I FSK 1026/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia NSA Ryszard Pęk (sprawozdawca), Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, Protokolant referent Magdalena Kałuska, po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 grudnia 2022 r., sygn. akt I SA/Kr 1097/22 w sprawie ze skargi H. N. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 2 sierpnia 2022 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną.

1. Wyrok sądu pierwszej instancji. 1.1. Wyrokiem z 14 grudnia 2022 r., sygn. akt I SA/Kr 1097/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu skargi H.N. (dalej skarżąca) uchylił interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 2 sierpnia 2022 r. w przedmiocie podatku od towaru i usług oraz zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. 2. Uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. 2.1. Sąd pierwszej instancji ustalił, że we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej skarżąca podała, że prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą i od początku swojej aktywności jako przedsiębiorcy zajmuje się pisaniem scenariuszy do programów i seriali telewizyjnych według własnego zindywidualizowanego pomysłu. Usługę wykonuje osobiście, zgodnie z wymogami artystycznymi i technologicznymi usługobiorcy, formatem programów produkowanych przez usługobiorcę, a także zgodnie ze wskazówkami przedstawiciela producenta. 2.2. Skarżąca wyjaśniła, że w zależności od konkretnego przypadku jest wyłącznym autorem utworu lub jego współautorem. W związku z tym zawiera stosowne umowy, które zawsze przewidują klauzule przeniesienia praw autorskich na rzecz usługobiorcy w związku ze stworzonymi utworami. Z tego tytułu, na podstawie faktury ze stawką 23% podatku od towarów i usług, otrzymuje honorarium, które uwzględnia: wynagrodzenie za przeniesienie autorskich praw majątkowych oraz praw pokrewnych do utworu, przeniesienie praw zezwalania na wykonywanie autorskich praw zależnych, wynagrodzenie za korzystanie z usługi na wszystkich odrębnych polach eksploatacji określonych w umowie, wynagrodzenie za przeniesienie własności egzemplarza usługi oraz koszty usługi. W uzupełnieniu wniosku skarżąca wskazała przykładową listę seriali telewizyjnych, w których wykorzystano (tj. w poszczególnych odcinkach) jej scenariusze i/lub dialogi. 2.3. Skarżąca wyjaśniła ponadto, że ubocznie zajmuje się również nadzorowaniem pracy innych scenarzystów, która polega na weryfikowaniu ich tekstów i w razie potrzeby wprowadzaniu do nich niezbędnych korekt. W wyniku ingerencji w tekst innego scenarzysty staje się współautorem dzieła, a zatem imię i nazwisko pojawia się na dalszych etapach produkcji. W ramach tej aktywności dba również o spójność fabularną utworów przygotowanych przez różnych scenarzystów oraz współpracuje z wyznaczonymi przez usługobiorcę osobami przy dostosowaniu scenariuszy do potrzeb produkcji. Skarżąca z tytułu tej aktywności również wystawia faktury ze stawką 23% podatku VAT. 2.4. Dodatkowo skarżąca podała, że jest tzw. twórcą niestowarzyszonym w ramach S. (dalej S.). W wyniku bezumownej współpracy powierza S., na zasadach przeniesienia powierniczego, przysługujących majątkowych praw autorskich do swoich utworów. W konsekwencji, S. we własnym imieniu pobiera od podmiotów korzystających z utworów autorstwa skarżącej (stacje telewizyjne emitujące seriale/programy telewizyjne, do których stworzyła scenariusze) stosowne opłaty. Następnie, po potrąceniu 20% prowizji, wypłaca na rachunek skarżącej pozostałą kwotę stanowiącą jej wynagrodzenie. W związku z otrzymywanym honorarium skarżąca wystawia S. fakturę z adnotacją ,,zwolniony’’ na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., poz. 1054 ze zm.), dalej ustawa o VAT. 2.5. Na tle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, skarżąca zadała pytanie: 1. Czy w związku ze świadczeniem jako autor usług kulturalnych mających na celu tworzenie scenariuszy do seriali/programów telewizyjnych ma prawo do wystawiania wobec producentów seriali telewizyjnych faktur VAT z adnotacją ,,zwolniony’’ w związku z otrzymywanym honorarium na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o VAT? 2. Czy w związku ze świadczeniem jako autor usług kulturalnych mających na celu nadzorowanie pracy innych scenarzystów polegających na korekcie ich utworów (na skutek czego staje się współautorem utworu) ma prawo do wystawiania wobec producentów seriali telewizyjnych faktur VAT z adnotacją ,,zwolniony’’ w związku z otrzymywanym honorarium na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o VAT? 3. Czy prawidłowe jest wystawianie przez nią na rzecz S. faktur VAT z adnotacją ,,zwolniony’’ na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o VAT? 2.6. W stanowisku własnym skarżąca przyjęła, że we wszystkich opisanych w stanie faktycznym sytuacjach przysługuje jej zwolnienie z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o VAT. W zakresie każdej z przedstawionych aktywności zostały bowiem spełnione przesłanki podmiotowo-przedmiotowe do zastosowania zwolnienia. Świadczone przez nią, jako podatnika, usługi mieszczą się w szerokiej definicji usług, w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT i na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT podlegają opodatkowaniu VAT. Równocześnie świadczone przez nią usługi mają charakter usług kulturalnych. Otrzymywane honorarium od usługobiorców oraz od S. stanowi ekwiwalent i korzyść majątkową z tytułu przysługujących praw autorskich do stworzonych oryginalnych i indywidualnych utworów słownych w postaci scenariuszy. 2.7. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej organ interpretacyjny) w interpretacji indywidualnej z 2 sierpnia 2022 r. stwierdził, że stanowisko skarżącej jest nieprawidłowe. Organ interpretacyjny odnosząc się do treści pytania nr 1 i 2 stwierdził, że skarżąca działa w podanym we wniosku zakresie jako indywidualny twórca w rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, jednakże świadczone usługi nie mogą korzystać ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o VAT. Są to bowiem usługi związane z filmami i nagraniami na wszelkich nośnikach oraz z produkcją filmów i nagrań na wszelkich nośnikach i dlatego są wyłączone ze zwolnienia, co wynika z treści art. 43 ust. 19 ustawy o VAT. Skarżąca nie ma zatem prawa do wystawiania wobec producentów seriali telewizyjnych faktur z adnotacją ,,zwolniony’’ w związku z otrzymywanym honorarium na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o VAT. Organ interpretacyjny, odnosząc się do treści pytania 3 stwierdził, że skarżąca także nie jest uprawniona do wystawiania na rzecz S. faktur z adnotacją ,,zwolniony’’, na mocy art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o VAT, gdyż usługi świadczone przez nią są związane z filmami i nagraniami na wszelkich nośnikach oraz z produkcją filmów i nagrań na wszelkich nośnikach, które to usługi ustawodawca wyłączył ze zwolnienia. 2.8. Sąd pierwszej instancji uchylając zaskarżoną interpretację przyjął, że organ interpretacyjny nie odniósł się do całości stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji i jego oceny przedstawionej przez skarżącą naruszając tym samym art. 14c § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), dalej Ordynacja podatkowa. Według Sądu pierwszej instancji w kwestiach kluczowych, z których powinno wynikać dlaczego organ interpretacyjny uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe, odniesiono się do dość tradycyjnej definicji terminu "serial" bez odniesienia się w tym zakresie do współczesnego ustawodawstwa z branży filmowej i telewizyjnej, do aktualnego orzecznictwa sądów administracyjnych jak i stanowiska doktryny, a samo uzasadnienie powyższych kwestii w interpretacji indywidualnej zostaje zawarte na jednej stronie, przy czym w kwestiach nieistotnych uzasadnienie liczy 30 stron. Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że organ interpretacyjny nie wyjaśnił także czy zamienne używanie terminu "program" i "serial" przez skarżącą należy traktować jako terminy, którymi można posługiwać się zamiennie, czy są to dwa odrębne terminy, określające dwa różne utwory audiowizualne. 3. Skarga kasacyjna. 3.1. Od powyższego wyroku organ interpretacyjny złożył skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. 3.2. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 3.2.1. art. 146 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 14c §1 i § 2 oraz art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, przez uchylenie zaskarżonej interpretacji na skutek błędnego uznania, że organ interpretacyjny w wydanej interpretacji nie odniósł się do całości stanu faktycznego i jego oceny przedstawionego przez skarżącą w złożonym wniosku oraz sporządził lakoniczne uzasadnienie wydanej interpretacji w kontekście regulacji art. 43 ust. 19 ustawy o VAT, a tym samym prowadził postępowanie w sposób niebudzący zaufania do organu podatkowego, 3.2.2. art. 146 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 153 tej ustawy w związku z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej i art. 14h Ordynacji podatkowej, przez uchylenie zaskarżonej interpretacji na skutek błędnego przyjęcia, że organ interpretacyjny nie uwzględnił orzecznictwa sądów administracyjnych przewołanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, co narusza wyrażoną w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, bowiem co prawda organ interpretacyjny może nie zgodzić się z poglądami wyrażonymi w orzecznictwie sądowym, jednakże w takim wypadku powinien w uzasadnieniu interpretacji odnieść się wyczerpująco do powodów braku akceptacji określonego stanowiska, podczas gdy organ podatkowy jest zobowiązany traktować indywidualnie każdą sprawę, natomiast rozstrzygnięcia sądów podejmowane są w oparciu o zebrany w danej sprawie materiał dowodowy i tylko do tych konkretnych elementów odnosi się moc wiążąca orzeczenia sądu administracyjnego, do tego, w wyrokach wskazanych przez Sąd pierwszej instancji poruszano zagadnienie inne niż w zaskarżonej sprawie. 3.3. Skarżąca nie złożyła odpowiedzi na skargę kasacyjną. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 4.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż przyjęta przez Sąd pierwszej instancji ocena zgodności z prawem zaskarżonej interpretacji nie narusza wskazanych w zarzutach przepisów postępowania, tj. art. 14c §1 i § 2 oraz art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej (pkt 3.2.1.) a także art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej i art. 14h Ordynacji podatkowej (pkt 3.2.1.). 4.2. W uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji przyjęto, że występujące w sprawie wątpliwości dotyczyły zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o VAT świadczonych przez skarżącą – jako autorki – usług kulturalnych mających na celu tworzenie scenariuszy do seriali/programów telewizyjnych w związku z otrzymywanym honorarium oraz usług kulturalnych mających na celu nadzorowanie pracy innych scenarzystów polegających na korekcie ich utworów w związku z otrzymywanym honorarium. Podkreślono, że ponieważ ustawa o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze nie definiują pojęcia "serial", przy interpretacji przepisu art. 43 ust. 19 ustawy o VAT posłużyć się należało wykładnią literalną. Odwołując się definicji Słownika Języka Polskiego PWN, przyjęto, że "serial" to cykl filmów telewizyjnych, związanych wspólnymi postaciami, charakterem akcji lub wspólnym tematem lub film telewizyjny składający się z kilku odcinków. Oznaczało to zatem, że "serial to pewien rodzaj filmu". 4.3. W ocenie organu interpretacyjnego przyjąć należało, że skarżąca nie jest uprawniona do zwolnienia usług polegających na tworzeniu scenariuszy do seriali/programów telewizyjnych oraz nadzorowaniu pracy innych scenarzystów polegających na korekcie ich utworów (na skutek czego staje się współautorem utworu) na mocy art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b, gdyż usługi te są związane z filmami i nagraniami na wszelkich nośnikach oraz z produkcją filmów i nagrań na wszelkich nośnikach i dlatego są wyłączone ze zwolnienia, co wynika z treści art. 43 ust. 19 ustawy o VAT. W związku z tym, przyjęto, że świadcząc te usługi jako autor skarżąca nie ma prawa do wystawiania wobec producentów seriali telewizyjnych faktur z adnotacją "zwolniony" w związku z otrzymywanym honorarium na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o VAT. Analogicznie przyjęto, że skarżąca nie jest uprawniona do wystawiania na rzecz S. faktur z adnotacją "zwolniony", na mocy art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b, gdyż usługi świadczone przez nią "są związane z filmami i nagraniami na wszelkich nośnikach oraz z produkcją filmów i nagrań na wszelkich nośnikach" (str. 25 – 28 uzasadnienia zaskarżonej interpretacji). 4.4. Przytoczone wyżej uzasadnienie zaskarżonej interpretacji wskazuje, że organ interpretacji ograniczył się w nim do wykładni pojęcia "serial telewizyjny" przyjmując, że jest to "pewien rodzaj filmu". Jednakże nie kwestionowano tego, że skarżąca – jako indywidualny twórca w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych – świadczy usługi wynagradzane w formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów. Organ interpretacyjny – co należy podkreślić – jako element stanu faktycznego przyjął zatem, że opisane we wniosku usługi mają charakter twórczy o charakterze indywidualnym. Natomiast – powołując się na art. 43 ust. 19 ustawy o VAT (jednakże bez wskazania na pkt 1 tego przepisu) – w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji organ interpretacyjny uchylił się w istocie od przestawienia wykładni art. 43 ust.19 pkt 1 ustawy o VAT. Stwierdził, że z przyjętego stanowiska wynika, że ze zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o VAT nie mogą korzystać twórcy świadczący wymienione w tym przepisie usługi, jeżeli "są związane z filmami i nagraniami na wszelkich nośnikach". 4.5. W podanym wyżej kontekście odnotować należy, że art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o VAT stanowi implementację art. 132 ust. 1 lit. n dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.2006.347.1), dalej dyrektywa 2006/112/WE. W Rozdziale 2 dyrektywy 2006/112/WE zatytułowanym "Zwolnienia dotyczące określonych czynności wykonywanych w interesie publicznym", w art. 132 ust. 1 pkt n) przewidziano zwolnienie dla świadczenia niektórych usług kulturalnych, a także dostawy towarów ściśle z nimi związanych, przez podmioty prawa publicznego lub inne instytucje kulturalne uznane przez dane państwo członkowskie. W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyjaśniono, że przyznanie państwom kompetencji określenia zakresu usług podlegających zwolnieniu oznacza, że mają one swobodę decydowania jak szeroki zakres zwolnienia przedmiotowego chcą u siebie wprowadzić, co wymaga jedynie, aby zwolnieniem nie były objęte wszystkie usługi kulturalne w danym państwie. Kompetencja ta należy do państw członkowskich, które mają w tym zakresie swobodę określenia zakresu tych usług z uwzględnieniem ograniczeń przewidzianych w tym względzie w dyrektywie 2006/112/WE oraz z poszanowaniem zasady neutralności VAT i niezakłócania konkurencji w obrębie systemu VAT (por. wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 3 kwietnia 2003 r., C-144/00 pkt 29, EU:C:2003:192, pkt 29; z 23 października 2003 r., C-109/02, EU:C:2003:586, pkt 20 i 22 oraz z 15 lutego 2017 r., C-592/15, pkt 19, LEX 2208641). Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej podkreślił zarazem, że jakkolwiek pojęcia używane do opisania zwolnień wymienionych w art. 132 dyrektywy 2006/112/WE Rady z VAT powinny być interpretowane w sposób zawężający, to jednak interpretacja tych pojęć powinna być zgodna z celami, jakim służą owe zwolnienia, oraz powinna spełniać wymogi zasady neutralności podatkowej, na której zasadza się wspólny system podatku VAT. Tym samym zasada interpretacji zawężającej nie oznacza, że pojęcia użyte w celu opisania zwolnień z art. 132 powinny być interpretowane w sposób, który czyniłby je bezskutecznymi (zob. w szczególności wyrok z 15 listopada 2012 r. w sprawie C-174/11 pkt 22 i przytoczone tam orzecznictwo; LEX 1226631 oraz z 28 listopada 2013 r., C-319/12, LEX 1393887). 4.6. W art. 133 dyrektywy 2006/112/WE przyjęto, że Państwa członkowskie, wprowadzając zwolnienie dla podmiotów innych niż podmioty prawa publicznego ze zwolnienia przewidzianego art. 132 ust. 1 lit. n) mogą uzależnić zwolnienie od spełnienia w poszczególnych przypadkach, jednego lub kilku warunków, w tym warunku, polegającego na tym, że podmioty, których to dotyczy, nie mogą systematycznie dążyć do osiągnięcia zysku, przy czym ewentualne zyski nie mogą zostać rozdzielone, lecz przeznaczone na kontynuację lub doskonalenie świadczonych usług (lit. a) oraz warunku, że zwolnienia nie mogą powodować zakłóceń konkurencji na niekorzyść przedsiębiorstw komercyjnych podlegających VAT (lit. d). 4.7. Dla potrzeb rozpoznawanej sprawy odnotować należy że uregulowania przyjęte w art. 43 ust. 17 i ust. 17a oraz ust. 18 ustawy o VAT, które – implementują postanowienia art. 133 lit. a dyrektywy 2006/112/WE – dotyczą wyłącznie zwolnienia, o którym stanowi art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a ustawy o VAT, tj. usług kulturalnych świadczonych przez podmioty prawa publicznego lub inne podmioty uznane na podstawie odrębnych przepisów za instytucje o charakterze kulturalnym (...). Wyłączenia i warunki przyjęte w art. 43 ust. 17 i ust. 17a oraz ust. 18 ustawy o VAT nie dotyczą natomiast wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o VAT usług kulturalnych świadczonych przez "indywidualnych twórców i artystów wykonawców, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzanych w formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów". 4.8. W podanym wyżej kontekście Naczelny Sąd Administracyjny, podzielając przyjętą przez Sąd pierwszej instancji ocenę zgodności z prawem zaskarżonej interpretacji indywidualnej, tj. że wydano ją z naruszeniem wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przepisów postępowania, stwierdza, że podstawowym jej mankamentem jest brak wykładni powołanego w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji art. 43 ust. 19 ust. 1 ustawy o VAT. W uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji ograniczono się jedynie do stwierdzenia, że w odniesieniu do świadczenia przez skarżącą jako autor usług kulturalnych, ustawodawca wyłączył ze zwolnienia, o którym stanowi art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy o VAT, usługi wymienione w powołanym wyżej art. 43 ust. 19 ustawy, tj. m.in. usługi związane z filmami i nagraniami na wszelkich nośnikach oraz usługi związane z produkcją filmów i nagrań na wszelkich nośnikach. Natomiast nie wyjaśniono, jak należy rozumieć użyte w art. 43 ust. 19 pkt 1 ustawy o VAT pojęcie "związku z filmami i nagraniami na wszelkich nośnikach" usług kulturalnych świadczonych przez indywidualnych twórców i artystów wykonawców, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzanych w formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów. 4.9. Stanowisko przyjęte w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji oznacza, że ze zwolnienia, o którym stanowi art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o VAT nie mogliby korzystać wyłącznie indywidualni twórcy, których utwory "są związane z filmami i nagraniami na wszelkich nośnikach", w tym np. twórca będący reżyserem, autorem scenariusza filmowego, kompozytorem muzyki filmowej, artystą wykonawcą lub innym indywidualnym twórcą. Natomiast mogliby korzystać z niego wszyscy pozostali indywidualni twórcy i artyści wykonawcy, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzani w formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów o ile świadczone przez nich usługi "nie byłyby związane z filmami i nagraniami na wszelkich nośnikach" 4.10. Wprawdzie – jak już zostało odnotowane – państwa członkowskie co do zasady mają swobodę w określeniu zakresu zwolnienia z podatku usług kulturalnych, jednakże z uwzględnieniem ograniczeń przewidzianych w tym względzie w dyrektywie 2006/112/WE oraz z poszanowaniem zasady neutralności VAT i niezakłócania konkurencji w obrębie systemu VAT. W kontekście tych zasad należy dokonać wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa podatkowego i zrekonstruować wynikające z nich normy prawa podatkowego a następnie dokonać prawnej kwalifikacji stanu faktycznego przedstawionego przez skarżącą. Takiej argumentacji – przemawiającej za pozbawieniem skarżącej, jako twórcy z prawa do zwolnienia od podatku – zabrakło w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji. 4.11. Z tych względów, wobec braku usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną (art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Obowiązkiem organu wydającego interpretację indywidualną jest odniesienie się do wszelkich kwestii mających istotne znaczenie, a przy tym przedstawienie uzasadnienia swojego stanowiska w sposób wyczerpujący i przekonujący. Tych elementów nie zawiera uzasadnienie zaskarżonej interpretacji, gdyż – jak już wyżej zauważono – brak jest w nim wykładni art. 43 ust. 19 pkt 1 ustawy o VAT. Powyższe niedostatki w warstwie argumentacyjnej zaskarżonej interpretacji świadczą o naruszeniu postanowień art. art. 14c §1 i § 2 oraz art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej. Ryszard Pęk Janusz Zubrzycki Bartosz Wojciechowski sędzia NSA sędzia NSA sędzia NSA ----------------------- 2