomocnym postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. akt I FZ 526/08, wbrew opinii autora skargi kasacyjnej, należy uznać za zasadne. Pamiętać bowiem należy, że jakkolwiek z art. 170 u.p.p.s.a. zdaje się wynikać, iż moc wiążąca orzeczenia odnosi się do rozstrzygnięcia zawartego w jego sentencji, to trzeba mieć na względzie, że uzasadnienie orzeczenia stanowiące jego integralną jego część – jeżeli zostało w sprawie sporządzone – powinno stanowić podstawę w odczytaniu treści zawartej w sentencji (por. B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2008, str. 390). Powyższe ustalenia w ramach których stwierdzono, że przedmiotowa decyzja została stronie skutecznie doręczona mają potwierdzenie w aktach sprawy. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (karta 103 akt administracyjnych) wynika, że zaskarżona decyzja została wysłana na prawidłowy adres, mimo zmiany adresu siedziby spółki w trakcie postępowania podatkowego. W myśl bowiem art. 151 O.p. osobie prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji. Miejsca te są traktowane równorzędnie z punktu widzenia instytucji doręczenia, skoro zatem strona do 19 lutego 2007 r. prowadziła działalność pod wskazanym adresem, adres ten pozostawał do tego czasu aktualny do doręczeń. Z adnotacji poczty wynika, że z powodu niemożności doręczenia adresatowi przesyłki skierowanej na adres S.39, przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowy, o czym zawiadomiono adresata pozostawiając informację na drzwiach biura w dniu 8 lutego 2007 r. Przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 16 lutego 2007 r. Zatem doręczono korespondencję w zastępczy sposób przewidziany w art. 150 § 1 pkt 1 i § 1a O.p. Z adnotacji poczty uczynionej na kopercie znajdującej się w aktach sprawy wynika, że istniała obiektywna niemożność doręczenia pisma adresatowi, dlatego zastosowano doręczenie zastępcze. W związku z powyższym zgodnie z obowiązującym prawem decyzja Dyrektora Izby Celnej w P. została skutecznie doręczona w dniu 23 lutego 2007 r. (art. 159 § 2 Ordynacji podatkowej). W tym miejscu należy dodać, że Sąd pierwszej instancji dysponował wskazanym dokumentem urzędowym jakim było zwrotne potwierdzenie odbioru. Dokument ten przeczy twierdzeniom strony; same zaś oświadczenia pracowników skarżącego o wykonywanych obowiązkach i odbieraniu korespondencji, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie podważają skutecznie informacji z niego płynących. W danym przypadku strona chcąc podważyć prawdziwość dokonanych na tym dokumencie urzędowych adnotacji powinna podjąć postępowanie wyjaśniające przed organami pocztowymi. Zarzuty autora skargi kasacyjnej związane z przepisem art. 106 § 3 u.p.p.s.a. należało uznać za nieuprawnione. Przepis ten nie odnosi się bowiem do sytuacji, która miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Regulacja ta stanowi jedynie wyjątek od zasady, że kontrola legalności opiera się na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracyjnym, wydającym zaskarżoną decyzję. W badanym przypadku Sąd nie jest władny by samemu podejmować jakiekolwiek działania uzupełniające materiał dowodowy, mogący świadczyć na korzyść lub niekorzyść strony. Biorąc pod uwagę powyższe, należy stwierdzić, że skoro decyzja skutecznie została doręczona dnia 23 lutego 2007r. a skarga na przedmiotową decyzję została wniesiona 30 czerwca 2008 r., to Sąd pierwszej instancji zasadnie skargę odrzucił jako wniesioną z uchybieniem terminu o którym mowa w przepisie art. 53 § 1 u.p.p.s.a. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 u.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.